Γίναμε μάρτυρες ενός φρικτού γεγονότος που σκηνοθέτησε βάναυσα το αρρωστημένο μυαλό μίας ανηλεούς γραφειοκρατίας, με την ανοχή μίας αδιάφορης για την κοινωνία κυβέρνησης.

Ο θάνατος ενός νέου ανθρώπου για μερικά ‘’αργύρια’’ δεν ενδείκνυται για πολιτική εκμετάλλευση, πρέπει όμως να το καυτηριάσουμε, γιατί θυσιάζονται άδικα ζωές νέων ανθρώπων, εξιλαστήρια θύματα στο βωμό της αδιαφορίας αυτών που έχουν αναλάβει τις τύχες όλης της χώρας και των πολιτών της.

Η απαίτηση για να μην πληρώνουν εισιτήρια οι αποδεδειγμένα άνεργοι στα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι καθολική εδώ και τρία χρόνια. Παρ’ όλα αυτά κανείς από την κυβέρνηση δεν έδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον.

Το θέμα όμως δεν είναι μόνο αυτό. Το θέμα είναι ότι ζητάς από ένα άνεργο νέο, που ένας θεός ξέρει πόσες πόρτες έχει κτυπήσει για να βρει μία δουλειά, να πληρώσει εδώ και τώρα ένα βαρύτατο πρόστιμο, λες και δεν είναι πιο λογικό να του δώσεις μια κλήση που να καλείται να πληρώσει το πρόστιμο σε έναν εύλογο χρόνο.

Ο ελεγκτής επιφορτίζεται με αρμοδιότητες που ούτε έχει εκπαιδευτεί ούτε μπορεί να τις διαχειριστεί. Γίνεται ο ‘’κατής’’ του οθωμανικού κράτους (που οι πρακτικές του συνεχίζουν να επιβιώνουν στο δημόσιο σήμερα), σκληρός δικαστής, θύτης και θύμα τελικά κι αυτός ενός άδικου, σκληρού, ανεγκέφαλου και απάνθρωπου γραφειοκρατικού συστήματος διακυβέρνησης, που ενδιαφέρεται μόνο για εισπράξεις, σε μία σύγχρονη εκδοχή των ‘’τριάκοντα αργυρίων’’, όπου προδίδουμε τις ανθρώπινες αξίες μας, ως κοινωνία συνολικά.

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2013

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 “ΣΥΡΒΑ ΤΥΡΒΑ”[1] Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Η “κοινωνία αξιών” έγκαιρα είχε επισημάνει τις αδυναμίες των χώρων φύλαξης των παράνομων μεταναστών στη χώρα μας, αλλά και του συνολικού συστήματος διαχείρισης του προβλήματος.

Τα χθεσινά επεισόδια στην Αμυγδαλέζα ήταν αναμενόμενα και δεν θα εκπλαγούμε καθόλου αν πυροδοτήσουν ανάλογες εξεγέρσεις και σε άλλα κέντρα φύλαξης.

Δεν είναι δυνατόν να προβλέπονται τόσο μεγάλοι χρόνοι κράτησης, χωρίς τελικά να δίνεται καμία διεξοδική λύση στο πρόβλημα.

Είναι δεδομένο ότι με την ολιγωρία στην επίτευξη διακρατικών συμφωνιών με τις χώρες προέλευσης και με την ανεπάρκεια στις διεθνείς συνεργασίες για τη ταυτοποίηση των παράνομων μεταναστών, καμία λύση δεν θα μπορέσει να δοθεί, είτε κρατούνται ένα χρόνο, είτε δεκαοκτώ μήνες, είτε δέκα χρόνια.

 

[1]  αρχαιοελληνική παροιμιακή φράση: “επί των ατάκτως και μετά θορύβου διαπραττομένων”, κάτι σαν “άρτζι-μπούρτζι και λουλάς…”

 

 

Τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, φανερών και κρυφών, δείχνουν μία τεράστια άνοδο της ακροδεξιάς και σχετική διατήρηση των δυνάμεων της δεξιάς και του ΣΥΡΙΖΑ. Ο χώρος που τελικά υφίσταται τη μεγαλύτερη φθορά είναι το κεντροαριστερό ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ.

Το δίλημμα ‘’μνημόνιο ή όχι’’, με το φόβο διακοπής της χρηματοδότησης, έκανε τους πάντες να ρίξουν τα προκαλύμματα και να τοποθετηθούν, ακυρώνοντας τις ανούσιες ρητορικές και τα στερεότυπα. Η μόνη πολιτική δύναμη που μένει σταθερή σε θέσεις και ρητορική είναι το ΚΚΕ, στη γωνιά του, να εκφράζει με αξιοζήλευτη εμμονή και σταθερότητα τις αραχνιασμένες θέσεις του.

