κοινωνία αξιών

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ” ΓΥΡΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ” ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΑΜΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΞΑΜΕ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΠΑΤΟ ΤΟΥ ΒΑΡΕΛΙΟΥ!

Μετά από 5 σχεδόν μήνες διαβουλεύσεων, συναντήσεων, διαπληκτισμών, υπερφίαλων δηλώσεων, ναρκισσιστικών συμπεριφορών, κόκκινων γραμμών και υπερήφανων και αδέσμευτων φληναφημάτων, φτάσαμε τρία βήματα πριν το τέλος.
Και ποια είναι αυτά τα βήματα ;
1. Να περάσει η κυβέρνηση την συμφωνία από την κοινοβουλευτική της ομάδα!
2. Αυτό που θα προκύψει από τις αλλαγές που θα ζητήσει και θα ξανα-προτείνει (χα, χα, χα, αν νομίζετε ότι εδώ τελείωσαν οι παλινωδίες είστε γελασμένοι…) για να επιβιώσει, να το αποδεχθούν όχι μόνο οι θεσμοί αλλά και τα κοινοβούλια των χωρών!!!
3. Και τρίτο και σημαντικότερο βήμα να ξεγελάσει το λαό ότι αυτό που συμφωνήθηκε δεν περιέχει αξιολόγηση (είχαμε πει από την πρώτη στιγμή ότι χωρίς αξιολόγηση χρήμα δεν έχει…), ότι δεν είναι μνημόνιο (συνέχεια ή νέο μνημόνιο δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία γιατί περί μνημονίου πρόκειται) και ότι η φορολογική καταιγίδα και η επιβάρυνση στα ίδια πάντα “υποζύγια” είναι δίκαιο και λαϊκό μέτρο (λες και τα “υποζύγια” δεν είναι λαός σ’ αυτό το τόπο).

Τι κατάφερε η κυβέρνηση μέσα σε αυτό το 5μηνο;
1. Να χάσει τα 8 περίπου δις χρηματοδότηση της παλιάς συμφωνίας και να εκλιπαρεί τώρα για να τα πάρει με πολύ χειρότερους όρους.
2. Να αντιστρέψει την πορεία της οικονομίας από μικρή ανάπτυξη σε εκ νέου ύφεση και να μεγαλώσει το χάσμα κατά 5-6 δις και ενδεχομένως περισσότερο με τις ανόητες δηλώσεις και πράξεις που επηρέασαν το τουρισμό.
3. Να δημιουργήσει τεράστια προβλήματα ρευστότητας με την έξοδο κεφαλαίων που μαζί με τη φορολογική και εισφοροδοτική επιβάρυνση του ιδιωτικού τομέα, αυξάνουν τις πιέσεις στην ιδιωτική οικονομία και στην ανεργία, χωρίς κάποια ουσιαστική αναπτυξιακή διάσταση. Όσα προβλέπονται στη νέα συμφωνία για ανάπτυξη δεν διαφέρουν από όσα προβλέπονταν και στη παλιά.
4. Να απομονωθεί στο διεθνές περιβάλλον και να επιβαρύνει την ήδη επιβαρυμένη θέση της χώρας και την διαπραγματευτική της ικανότητα.
5. Να μεγαλώσει την εξάρτηση της χώρας από τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς σε όλα τα επίπεδα, και σε χρήμα και σε υποχρεώσεις και σε χρόνο!
6. Να ενώσει όλα τα Ευρωπαϊκά κράτη της ευρωζώνης, με τις ανόητες απειλές για “Kούγκι”, κάνοντας τους όλους αντίπαλους. Τους ανάγκασε να επιταχύνουν τις εξελίξεις ενοποίησης προς την αντίθετη κατεύθυνση που επιδίωκε, ιδιαίτερα σε ότι αφορά το χρηματοπιστωτικό τομέα, με πλήρη πλέον έλεγχο και απόλυτη εξάρτηση του από την ΕΚΤ, και να υιοθετήσουν μηχανισμό προστασίας με αφορμή την ενδεχόμενη Ελληνική έξοδο.
7. Να ενισχύσει τον εξω-θεσμικό ρόλο της Γερμανίας, αφού με την αλλοπρόσαλλη διαπραγμάτευση ακύρωσε την ισχύ των ευρωπαϊκών θεσμών, καταλήγοντας τελικά να συνομιλεί με κλειστές ομάδες και να προσδοκά λύση από την κ. Μέρκελ. Το απόλυτο “σουηδικό σύνδρομο” που το θύμα καταλήγει να υποτάσσεται και να λατρεύει τον δυνάστη του! Δείτε το καμάρι και τα χαμόγελα του κ. Τσίπρα που έλκεται να συνομιλεί και να βρίσκεται δίπλα στην κ. Μέρκελ, απόλυτα εξαρτημένος πλέον !
8. Να δημιουργήσει μόνη της πολιτική κρίση στο εσωτερικό της και στη χώρα, που ελπίζουμε να μπορέσει να τη διαχειριστεί.
9. Να απασχολήσουμε άεργα ολόκληρο το πλανήτη, κάνοντας το γύρο του θανάτου, για να καταλήξουμε πάλι στο πάτο του βαρελιού!
Καταλήγουμε το να είμαστε ανακουφισμένοι επειδή φαίνεται ότι θα υπάρξει συμφωνία, πλην όμως λόγω των ιδεοληψιών και του ερασιτεχνισμού της κυβέρνησης θα είναι στη λογική “ ΤΟ ΜΗ ΧΕΙΡΟΝ ΒΕΛΤΙΣΤΟΝ”.

