Η κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, κρίση σε όλα τα επίπεδα, κοινωνική, πολιτική, οικονομική, πολιτιστική, ηθική, έχει δημιουργήσει μία κοινωνική κατάσταση με δύο χαρακτηριστικά που τρομάζουν!

Τη σιωπή και το λανθάνοντα διχασμό.

Η σιωπή είναι εκκωφαντική!

Οι μεγαλύτερες κοινωνικές ομάδες οδηγούνται στο περιθώριο και στη φτωχοποίηση, οι πιο παραγωγικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας στοιβάζονται στις λίστες της ανεργίας, οι κοινωνικές δομές προστασίας αποδομούνται. Σ’ αυτό το δεινό περιβάλλον, τα κοινωνικά υποκείμενα, οι πολίτες αυτής της χώρας σιωπούν εκκωφαντικά.

Γιατί αυτή η σιωπή; Τι υπάρχει πίσω από όλα αυτά; Απογοήτευση, θυμός, απελπισία, παραίτηση; Όλα μαζί; Θα συνεχιστεί άραγε αυτή η σιωπηρή αναμονή της τελευταίας πράξης του ελληνικού δράματος; Θα παραμείνουμε αδρανείς, με τον κίνδυνο αυτή η σιωπή να δώσει  τη θέση της στον διχασμό, στη κοινωνική ρήξη και σύγκρουση ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες που έχουν οδηγηθεί στο περιθώριο και στις ομάδες που διατηρούν την σχέση τους με την παραγωγή και απολαμβάνουν ακόμα στοιχειώδη δικαιώματα ,όπως η εργασία, η ασφάλεια, η περίθαλψη και η παιδεία;

Οι Έλληνες ως λαός έχουμε σημαντικά πλεονεκτήματα αλλά και αδυναμίες. Αυτή την κρίσιμη περίοδο πρέπει να πνίξουμε τις αδυναμίες μας και να αξιοποιήσουμε τα δυνατά μας σημεία, τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα. Είμαστε ως λαός, εργατικοί, δραστήριοι, καινοτόμοι. Ρισκάρουμε, βοηθάμε, έχουμε φιλότιμο, παίρνουμε πρωτοβουλίες, είμαστε δίκαιοι, αλληλέγγυοι, φιλόξενοι. Η δημοκρατία και η ελευθερία είναι στο DNA μας.

Τι μας λείπει; Η ενότητα, η συνεργασία! Να γίνουμε ομάδα! Να δουλέψουμε μαζί, να γίνουμε όλοι ένας!  Να δημιουργήσουμε συλλογικές ηγεσίες. Να αφήσουμε επιτέλους πίσω μας το Μελιγαλά, το Γράμμο το Βίτσι και τα γουναράδικα! Και να τραβήξουμε τον δικό μας δρόμο για μια χώρα και μια κοινωνία που μας αξίζει!

Δεν έχουμε πολύ χρόνο! Οι στιγμές που ζούμε θα αποτυπωθούν  στην ιστορία μας.

Θάνος Δεληγιάννης

Του Καθηγητή Δημήτρη Μπουραντά, Προέδρου του κόμματος “κοινωνία αξιών“  για το 7imeres.gr

Χρησιμοποιώ τον όρο «κεντροαριστερά», εντελώς συμβιβαστικά, επειδή με βάση τα στερεότυπα ορίζει, έστω με μια δόση ασάφειας, ένα πολιτικό χώρο. Ο όρος «κεντροαριστερά» ποτέ δεν είχε ένα σαφές αξιακό, ιδεολογικό και πολιτικό περιεχόμενο και δεύτερον,με βάση τις πολιτικές, τις πρακτικές και τα αποτελέσματα στην περίοδο της μεταπολίτευσης αποδείχθηκε μια πλήρως συγκεχυμένη, φθαρμένη και κακοποιημένη έννοια και πολιτική οντότητα.

