The Politics of Blame

The Politics of Blame

When things go wrong someone is blamed. Throughout the current crisis there have been several convenient scapegoats: the EU itself, southern European countries and Germany, among others. Passing the buck is an all too familiar rhetorical strategy, but it is not constructive. It is not conducive to the diplomacy that a collective response requires, nor does it elevate the public’s understanding of the challenges faced.

During the first act of the sovereign debt crisis in 2010, the German news magazine Focus famously titled that the Greeks were “Cheats in the Euro Family.” The Bild Zeitung reproduced the discourse of Greeks as dishonest and feckless people, by coining the neologism ‘Pleite-Griechen’ (bankrupt Greeks).Bild went on to demand that president Samaras issues his guarantee ‘that Greece will repay all its debt’ in writing. The subtext was unmistakable: they cheated once, that’s what caused the mess, we should never trust them again.

The EU itself has also been blamed time and again for imposing harsh measures on debtor states. Reading some of the press in the UK one would believe the EU is responsible for everything, from sluggish economies, unwelcome immigration as well as the inability to deal adequately with people wanted on terrorism charges. In a recent article Martin Schulz, president of the European Parliament, lamented what he called a ‘blame game’: a state of affairs in which problems or unpopular issues are presented as European failures, and policies that are popular and successful are presented as the success of national governments (even if they were developed by European institutions).

He recounts a familiar policy with less well known origin. The financial transaction tax, which as a Europe wide tax had its origins in the European Commission and the European Parliament, was implemented by 11 countries in January 2013. When it was implemented it was presented as a Franco-German success, the success of national governments in implementing popular policies. Little mention was made of the fact that European institutions significantly contributed to these policies.

Indeed, an earlier attempt to agree on such a tax, during the Sarkozy government, had failed because Germany and France could not agree its terms. This setback, Schulz writes, was presented then as a European failure, rather than a failure on the part of member states. Schulz argues that this pattern is repeated elsewhere. Successful European policies are often usurped by national government who claim them as their own success. Successes belong to nations, failures to Europe.

This is ironic because areas of European competence, the common market for instance, seem to be doing remarkably well through the crisis. Notably many of the challenges faced across Europe, say in areas of economic policy, financial regulation, or the structure of the banking sector, fall into the remit of national governments.

Scapegoating is a familiar political strategy in electoral politics: blaming someone else to distract from your own failures. Germany too has been blamed. In 2012 the New Statesman called Angela Merkel “Europe’s Most Dangerous Leader.” This anti-German narrative is familiar, as more recent reactions across the European press seem to name Merkel and Schäuble as primary culprits for a bailout characterised by some as  ‘robbery, plain and simple.’ Notwithstanding that it appears to have been the Cypriot government itself that chose to spread the levy across small and large depositors in order to limit damage to its status as an offshore financial centre. The political imperative is to blame someone else and deflect blame from oneself. Enforcing the narrative that brutish Germans are selfishly punishing other European states remains politically more convenient in the short term.

The examples picked above are clearly a small selection, and anyone could come up with dozens more. The narrative of blame in public discourse is hard to miss. Particularly the EU and Germany might one day become the Scylla and Charybdis of popular imagination, threats to be avoided and monsters to be overcome. As politicians everywhere clamour for re-election, politics becomes more about scapegoating and blame avoidance than building alliances and implementing good policies.

The rhetorical strategy of blaming others, might be convenient in the short term and take a government through the next electoral cycle, but it is certainly not constructive. The blame game carried out in much of the press is not conducive to a collective and rational discourse on the crises’ causes and solutions; in fact, it probably does little more than erecting political obstacles that will have to be overcome in one way or another at some point in the future. If the Bild convinces Germans that Greeks are lazy, and the New Statesman convinces people that Germany is a problem to be solved, they are contributing nothing to solving the crisis, all they do is build up prejudices that make the kind of cooperation needed politically ever more difficult to achieve.

Πηγή: http://blogs.lse.ac.uk/eurocrisispress/2013/03/22/the-politics-of-blame/

Επίσκεψη του Δ. Μπουραντά σε βιομηχανική μονάδα

Δημοσιεύθηκε: Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013
Posted by Lamia Times

Ο καθηγητής και πρόεδρος της «ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΞΙΩΝ» ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΟΥΡΑΝΤΑΣ στην επαρχία Δομοκού επισκέφτηκε & την ΑΒΕΚ Δ. ΝΟΜΙΚΟΣ