Τώρα μένει να μας παρουσιάσει σαν θρίαμβο τη συμφωνία, όπως κάνουν τα μικρά παιδιά που καταφέρνουν να φέρουν το κουτάλι στο στόμα τους, ξεφωνίζοντας θριαμβευτικά κι αυτά κι εμείς γι αυτό, παραβλέποντας ότι τα έχουν σπάσει και λερώσει όλα στη προσπάθεια τους αυτή!

Ελπίζουμε μετά από αυτήν την εμπειρία να ενηλικιωθούν γρήγορα για το καλό της χώρας!

Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, ΤΑ ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ
& ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟ

Από την 31η Ιανουαρίου περιγράψαμε με ακρίβεια ολόκληρη την καταστροφική για την οικονομία και τη χώρα πορεία των “διαπραγματεύσεων”. Δεν κάναμε “προφητείες”, απλά καταλήξαμε στα συμπεράσματα αυτά, με τη χρήση ορθολογικών εργαλείων ανάλυσης (και “σωστή” αξιοποίηση των παιγνίων εμείς…), βασιζόμενοι και στη γνώση του διεθνούς περιβάλλοντος και της λειτουργίας των θεσμών.

Τότε ακόμη, καλούσαμε όλα τα κόμματα με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, να δημιουργήσουν ένα ευρωπαϊκό μέτωπο με κατάθεση κοινής πρότασης για τη συμφωνία, ώστε να πιέσουν την ιδεοληπτική κυβέρνηση και να δείξουν σε όλο το κόσμο, ότι το μεγαλύτερο μέρος του Ελληνικού λαού (75%) σκέφτεται διαφορετικά και δεν θέλει την έξοδο από την ευρωζώνη και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Ας μην ξεχνάμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές έλαβε 36%, που δεν αποτελεί την πλειοψηφία του Ελληνικού λαού και δεν νομιμοποιείται να οδηγεί τη χώρα εκτός ευρωζώνης με τις ιδεοληψίες, τα εσωτερικά του προβλήματα, τις αυτοαναιρέσεις και τα συμπεριφορικά προβλήματα των στελεχών του.

Μάλιστα είχαμε κάνει και συγκεκριμένες προτάσεις για την συμφωνία που έπρεπε να επιδιώξουν και τον τρόπο που έπρεπε να διαπραγματευθούν.
Συγκεκριμένα εκτός των άλλων προτείναμε άμεσα να αιτηθούμε την παράταση της συμφωνίας και στη συνέχεια να διαπραγματευόμαστε κάθε μέτρο ξεχωριστά και όχι στο σύνολό τους (μη ξεχνάμε τα φληναφήματα της κυβέρνησης περί κατάργησης του μνημονίου με ένα νόμο). Επίσης συνιστούσαμε στη κυβέρνηση να αναλάβει έγκαιρα τη πρωτοβουλία των διαπραγματεύσεων και να μην τοποθετείται παθητικά αρνητικά, προτείνοντας τη δική της διεξοδική αντιπρόταση και τα δικά της ισοδύναμα μέτρα.