Η «κεντροαριστερά» ως πολιτικός σχηματισμός (κόμματα, συνδικάτα, κλπ) στην κοινωνία, στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση (και ανεξαρτήτως των έντιμων και αξιόλογων ψηφοφόρων, μελών και στελεχών της) δεν συνέβαλε μόνο μαζί με τη «δεξιά» στην πολύπλευρη χρεοκοπία της χώρας, αλλά ταυτόχρονα αυτοκτόνησε ιδεολογικά και πολιτικά. Αντί για ένα κράτος υπηρέτη του πολίτη και της ανάπτυξης, εγκαθίδρυσε τον κρατισμό, αντί για δημοκρατία τον κομματισμό, αντί για ανάπτυξη, τον καταναλωτισμό και τα χρέη. Αντί για τις αξίες της ακεραιότητας, της υπευθυνότητας, της διαφάνειας, της εντιμότητας, της αλήθειας, της δικαιοσύνης, της συνέπειας λόγων και πράξεων, της αλληλεγγύης, της αποτελεσματικότητα, της φρόνησης, καλλιέργησε στο πολιτικό σύστημα και στους πολίτες τις αξίες του εγώ, του καταναλωτισμού και του lifestyle, της διαπλοκής, της παρανομίας, της σπατάλης, του καιροσκοπικού και εύκολου πλουτισμού (πχ. χρηματιστήριο), της ήσσονος προσπάθειας, του βολέματος, της ανευθυνότητας, της ασυνέπειας, της μετριότητας. Σε επίπεδο πολιτικών ευνόησε την κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα και την ασύδοτη λειτουργία των αγορών και εμπόδισε την ανάπτυξη, για την κοινωνική ευημερία, ενός εξωστρεφούς, αποδοτικού και ανταγωνιστικού παραγωγικού μοντέλου μέσω του «ευ επιχειρείν». Διαμόρφωσε ένα κατ’ επίφαση και πρόσκαιρο κοινωνικό κράτος με σκοπό την ικανοποίηση των συντεχνιακών και πελατειακών συμφερόντων και όχι την εξυπηρέτηση του πολίτη, την κοινωνική αλληλεγγύη, συνοχή και ευημερία. Στη δημοκρατία απαξίωσε τους θεσμούς του συνδικαλισμού, του συνεργατισμού, της δικαιοσύνης, του κράτους, της Τ.Α. κλπ.

Για χρόνια υποστηρίζω (π.χ. άρθρο μου 9/1/92 στην Ελευθεροτυπία) ότι με την νεκροψία της λεγόμενης «κεντροαριστεράς» πρέπει να τελειώνουμε αφού έχει νόημα μόνο για συλλογική αυτογνωσία, κοινωνική μάθηση και βεβαίως κοινωνική δικαιοσύνη με την έννοια ότι όσοι στο όνομα της «κεντροαριστεράς», έκαναν πολιτικά εγκλήματα να τιμωρηθούν πολιτικά με την απόρριψη και την περιφρόνηση από τους πολίτες.

Αν το ζητούμενο λοιπόν σήμερα είναι η αναγέννηση της «κεντροαριστεράς» στην Ελλάδα (αλλά και παγκοσμίως) πριν απ΄ όλα οφείλουμε να προσδιορίσουμε τις θεμελιώδεις προϋποθέσεις.