Ο ΔΗΜ. ΜΠΟΥΡΑΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΒΕΚ Δ.ΝΟΜΙΚΟΣ
Πρίν λίγες ημέρες  ο Ακαδημαϊκός καθηγητής και πρόεδρος της Κοινωνίας Αξιών Δημήτρης Μπουραντάς  επισκέφτηκε την μεγάλη μονάδα επεξεργασίας βιομηχανικής   ντομάτας που βρίσκεται στην κτηματική περιοχή του Δημοτικού Διαμερίσματος Παναγιάς Δομοκού. Σκοπός της επίσκεψής του ήταν να δει από κοντά και να ενημερωθεί για την πολύ καλή   πορεία της μεγαλύτερης στην πατρίδα μας  μονάδα επεξεργασίας βιομηχανικής ντομάτας.
Η ενημέρωση έγινε από τον Διευθυντή του εργοστασίου οικονομολόγο κ. Θωμά Γ. Τσιαγκλάνη ο οποίος είναι γνώστης των γεωργικών προβλημάτων και διακρίνεται για το διεισδυτικό του πνεύμα  στη σύγχρονη αγορά.
Μετά την ενημέρωση στα τμήματα του εργοστασίου από τον κ. Τσιαγκλάνη έγινε συζήτηση για τα προβλήματα της Ελληνικής Γεωργίας  με την συμμετοχή και του πρώην Δημάρχου Ξυνιάδος Κ. Γεώργιο Τσιαγκλάνη.
Κοινή ήταν η διαπίστωση ότι χρόνια τώρα η Γεωργία μας παρουσιάζει ελλειμματικότητα, έλλειψη επενδύσεων , χαμηλή ανταγωνιστικότητα στις ποσότητες αλλά προπαντός στην ποσότητα και στις τιμές.
«Παρά τα ουσιαστικά προβλήματα η Ελληνική Γεωργία εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό κλάδο της οικονομίας μας και το κράτος πρέπει να την αγκαλιάσει , τόνισε ο κ. Μπουραντάς. Η κοινωνία μας λοιπόν χρειάζεται ένα κράτος υπηρέτη της ανάπτυξης, της κοινωνικής συνοχής, της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της ευημερίας, σύγχρονο και αποτελεσματικό στην παροχή υπηρεσιών. Να είναι επιτελικό, με λιτές και ευέλικτες δομές, με την ελάχιστη γραφειοκρατία και τη μέγιστη διαφάνεια και νομιμότητα, να λειτουργεί αξιοκρατικά και ακομμάτιστα. Ένα κράτος που να σέβεται τους πολίτες και τα στελέχη του και να κερδίζει την εμπιστοσύνη τους. Στην περίοδο ύφεσης που διανύουμε τα προβλήματα των αγροτών συνεχώς μεγαλώνουν. Για να επιλυθούν χρειάζεται όσο το δυνατόν μεγαλύτερη οικονομική στήριξη  αλλά απαιτείται βασικά  και η συμβολή της σύγχρονης γεωργικής τεχνολογίας και όχι μόνο. Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΞΙΩΝ  έχει πρόγραμμα  που το βελτιώνει κάθε φορά μετά από συναναστροφές με τους αγρότες μας  που θα μεγαλώσει το εισόδημά τους και θα αποκτήσουν το σεβασμό που τους αξίζει .»

Η αγροτική οικονομία για την “κοινωνία αξιών” είναι ένας από τους βασικότερους πυλώνες ανάπτυξης  της ελληνικής οικονομίας, μια εθνική σταθερή αξία. 

Εμείς γνωρίζουμε καλά ότι ο πρόεδρος της ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ  ΑΞΙΩΝ κ. Δημήτρης Μπουραντάς βρίσκεται κοντά στους αγρότες, δίπλα τους μέσα στην πραγματική τους αγωνία για την επόμενη μέρα που είναι γεμάτη με χίλια δυό προβλήματα επιβίωσης. Είναι ένας δικός μας άνθρωπος, ένας ηγέτης – οδηγητής, που ξέρει από όργωμα και σπορά.
Δ. ΜΠΟΥΡΑΝΤΑΣ – Θ.ΤΣΙΑΓΚΛΑΝΗΣ
Ο π.ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΞΥΝΙΑΔΟΣ ΜΕ ΤΟΝ Δ. ΜΠΟΥΡΑΝΤΑ

Πηγή: http://www.lamiatimes.gr/2013/03/blog-post_5371.html

Κούρεμα με την ψιλή – by To Skouliki Tom

 

Με ενθουσιασμό έγινε δεκτή στη Μεγαλόνησο η απόφαση του Eurogroup να κουρέψει τις τραπεζικές καταθέσεις, ώστε να καταστεί βιώσιμο το δημόσιο χρέος της Κύπρου και να παραμείνει στο ευρώ.