“Ανθ ημών Γουλιμής”.
Κανείς από τους λαλίστατους εκπροσώπους μας άκουσε, ούτε οι εφημερίδες που στείλαμε την ανάλυσή και τις προτάσεις μας τις δημοσίευσαν, ούτε οι υπουργοί που επισκεφθήκαμε τις έλαβαν υπ’ όψη. Όλοι κοίταζαν πως θα διαφυλάξουν τον εαυτό τους και τα προνόμιά τους ή υπέκυπταν στον εκφοβισμό (bullying) που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση και οι “οπαδοί” της, προς όποιον αντιτίθεται στις επιλογές της.

Απογοητευτικό επίσης είναι ότι μέχρι πριν λίγες μέρες μέχρι να “καθίσει η μπίλια”, υπήρχαν κόμματα της αντιπολίτευσης που εκλιπαρούσαν για συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ, και άλλα που αμφιταλαντεύονταν εγκλωβισμένα ακόμη στη “μνημονιακή” η “αντιμνημονιακή” ρητορική, ανάλογα με τη συμφωνία που θα αποδεχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ, καιροσκοπικά και για λόγους μικροπολιτικούς και μόνο!

“ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟ”

Σήμερα, λίγο πριν το διαφαινόμενο τέλος, εξακολουθούμε να επιμένουμε να προτείνουμε στη κυβέρνηση τα εξής για μία ύστατη ελπίδα επίτευξης συμφωνίας:
1. Τεμαχισμό των μερών της συμφωνίας με αποδοχή περιορισμένων μέτρων τώρα, ώστε να μην σταματήσει η παροχή ρευστότητας από τον ELA. “Σαλαμοποίηση” δηλαδή της οιασδήποτε συμφωνίας και μετάθεση κάποιων κρίσιμων ζητημάτων για μελλοντικό χρόνο.

2. Άμεση αλλαγή της ρητορικής περί ρήξεων και τελεσιγράφων, παύση κάθε προσπάθειας αλληλο-μετάθεσης ευθυνών, κλπ. και μείωση στο ελάχιστο των δηλώσεων και των αυτό-διαψεύσεων.

3. ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, που έχει αφεθεί στη τύχη της επί 5 μήνες και βρίσκεται στο κρισιμότερο σημείο της. Είναι η ΠΡΩΤΗ ευθύνη και η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ μας ΕΥΚΑΙΡΙΑ

4. Επιδίωξη για διευρυμένη κοινοβουλευτική συμφωνία για κάθε συμφωνηθέν και προτεινόμενο μέτρο. Η διευρυμένη κοινοβουλευτική συμφωνία είναι η βάση επιτυχίας. Θα αποδυναμώσει την ισχύ των αντίθετων φωνών στο ΣΥΡΙΖΑ και θα ενισχύσει την εικόνα της κυβέρνησης στα μάτια του λαού!

5. Άμεσο σταμάτημα της διεύρυνσης των δημόσιων δαπανών και άμεση παύση επανα-προσλήψεων και διεύρυνσης του δημόσιου τομέα.

6. Ενίσχυση των εισπρακτικών μηχανισμών φορολογικών εσόδων και ΦΠΑ κατά τη θερινή περίοδο και κυρίως σε όλους τους τουριστικούς προορισμούς.

7. Άμεση αντικατάσταση του κ. Βαρουφάκη. “Πληγώθηκε” που του αφαιρέθηκε η ευθύνη διαπραγμάτευσης, έχει αποτύχει οικτρά ως υπουργός οικονομικών (του ξέφυγαν όλα τα νούμερα) και θα κάνει χειρότερο κακό!

8. Παρουσίαση ολοκληρωμένης πρότασης για το ασφαλιστικό με άμεση έναρξη κοινωνικού και κοινοβουλευτικού διαλόγου για αυτό. Ας δείτε την ολοκληρωμένη και ρεαλιστική πρόταση της “κοινωνίας αξιών” για την προσαρμογή του ασφαλιστικού!

http://wp.me/p2SV3s-1c4 

9. Άμεση παρουσίαση σταθερού φορολογικού συστήματος και δια νόμου δέσμευση (με επιδίωξη αυξημένης κοινοβουλευτικής συμφωνίας), ότι δεν θα αλλάξει για τα επόμενα 10 χρόνια!

ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΗΝ ΚΡΙΣΙΜΗ ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Μετά από πεντάμηνη σχεδόν “διαπραγμάτευση”, το ερώτημα που αναδεικνύεται και προβάλλεται εκτεταμένα από όλες τις πλευρές είναι:
“Θα υπάρξει η δεν θα υπάρξει συμφωνία;”

Κατά την άποψή μας είναι λάθος ερώτημα!
Τα ερωτήματα που θα έπρεπε να απαντηθούν (και με τη σειρά διαδοχής που τίθενται) είναι τα εξής:
1. Η συμφωνία θα είναι διεξοδική και με προοπτική ή θα είναι ένα από τα βήματα που θα απαιτηθούν σε ένα σκληρό και δύσβατο οδικό χάρτη, όπως λέγαμε από τη πρώτη στιγμή ότι θα γίνει;
2. Θα έχει τις εσωτερικές αντοχές η κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ + ΑΝΕΛ) για να διαχειρισθούν το μαρτύριο της σταγόνας που μας έχει επιβληθεί (και θα συνεχίσει να επιβάλλεται) από τους εταίρους μας ή θα αρχίσουν οι διασπαστικές τάσεις για λόγους ιδεοληπτικής καθαρότητας είτε προσωπικών μωροφιλοδοξιών;

Δυστυχώς η κυβέρνηση όλο αυτό τον καιρό, διαπραγματεύτηκε κάκιστα με ουτοπικούς μεσσιανισμούς, ιδεοληψίες, χωρίς ρεαλισμό, γνώση του διεθνούς περιβάλλοντος και με την ανασταλτική επίδραση της συμπεριφοράς “φανταχτερών ταών” και από τις δύο πλευρές (στα παγώνια, τα αρσενικά είναι πιο φανταχτερά και πομπώδη από τα θηλυκά).
Ως αποτέλεσμα, χάθηκε χρόνος και διαπραγματευτική ισχύς άσκοπα, η οικονομία επηρεάστηκε επί τα χείρω, τα νούμερα ξέφυγαν και η οιαδήποτε συμφωνία επιτευχθεί πλέον θα εμπεριέχει το μαρτύριο της σταγόνας, παρατεινόμενης της αγωνίας μας για μερικά χρόνια ακόμη.

Ως “κοινωνία αξιών” βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να επανεπιβεβαιώνουμε τα συμπεράσματά μας για τους παρακάτω λόγους:

1. Η κ. Μέρκελ δεν θα αλλάξει την προσφιλή της τακτική να μην προωθεί οριστικές λύσεις, να χειραγωγεί προς όφελός των Γερμανικών συμφερόντων τα “δορυφόρα” κράτη και τον κ. Ντάϊσεμπλουμ στο Eurogroup, μεταθέτοντας τις ευθύνες διαχείρισης στον κ. Σόϊμπλε. Θέλοντας να μειώσει τις εντυπώσεις και να κρύψει τις ηγεμονικές φιλοδοξίες της, θα συνεχίσει να καλύπτεται αξιοποιώντας κατάλληλα κάθε φορά τους θεσμούς, τον Ολάντ, τους προβοκάτορες δορυφόρους κλπ, αφού έτσι έχει γαλουχηθεί στο συνωμοτικό περιβάλλον της πρώην Ανατολικής Γερμανίας και χάριν αυτού του μοντέλου κατάφερε να αναρριχηθεί και να διατηρηθεί στην εξουσία.

2. Ο κ. Σόιμπλε, ένας από τους “ταώς” που προαναφέραμε (ανταγωνιζόμενος τον κ. Βαρουφάκη), συνεχίζει με αλαζονεία να καμώνεται τον απόλυτο γνώστη, τον γκουρού, αδιάφθορο και αδέκαστο προασπιστή της Ευρωπαϊκής οικονομίας, έχοντας θάψει βαθιά στο υποσυνείδητό του την εποχή της ανταλλαγής των μαύρων βαλιτσών. Δεν χωράει αμφιβολία ότι θα συνεχίσει να ενδιαφέρεται περισσότερο για την διατήρηση της αυτό-εικόνας και της υστεροφημίας του, έναντι οιουδήποτε άλλου αμφισβητήσει την απόλυτη επικυριαρχία του στο οικονομικό ευρωπαϊκό πεδίο! (δυστυχώς επιτρέψαμε σε δύο παγώνια να κρώζουν για τις πλουμιστές ουρές τους, εις βάρος της Ευρώπης και της χώρας μας)!