Η πρώτη προϋπόθεση είναι η διαμόρφωση μιας νέας ιδεολογίας, καλύτερα μετά-ιδεολογίας, που θα περιλαμβάνει νέες έννοιες και ιδέες και θα συνθέτει, θα διευρύνει και θα συμπληρώνει όσες ιδέες του κοινωνικού φιλευθερισμού και του σοσιαλισμού έχουν αξία για τις σημερινές και μελλοντικές προκλήσεις της ανθρωπότητας και της χώρας. Τέτοια ζητήματα και ιδέες αφορούν πρωτίστως το μοντέλο κατανάλωσης και παραγωγής, την οικολογία, τις δομές και τους μηχανισμούς οργάνωσης της οικονομίας και της διανομής του πλούτου, την καινοτομία στους θεσμούς της δημοκρατίας, την κοινωνική αλληλεγγύη, την ανθρωπιά, τον πολιτισμό, τις διεθνείς σχέσεις, συνεργασίες και συνέργειες. Ασφαλώς, το κρίσιμο στοιχείο σε μια τέτοια μετά-ιδεολογία είναι ένα αξιακό σύστημα το οποίο θα περιλαμβάνει τις πανανθρώπινες αξίες και στις σαφές περιγραφές τους ως προς την πρακτική τους διάσταση.

Δεύτερη προϋπόθεση είναι ένα εμπνευστικό και ταυτόχρονα ρεαλιστικό εθνικό όραμα άμεσα συνδεδεμένο με τη διαμόρφωση ενός εθνικού συνεκτικού στρατηγικού σχεδίου ανασυγκρότησης και ολικής επαναφοράς της χώρας, το οποίο θα περιλαμβάνει βραχυπρόθεσμους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους μετρήσιμους στόχους καθώς και τις ριζικές, ταυτόχρονες, συγχρονισμένες και εναρμονισμένες αλλαγές που είναι αναγκαίες σε όλους τους τομείς όπως κράτος, οικονομία, επιχειρηματικότητα, δημοκρατία, δικαιοσύνη, παιδεία, κοινωνική αλληλεγγύη, διεθνείς σχέσεις κλπ.

Τρίτη προϋπόθεση, είναι η δημιουργία, ενός νέου συμβολικού κεφαλαίου με την έννοια του λόγου, των εννοιών, των σλόγκαν, των μεταφορών, των αφηγήσεων και κυρίως των προσώπων.

Τέταρτη προϋπόθεση είναι η διαμόρφωση νέων πολιτικών σχηματισμών των οποίων η αξιοπιστία θα στηριχθεί στα προηγούμενα, αλλά κυρίως από τους μηχανισμούς εσωτερικού και εξωτερικού ελέγχου που θα εξασφαλίζουν τη συνέπεια λόγων και πράξεων, την τήρηση των υποσχέσεων, τη διαφάνεια και την αξιοκρατία. Το κρισιμότερο για την αξιοπιστία αυτών των νέων σχηματισμών είναι τα πρόσωπα που τους συνθέτουν. Προφανώς, πολιτικά πρόσωπα που, δικαίως ή αδίκως, η εικόνα τους έχει ταυτιστεί με τη χρεοκοπημένη «κεντροαριστερά» που οδήγησε μαζί με τη «δεξιά» στην οικονομική, κοινωνική, εθνική, αξιακή και πολιτική χρεοκοπία δεν μπορούν να βρίσκονται στο προσκήνιο πολιτικών σχηματισμών που θέλουν εμπνεύσουν, να θεωρούνται αξιόπιστοι από τους πολίτες και να κερδίσουν την εμπιστοσύνη τους.

Συμπερασματικά, η αναγέννηση της «κεντροαριστεράς» δεν μπορεί να προκύψει από τις στάχτες της. Τα κόμματα, οι πολιτικές κινήσεις, ο λόγος, η νοοτροπία, οι πρακτικές και τα πρόσωπα που εκφράζουν ένα εφιαλτικό παρελθόν  δεν μπορούν να εμπνεύσουν και να πείσουν τους πολίτες για το μέλλον που αξίζει στην Ελλάδα και τους Έλληνες. Όσο η ρευστοποίηση του πολιτικού συστήματος συνεχίζεται αναμφισβήτητα, νέες φούσκες θα φουσκώνουν και θα ξεφουσκώνουν. Η ελπίδα για ένα νέο πολιτικό πολιτισμό και για ένα νέο πολιτικό σύστημα και στα πλαίσια αυτού μιας νέας «κεντροαριστεράς» απαιτεί νέες ιδέες, νέα νοοτροπία, νέες πρακτικές, νέες αφηγήσεις, νέες αξίες και ένα νέο και αξιόπιστο πολιτικό προσωπικό.