Χιλιάδες Κύπριοι έσπευσαν στα τραπεζικά υποκαταστήματα προκειμένου να καταθέσουν όσα χρήματα είχαν ραμμένα στη φόδρα των στρωμάτων τους, αλλά τα βρήκαν κλειστά, οπότε άφησαν τα λεφτά απέξω μέσα σε χαρτοσακούλες.

Την ίδια στιγμή, ακόμα περισσότεροι καταθέτες έτρεξαν στα ΑΤΜ για να σηκώσουν τα λεφτά τους και να αρπάξουν τις χαρτοσακούλες, αλλά το μόνο που έβλεπαν στις οθόνες ήταν η Μέρκελ να τους κάνει κ***δάχτυλο.

Αυτό που ενόχλησε περισσότερο τους Κύπριους – που είναι υπεράνω χρημάτων – ήταν η προδοσία του Νίκου Αναστασιάδη, αφού δήλωνε προεκλογικά ότι δε θα υπογράψει για το κούρεμα, αλλά μετά θυμήθηκαν ότι είχαν πιστέψει πως ο Χριστόφιας είναι κομμουνιστής, οπότε χειρότερα δε γίνεται.

Ο Υπουργός Οικονομικών της Κύπρου, Μιχάλης Σαρρής, διευκρίνισε ότι οι καταθέτες, σε αντιστάθμισμα των απωλειών τους θα λάβουν τραπεζικές μετοχές ίσης αξίας, καθώς κι αυτοκόλλητα Champions League για να συμπληρώσουν τη συλλογή τους στο άλμπουμ της Panini.

Ο Αντώνης Σαμαράς, παρακολουθώντας από κοντά τις εξελίξεις, δήλωσε ότι οι θυσίες του κυπριακού λαού δε θα πάνε χαμένες και προέτρεψε τους Ελληνοκύπριους να παραδειγματιστούν από τους Ελλαδίτες και να κάτσουν στα αυγά τους για να μη χαλάσει η εικόνα της Κύπρου στο εξωτερικό.

Παράλληλα, διαβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται να εφαρμοστεί το ίδιο μέτρο και στην Ελλάδα, αφού οι Έλληνες δεν έχουν καταθέσεις και τα λεφτά τους χωράνε σε δαχτυλήθρα.

Τον ενθουσιασμό των Κύπριων και του κ. Σαμαρά, δε φαίνεται να συμμερίστηκε ο Βλαντιμίρ Πούτιν, που απείλησε το Νίκο Αναστασιάδη ότι αν δεν πάρει πίσω την απόφαση, θα δώσει εντολή στη ρώσικη μαφία να μετατρέψει την Κύπρο σε σύγχρονο γκούλαγκ, ενώ η σημαία της Ρωσίας θα ανεμίζει πάνω από τη γερμανική στο Προεδρικό Μέγαρο.

by To Skouliki Tom

(Τα ριάλια, ριάλια, ριάλια

τα σελίνια μονά και διπλά

τα μονόλιρα, πεντόλιρα και πού `ντα

ο πεζεβέγγης που τα `χει στη πούγγα, ω)

Πηγή: http://thethreemooges.blogspot.gr/2013/03/kourema-me-tin-psili.html

http://www.facebook.com/neaniki.koinonia.axion

http://www.facebook.com/groups/neaniki.koinonia.axion/

http://www.facebook.com/profile.php?id=100004726082329&fref=ts

“Κούρεμα” των καταθέσεων στην Κύπρο: Νεο-αποικιοκρατική πολιτική ή απλά σκληρός ρεαλισμός;

koinonia axion LOGOΜεγάλη αναταραχή δημιουργήθηκε (και δικαίως) σε σχέση με το κούρεμα των καταθέσεων στην Κύπρο. Αντιδρώντας με ψυχραιμία και σύνεση, εξετάσαμε το ζήτημα σε όσο βάθος επιτρέπει ο χρόνος των εξελίξεων και η αξιοπιστία των πληροφοριών και τοποθετούμεθα ορθολογικά:

1. Κατ αρχάς το κούρεμα των καταθέσεων στην Κύπρο είναι 6.75 %, για καταθέσεις μέχρι 100.000 ευρώ, και 9.9 %, για αυτές που είναι παραπάνω. Αν υπολογίσουμε ότι τα επιτόκια καταθέσεων τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο ήταν 4,50 – 5,50 %, στην ουσία η απώλεια αντιστοιχεί περίπου στους τόκους ενός ή δυο χρόνων. Εάν θεωρήσουμε ότι οι περισσότερες καταθέσεις ήταν ξένων και πολλές από αυτές μαύρες (για να αποφεύγουν την φορολογία στον τόπο τους και πολλά ακόμη), στην ουσία δεν φαίνεται να χάνουν, οι ξένοι τουλάχιστον καταθέτες, τίποτε σημαντικό, παρά μόνο μία ακόμη νησίδα ασφαλείας για να ξεφεύγουν.