3. Ο Ομπάμα, απόλυτος ρυθμιστής του παιχνιδιού, δεν θέλει την Ελλάδα εκτός Ευρώπης αλλά και του ευρώ, γιατί θέλει να είναι ενοποιημένος γεωπολιτικά ο Ευρωπαϊκός χώρος. Την ίδια στιγμή όμως θέλει να υπάρχει μία πληγή χαίνουσα εντός της ευρωζώνης. Η Ευρώπη είναι απαραίτητος σύμμαχος στο γεωπολιτικό ανταγωνισμό έναντι του ανατολικού κόσμου, αλλά καλύτερα να έχει να φροντίσει τις ανοικτές πληγές της ώστε να μην δυναμώσει και πολύ στο συν-ανταγωνιστικό πεδίο!

Καταλήγοντας, εκτίμησή μας είναι ότι θα υπάρξει συμφωνία, ελάχιστα ικανοποιητική όμως για τη χώρα μας, με πολλά ανοικτά θέματα, “σαλαμοποιημένη”, η οποία θα απαιτεί συνεχώς συμμόρφωση της Ελλάδας με συγκεκριμένους όρους, ενός σφιχτού οδικού χάρτη, έτσι ώστε η οιαδήποτε Ελληνική κυβέρνηση να είναι πάντα δέσμια και υπό αυστηρό έλεγχο από τους χειραγωγούμενους θεσμούς!

Από τη κυβέρνηση εξαρτάται να δείξει τις απαιτούμενες εσωτερικές αντοχές για να διαχειριστεί αυτή τη συμφωνία και τη δημοκρατική συζήτησή της στο κοινοβούλιο! Αλλιώς ως πρότασή μας παραμένει η απαλλαγή της τάχιστα και χωρίς αμφιταλαντεύσεις, από τα εσωτερικά της βαρίδια!

Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που έχουν μεγάλες πολιτικές ευθύνες, όχι μόνο λόγω της προηγούμενης κακής θητείας τους αλλά και από τη κάκιστη δημοσιονομική διαχείριση τους επί δεκαετίες (οδήγησαν τη χώρα σε αυτό το σημείο), και το ΠΟΤΑΜΙ, θα πρέπει να δείξουν υψηλό βαθμό πολιτικής ευθύνης και να συνεισφέρουν με δημιουργική κριτική στο κοινοβούλιο, στα διαδοχικά στάδια της επικύρωσης και υλοποίησης της συμφωνίας που θα υπάρξουν στη συνέχεια.

Γιατί ήλθε η ώρα της αλήθειας και των μεγάλων αποφάσεων και τότε φαίνονται οι πραγματικοί “Ηγέτες”!

Ο ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ, “ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΠΤΕΡΝΑ” ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Ακούω διάφορους να κατηγορούν ως τοκογλύφους τα κράτη της Ευρωζώνης που μας δανείζουν και την ΕΚΤ, σαν να είναι οι εχθροί μας που μας ρουφούν το αίμα.
Οι δανειστές μας (πλην του ΔΝΤ που το μας δανείζει το πολύ με SDR +3% ), μας έχουν δανείσει με επιτόκια από 0.70% έως το πολύ 3%. Που την είδαν τη τοκογλυφία;

Τοκογλύφοι είναι οι δικές μας τράπεζες, που ενώ δανείζονται με επιτόκια κάτω από τη μονάδα από την ΕΚΤ, με την δική μας προσωπική εγγύηση ως λαός, αυτές δανείζουν την αγορά και τους απλούς πολίτες με επιτόκια που μπορούν να φθάσουν για τα καταναλωτικά δάνεια και 19%.