Πηγή: http://7imeres.gr/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AC-%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%BD-%CF%84%CE%B7/

31 Ιουλίου 2013

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

“Success Story”: Επεισόδιο Μείωση ΦΠΑ στην εστίαση

Παραθυράκια, Ανεπάρκειες και Ανακολουθίες

(του Δημήτρη Χαντζόπουλου, από ΤΑ ΝΕΑ, 1/8/2013)

Θετική για την αγορά και τον τουρισμό, αν και εφαρμόζεται καθυστερημένα, μέλλει να αποδειχθεί η από 1ης Αυγούστου μείωση του συντελεστή ΦΠΑ στην εστίαση, από 23% σε 13%.

Υπάρχουν, όμως, πολλά “παραθυράκια” στην εγκύκλιο που, πέραν του σουρεαλιστικού χαρακτήρα τους, δημιουργούν σύγχυση στους καταναλωτές και στους επαγγελματίες, προς όφελος πάντα των καιρ(δ)οσκόπων, που θα σπεύσουν να τα εκμεταλλευτούν.

Η σημαντικότερη ανεπάρκεια της κυβέρνησης (εκτός του ότι καθυστέρησε την εφαρμογή της μείωσης, με αποτέλεσμα να απολεσθεί το όποιο όφελος από την φετινή τουριστική περίοδο) εντοπίζεται στο ότι δεν είναι σίγουρη για την αποτελεσματικότητα του μέτρου, με αποτέλεσμα να το θέτει σε εφαρμογή υπό προϋποθέσεις επί των αποτελεσμάτων!!!

Συγκεκριμένα, το μέτρο θα εφαρμοσθεί πιλοτικά για διάστημα πέντε μηνών, με την προϋπόθεση ότι «δεν θα μειωθούν τα έσοδα του Δημοσίου (!!!) και ότι με αυτόν τον τρόπο θα καταπολεμηθεί η φοροδιαφυγή (!!!)».

Καμία αναπτυξιακή λογική για τον τουρισμό δεν υπεισέρχεται, εκτός της μαθηματικής πρόβλεψης για αναμενόμενη μείωση των τελικών τιμών, της τάξεως του 8,1%, με την προσδοκία η μείωση του φόρου να μετακυλιστεί στους καταναλωτές. Επικρατεί αποκλειστικά και μόνο φοροεισπρακτική λογική.

Ο αστάθμητος μάλιστα παράγων είναι ακριβώς το ζητούμενο: Η φοροδιαφυγή!!! Το αυτονόητο (όπως μεγαλόστομα διακήρυττε ο κ. Σαμαράς), ξεχάσθηκε τελείως!!! Δείγμα του με πόση προχειρότητα η κυβέρνηση αντιμετώπισε ένα τόσο διαφημισμένο από αυτήν θέμα. Βέβαια, αυτό δεν μας εκπλήσσει, γιατί από εξαγγελίες και success stories είμαστε πλήρεις.

Η “κοινωνία αξιών” καλεί την κυβέρνηση να εργασθεί με συνέπεια για το αναγκαίο και προφανές, δηλαδή να δημιουργήσει επιτέλους ένα αποτελεσματικό μηχανισμό ελέγχου της φοροδιαφυγής και της είσπραξης των φόρων, χωρίς να μετακυλύει το κόστος της αναποτελεσματικότητάς της στον καταναλωτή, στους τίμιους επαγγελματίες, στους τίμιους φορολογούμενους και βέβαια να σταματήσει, επιτέλους, να κρύβει τα προβλήματα κάτω από το χαλί, δημιουργώντας ταυτόχρονα άλλοθι για τις μαύρες τρύπες που θα παρουσιασθούν στον προϋπολογισμό.