Το δίλημμα, όμως αυτό, έκανε όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις να μετακινηθούν από τις αρχικές τους θέσεις.

Συγκεκριμένα:

• Η ‘’ΔΗΜΑΡ’’, με την Ευρωπαϊκή ρητορική και την μετριοπαθή προσέγγιση, υποστήριξε τα μνημόνια, όσο υπήρχαν ανοχές στο κόσμο και ανέβαζε τα ποσοστά της. Κατέρρευσε, όταν η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτε για να συγκρατήσει την κοινωνική συνοχή και όταν σαν αποτέλεσμα της κακής οικονομικής πολιτικής ήλθαν καταιγιστικά και άγαρμπα οι συνεχείς αναθεωρήσεις των μέτρων. Μαζί ισοπέδωσαν και τη συμβιβαστική πολιτική της ‘’Ευρωπαϊκής’’ Δημοκρατικής Αριστεράς.
• Ο ‘’ΣΥΡΙΖΑ’’ σταδιακά απομακρύνθηκε από την αντιμνημονιακή ρητορική. Άλλαξε τη ρητορική του σε ένα συνονθύλευμα αντιφατικών και επιφανειακών θέσεων, προσπαθώντας αποτυχημένα να διατηρήσει την ιδεολογική του συνέπεια, αλλά στην ουσία επιδιώκοντας να υποκαταστήσει το κενό του πάλαι ποτέ ισχυρού ΠΑΣΟΚ.
• Όσον αφορά τους “Ανεξάρτητους Έλληνες”, είναι προφανής η συνεχής αποδυνάμωσή τους. Συντηρούνται μόνο λόγω της συνολικής αντιμνημονιακής πολιτικής τους και της επιθετικότητας κάποιων μελών της εναντίον της κυβέρνησης στο κοινοβούλιο. Εάν όμως πέσουν κι άλλο σε ποσοστά, πολλά στελέχη τους είναι έτοιμα να μεταπηδήσουν εκεί που καθυβρίζουν τώρα, όπως ήδη έχουν κάνει αρκετοί.

Η εσφαλμένη ρητορική της Κυβέρνησης καθώς και οι υπερφίαλες ανακοινώσεις με την επανεκκίνηση των μεγάλων έργων, τα ‘’succes stories’’ και τα υπεραισιόδοξα στοιχεία που έδινε για την έξοδο από τη κρίση και τον έλεγχο του ελλείμματος, έδωσαν ψεύτικές ελπίδες στο κόσμο. Έτσι, της δόθηκε στήριξη και πολύτιμος πολιτικός χρόνος, ο οποίος τελικά εξαντλήθηκε αφελώς, αναποτελεσματικά, εις βάρος όλης της χώρας.

Τώρα, μετά από τέσσερα σχεδόν χρόνια, είμαστε πάλι στο αρχικό σημείο εκκίνησης, όσον αφορά τις οικονομικές υποχρεώσεις μας. Όχι μόνο δεν έχουν γίνει βήματα προόδου, αλλά όλα τα μεγάλα μέτωπα (φοροδιαφυγή, φοροαποφυγή, εισφοροδιαφυγή, ανεργία, ασφάλεια, ανάπτυξη, δημόσιο, παιδεία, κοινωνία, κλπ) έχουν βαλτώσει και τα περισσότερα χειροτέρεψαν.

Σήμερα η ρητορική των ”αντιμνημονιακών”, αφού κυμάνθηκε μεταξύ ακύρωσης και καταγγελίας των μνημονίων, τελικά δείχνει να σταθεροποιείται στην αόριστη κριτική, στην ‘’ακύρωση’’ ή στην εφαρμογή ‘’a la carte’’, ό,τι κι αν σημαίνουν αυτά.

Από κανένα κόμμα του κοινοβουλίου δεν έχει εμφανισθεί μέχρι σήμερα ένα ουσιαστικό, ρεαλιστικό, εφικτό και κατάλληλο σχέδιο για απεγκλωβισμό από τις αναποτελεσματικές και καθηλωτικές προβλέψεις των μνημονίων και της υπεροπτικής Γερμανικής πολιτικής για την χώρα μας, αλλά και για την Ευρώπη ολόκληρη.

Η “κοινωνία αξιών” έχει δεσμευθεί (και εργάζεται γι’ αυτό) ότι θα παρουσιάσει σύντομα τη δική της ρεαλιστική και εφικτή πρόταση, ένα εθνικό στρατηγικό σχέδιο απεγκλωβισμού.