Και ρωτάω;
– Τι φταίει ο απλός πολίτης που καλείται σήμερα να πληρώσει τις ατασθαλίες των τραπεζών, όταν οι Τραπεζίτες δάνειζαν χωρίς διασφαλίσεις τους κολλητούς, τα κόμματα και τους πολιτικούς και σήμερα τους έχουν μείνει τα κόκκινα δάνεια;
– Τι φταίει ο απλός πολίτης, όταν οι Τράπεζες ξανοίχτηκαν υπερβολικά σε επενδύσεις και προϊόντα πολύ πέραν του ασφαλούς διαμεσολαβητικού τους ρόλου, πολλά από τα οποία αποδείχθηκαν τοξικά και ρούφηξαν όλη τη ρευστότητά τους;
– Τι φταίει ο απλός πολίτης όταν οι τράπεζες στήριζαν το φαύλο πολιτικό σύστημα και τις ρεμούλες του, αγοράζοντας εύκολα και σωρηδόν τα ομόλογα του δημοσίου, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί αυτή η τεράστια μαύρη τρύπα των δημοσιονομικών ελλειμμάτων; Ποιες ήταν οι διασφαλίσεις τους για να αγοράζουν τότε τα ομόλογα αυτά που κουρεύτηκαν στη συνέχεια; Και μη πει κανείς για την απώλεια λόγω κουρέματος, γιατί η αγορά ομολόγων και εντόκων γραμματίων από τις τράπεζες, πρέπει πάντα να προσμετρά και τους κινδύνους απωλειών και να μη προσπαθούν να μετακυλήσουν σήμερα τις απώλειες αυτές!
– Τι φταίει ο απλός πολίτης που είδε τα λεφτά των ασφαλιστικών του ταμείων να κάθονται άτοκα για πολλές δεκαετίες (από το 1952) στις τράπεζες και τα τελευταία χρόνια να γίνεται μετακύληση της χασούρας των τραπεζών στα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων, που υποχρεώθηκαν να αγοράσουν τοξικά προϊόντα και ομόλογα για να τις ενισχύσουν;
– Τι φταίει ο απλός πολίτης που δεν εμπιστεύεται πλέον τις τράπεζες και τους πολιτικούς όταν ακούει ότι για να ξεπληρώσουν τα συνεχιζόμενα λάθη τους, κινδυνεύει να του δεσμεύσουν τις καταθέσεις του;
– Τι φταίει ο πολίτης που βλέπει να μειώνονται οι αποδοχές τους κατά 50-60% και δεν βλέπει να συμβαίνει το αντίστοιχο στα μεγαλο-στελέχη των τραπεζών (που η πλειονότητα των μετοχών τους ανήκει στο δημόσιο πλέον), που εξακολουθούν να πληρώνονται πλουσιοπάροχα με την εγγύηση ενός ολόκληρου λαού για να συνεχίζουν να παίρνουν δανεικά με χαμηλά επιτόκια;
– Τι φταίει ο πολίτης που πήρε πριν δεκαπέντε-είκοσι χρόνια ένα στεγαστικό δάνειο και τώρα οι αμοιβές του έχουν μειωθεί στο μισό όπως και η αξία του σπιτιού του και δεν μπορεί να ξεπληρώσει τους υπέρογκους τόκους που ανέβηκαν γιατί πρέπει να σωθούν οι τράπεζες;
– Την ίδια στιγμή έχουν το θράσος να σβήνουν τα δάνεια σε μεγαλο-οφειλέτες και στα κόμματα, ενώ για επικοινωνιακούς λόγους ανακοινώνουν ταυτόχρονα και ψευτοπρογράμματα περιορισμένης ελάφρυνσης για τα “φτωχαδάκια”.

Πολλοί συμπολίτες μας υφίστανται καθημερινά την σκαιότατη ψυχολογική πίεση από τις τράπεζες που χωρίς να αξιολογούν τη κάθε περίπτωση όπως οφείλουν, βάζουν αδιακρίτως εταιρείες κυνηγών κεφαλών να παίρνουν τηλέφωνο μανιωδώς, λες και όλοι είναι μπαταχτσήδες, επειδή καθυστέρησαν να πληρώσουν μία δόση ενός δανείου, έστω και 50-100 ευρώ. Έντιμοι άνθρωποι που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με αξιοπρέπεια, δεν μπορούν να κοιμηθούν το βράδυ από τη συμπεριφορά αυτή, επειδή στενοχωρήθηκαν που για πρώτη ίσως φορά στη ζωή τους καθυστέρησαν να πληρώσουν τη δόση του δανείου τους.