2. Το κούρεμα συνοδεύεται και με ανταλλάγματα τραπεζικών τίτλων, που ενδεχόμενα εάν ενισχυόταν και με κρατικούς τίτλους και με μια ακόμη μικρή αύξηση των επιτοκίων, να αποτελούσε μια κάποια εγγύηση στο βάθος του χρόνου, δεδομένου ότι το πρόγραμμα διάσωσης της Κύπρου έχει τριετή κατ αρχάς ορίζοντα.

3. Το ζήτημα των ελληνικών καταθέσεων στην Ελλάδα σε θυγατρικές των Κυπριακών Τραπεζών φαίνεται να επιλύεται χωρίς κούρεμα, αν και δημιούργησε μία τεράστια ανασφάλεια που θα επισύρει και απομάκρυνση καταθέσεων από τις θυγατρικές αυτές.

4. Μία μεγάλη επίπτωση θα είναι ότι στην ουσία παρακινούνται οι καταθέτες να στέλνουν τα κεφάλαια τους σε φορολογικούς παράδεισους, εκτός ΕΕ (ή δορυφόρες χώρες χωρών της ΕΕ). Η Ελβετία, επίσης, εμφανίζεται ως η πλέον αξιόπιστη επιλογή, αφού ακόμη και με ‘’λίστες Λαγκάρντ’’ ή όχι, ούτε υπερβολική φορολόγηση υπάρχει, ούτε κούρεμα μπορεί να γίνει, πέραν του αυστηρού τραπεζικού της κώδικα που παρέχει εγγυήσεις και αποτρέπει βεβιασμένες και απρόβλεπτες ενέργειες.

5. Η μεγαλύτερη όμως επίπτωση είναι στην ίδια την αξιοπιστία της ΕΕ. Το κούρεμα των καταθέσεων έτσι όπως γίνεται επιλεκτικά (δεν θα τολμούσε ποτέ η ΕΕ να απαιτήσει κάτι τέτοιο από την Ισπανία ή την Ιταλία), δίνει την εικόνα μια ‘’ηγεμονίας’’ των ισχυρών χωρών εις βάρος των ασθενέστερων, κουρελιάζει την έννοια της αλληλεγγύης και επιβαρύνει το κλίμα της ανασφάλειας που υπάρχει στις χώρες που υποστήριξαν ακραιφνώς το εγχείρημα της ΕΕ, χωρίς να διασφαλίσουν επαρκώς τον εαυτό τους (οι ισχυροί της ΕΕ έχουν κυριαρχήσει σήμερα, διαβρώνοντας την λειτουργία των ευρωπαϊκών θεσμών). Είναι αποσταθεροποιητικός παράγοντας στα θεμέλια της ΕΕ, με απρόβλεπτες συνέπειες στο βάθος του χρόνου, που δημιουργεί κραδασμούς στο θεμέλιο λίθο της ΕΕ και του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος: ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.

6. Αυτό που πλέον εμφανίζεται ως επιτακτική ανάγκη περισσότερο από ποτέ, είναι η συσπείρωση των χωρών του Νότου έναντι του Γερμανικού Λόμπι και η αποτροπή της απροκάλυπτης νεο-αποικιοκρατικής πολιτικής του.

Στέλιος Φενέκος

Ιδεολογικός καιροσκοπισμός

Τα λόγια ενός πολιτικού δεν φανερώνουν την ιδέα που έχει για το θέμα του, αλλά την ιδέα που έχει για το ακροατήριο του.

(A politician’s words reveal less about what he thinks about his subject than what he thinks about his audience.)

George Will, 1941-, Αμερικανός δημοσιογράφος

Χαντζόπουλος 15_3_2013(του Δημήτρη Χαντζόπουλου)

“ΒΟΜΒΑ” του Στέλιου Φενέκου για τα υποβρύχια

koinonia axion LOGOO Στέλιος Φενέκος, αντιπρόεδρος της “κοινωνίας αξιών”, παραχώρησε συνέντευξη στο Οn Αlert.gr.
Τα όσα είπε στην συνέντευξή του ήταν αποκαλυπτικά και συγκλονιστικά για το πως εξακολουθούσε να λειτουργεί το ελληνικό κράτος ακόμη και όταν η οικονομική κατάρρευση ήταν γεγονός.

Πηγή: http://www.onalert.gr/stories/voma-nauarxou-apofsisame-gia-ta-dyo-ypovryxia-me-pieseis-tou-ypoyrgou