Χάσαμε τ’ αυτοκίνητα, τα κινητά μας, τα ακίνητά μας, τα επιδόματα του Πάσχα και των Χριστουγέννων. Χάσαμε τον ύπνο μας, τη δουλειά μας, το μαγαζάκι, το καφενείο, την επιχείρηση ρούχων, παπουτσιών, την ιστορία μας, το 1821, τη Σμύρνη, τη Μικρά Ασία. Χάσαμε τα καπέλα μας, την αξιοπρέπειά μας, την μπέσα μας (Μπέσαμε μούτσος…), τις πνευματικές μας αξίες, τις αξίες στο Χρηματιστήριο, τις καρέκλες μας εποχής, στο Δημοπρατήριο, τις ντουλάπες, τους καθρέφτες. Χάσαμε τη βυζαντινή μας ταυτότητα, ως γνήσιοι Έλληνες απόγονοι εκείνων των άλλων Ελλήνων που θαυματούργησαν χωρίς δάνεια, χωρίς θέσεις στο δημόσιο, αργομισθίες στα Δέκο, στη Λυρική σκηνή, στη Δημόσια Τηλεόραση. Χάσαμε τα αυγά και τα πασχάλια μας, τα βρακιά μας, τα εισοδήματα απ’ τους τεράστιους φόρους, τα ξενοδοχεία μας, τα πλοία τα εμπορικά, τα πλοία της γραμμής, τη φήμη μας στο εξωτερικό, τους φίλους μας, που μας άφησαν χωρίς να το αντιληφθούμε… μια νύχτα βροχερή, συννεφιασμένη.

Τι μας έμεινε;

Ο Ήλιος ο Πρώτος, ο Δεύτερος, ο Τρίτος, ο Δήμιος μιας Πράσινης σκέψης, ο Ηλιάτορας, ο νοητός, ο αυτονόητος, μας έμειναν τα νησιά με τα καφετιά τους βράχια, που ήταν ωραία κάποτε, τα νησιά, εδώ που τα γυρεύαμε, που ψάχναμε να τα βρούμε, η θάλασσα με τα γαλάζια κύματα, με τα καράβια, τα φέρι μποτ, τα ιστιοφόρα. Μας έμεινε το φεγγάρι, αφερέγγυο και αυτό, μας έμειναν τα βουνά, τα φαράγγια, οι λίμνες, τα δάση αν δεν είχαν καεί ακόμα, οι ακρογιαλιές, οι αμμουδιές για μπάνιο, το χαρτί και το στυλό να γράφουμε τα ποίηματά μας και να τα πετάμε στο κάλαθο των αχρήστων, ποιος θα πληρώνει το χαρτί και το μελάνι, να τα δημοσιέψει. Μας έμειναν τα ωραία κορίτσια με τα μακριά μαλλιά, και τα νέα παλικάρια, με τ’ αξούριστα γένια, άνεργοι οι περισσότεροι, μας έμειναν οι επιγραφές στις πόρτες, Ανοιχτό, Κλειστό, Σύρατε, Σπρώξτε, οι παράξενες φήμες, οι φακές, τα μακαρόνια, τα καλαμαράκια, τα σουβλάκια, τα κρασιά, για να ξεχάσουμε αυτά που χάσαμε, τις φιλενάδες μας στις ξένες χώρες, τις σπουδές μας στο εξωτερικό, και τα ηχηρά παρόμοια. Μας έμεινε ο Όμηρος, αν έχουμε καιρό να τον διαβάσουμε, ο Καβάφης, ο Εμπειρίκος, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Ελύτης, ο Καρυωτάκης, ο Καββαδίας, σας έμεινα κι εγώ, αν κάνετε έναν κόπο να με διαβάσετε.

Νάνος Βαλαωρίτης

Πηγή: https://www.facebook.com/profile.php?id=100005003255453&fref=ts