Και ρωτάω τους πραγματικά ανάλγητους τραπεζίτες;
– Μήπως βάζουν τους κυνηγούς κεφαλών να πιέζουν, όπως πιέζουν τους απλούς πολίτες και να ζητάνε τα εκατομμύρια που χρωστάνε οι πολιτικοί, τα κόμματα και οι μεγαλοκαρχαρίες που μεροληπτικά δάνεισαν;
– Γιατί ταυτόχρονα προσπαθούν να κλείσουν και κάθε άλλη ανεξάρτητη μικρή τράπεζα ή οποία μπορεί να είναι πολύ υγιέστερη από τις “ημέτερες συστημικές”; Μήπως στοχεύουν στην απόλυτη χειραγώγηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος;
– Γιατί αλλάζουν συνεχώς και επί τα χείρω για τους απλούς πολίτες, καταχρηστικά και μονομερώς τις απαιτήσεις τους και τους κανόνες;
– Γιατί λογοκρίνουν αυστηρότατα τα στελέχη τους, αυταρχικά και με απειλές απολύσεων, ξεπερνώντας και αυτά τα στρατιωτικά αυταρχικά συστήματα;
– Γιατί προχωράει τόσο αργά ο εκσυγχρονισμός των τραπεζών και της διατραπεζικής αγοράς;
– Ποιοι είναι οι σημερινοί κρατικοδίαιτοι μεγαλο-τραπεζίτες αλήθεια; Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που οδήγησαν το χρηματοπιστωτικό σύστημα στο σημείο που βρίσκεται σήμερα, οι ίδιοι που τους έσπρωξε να ανελιχθούν ένα φαύλο και διεφθαρμένο σύστημα, με πολύ σκληρότερες και αυταρχικές όμως πρακτικές;

ΕΠΙΛΟΓΟΣ – ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Η χρηματοπιστωτική σταθερότητα διαδραματίζει καίριο ρόλο για το χρηματοπιστωτικό σύστημα και την οικονομία ως σύνολο, όπως δείχνει και η τρέχουσα κρίση.
Οι τράπεζες, οι ασφαλιστικές εταιρείες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα αποτελούν την πρώτη γραμμή άμυνας έναντι των χρηματοπιστωτικών κρίσεων. Είναι δική τους ευθύνη να διατηρήσουν τη βιωσιμότητα και τη φερεγγυότητά τους. Έχουν ευθύνη για να ελέγχουν την πιστοληπτική ικανότητα των δανειοληπτών και να διαχειρίζονται τους κινδύνους που αναλαμβάνουν στα δάνεια αλλά και στα επενδυτικά τους ανοίγματα.
Στη δεύτερη γραμμή άμυνας ανήκουν τα μέτρα που λαμβάνουν οι δημόσιες αρχές για να αποτρέψουν ή να ελαχιστοποιήσουν τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις. Αυτά είναι:
– Προληπτική εποπτεία σε δύο πυλώνες: Μικροπροληπτική και Μακροπροληπτική εποπτεία, που να διασφαλίζει ότι τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα τηρούν τους κανόνες.
– Κοινοποίηση με διαφάνεια των πληροφοριών προκειμένου να ενισχύεται η πειθαρχία της αγοράς.
– Παρακολούθηση και Αξιολόγηση, ώστε να εντοπίζονται έγκαιρα οι ευπάθειες και οι κίνδυνοι στο χρηματοπιστωτικό σύστημα ως σύνολο.
Τελειώνοντας, δεν μπορεί να υπάρξει εξυγίανση της οικονομίας:
– Εάν δεν εξυγιανθεί και δεν εκσυγχρονισθεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα και δεν βελτιωθεί το υφιστάμενο ρυθμιστικό και εποπτικό πλαίσιο.
– Εάν δεν μειώσουν οι τράπεζες την τοκογλυφία,
– Εάν δεν διαρρήξουν τη σχέση τους με τη πολιτική φαυλότητα.
– Εάν δεν ανακτήσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών και
– Εάν δεν αντιληφθούν ότι ο σημαντικότερος ρόλος τους στην οικονομία είναι ο διαμεσολαβητικός, όπως δεσμεύθηκαν όταν πήραν την άδεια λειτουργίας τους!

Στέλιος Φενέκος

Πρόεδρος της “κοινωνίας αξιών”