Τελικά, μήπως τα μνημόνια και η Τρόϊκα είναι τα σημεία αναφοράς για τον αυτοπροσδιορισμό των κοινοβουλευτικών κομμάτων, ως αποτέλεσμα της ένδειας παραγωγής και έκφρασης εθνικής πολιτικής και αδυναμίας αποτελεσματικής παραγωγής θέσεων, εφικτών πρακτικών λύσεων και ηγεσίας, στα πραγματικά ζητήματα της χώρας;

Μήπως η ακραία ‘’αντιμνημονιακή’’ και ‘’αντι-τροϊκανή’’ ρητορική υπηρέτησε προς στιγμή τη ψηφοθηρία, αλλά σήμερα η χώρα χρειάζεται κάτι περισσότερο από τα κοινοβουλευτικά κόμματα;

Μήπως, τελικά, η απαίτηση παραγωγής εθνικής πολιτικής και στρατηγικού σχεδίου για τον απεγκλωβισμό της χώρας, είναι η σύγχρονη “προκρούστεια κλίνη“, που μετράει το μπόι και το βάρος τους, θυμίζοντάς μας τη ρήση στον πίνακα του Ρέμπραντ, “μετρήθηκαν, ζυγίσθηκαν και βρέθηκαν λειψοί“;

Στέλιος Φενέκος

 

Σε πολεμικές συνθήκες ζουν οι Έλληνες πολίτες. Τη χώρα την οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον πάτο, λέει στο ράδιο 9,84 και στο Γιώργο Σαχίνη, ο καθηγητής του Μάνατζμεντ, Διευθυντής του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Διοίκησης Επιχειρήσεων για στελέχη (Executive MBA) και Διευθυντής του Μεταπτυχιακού Προγράμματος (MSc) Διοίκησης Ανθρωπίνων Πόρων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και πρόεδρος του κόμματος “κοινωνία αξιών” Δημήτρης Μπουραντάς.

Άκουγα μια παρέα νέων δίπλα μου να συζητάει και να διαπιστώνει ότι για την κατάσταση της χώρας μας σήμερα φταίει η Ευρώπη, ότι δεν μπορεί να μας προσφέρει πλέον τίποτε, και ότι αφού η καταστροφή είναι δεδομένη, ας γίνει μία ώρα αρχύτερα.

Επιτέλους ας σταματήσουμε τις υπερβολές. Ας σταματήσουμε την μεμψιμοιρία. Ας σταματήσουμε την ιδανική αυτοχειρία.

Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι εμείς πρώτοι είμαστε υπεύθυνοι για την κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα μας σήμερα. Θα χρειασθούν και άλλα μέτρα και άλλες θυσίες και άλλες προσπάθειες.
Όμως αυτό δεν πρέπει να μας κάνει παθητικούς αποδέκτες μιας τετελεσμένης καταστροφής, μιας παθητικής αποδοχής όλο και πιο επαχθών μέτρων που οδηγούν σε συνεχή καθήλωση.
Είναι απαίτηση κοινωνική και ως πολίτες αυτής της χώρα οφείλουμε να ενεργοποιηθούμε. Να βγούμε από το κουκούλι μας, από το ατομικό μας καταφύγιο. Να κοινωνικοποιηθούμε πάλι, να εκφρασθούμε δυναμικά, συλλογικά, δημοκρατικά.

Η κυβέρνηση κατάφερε να μας φοβίσει και να επικρατήσουν τα ατομικά ένστικτα αυτοσυντήρησης. Κατάφερε να δαιμονοποιήσει κάθε συλλογική έκφραση και να φέρει ενάντιες τις κοινωνικές και τις επαγγελματικές ομάδες.
Κατάφερε να σπείρει τη διχόνοια μεταξύ μας και να επιβιώσει πάλι το παρασιτικό πολιτικό σύστημα της ανικανότητας, της οικογενειοκρατίας, του μικροκομματισμού.

Η Δημοκρατία όμως χρειάζεται ενεργά άτομα, αλλά και ενεργές συλλογικότητες και κοινωνικές ομάδες. Η Δημοκρατία έχει δομηθεί πάνω στην ισορροπία έκφρασης των ατομικών αλλά και των συλλογικών συμφερόντων.

Δημοκρατία χωρίς συμμετοχή, χωρίς συλλογική έκφραση, χωρίς έλεγχο των κυβερνώντων και των επιλογών τους δεν υπάρχει.

Και σήμερα όλα αυτά απαξιώνονται τεχνηέντως.

Γίναμε άβουλα υποχείρια μιας κυβέρνησης δορυφόρου στη γερμανική αυταρχική και επεκτατική πολιτική που βλέπει την Ευρώπη σαν όχημα υλοποίησης της εθνικής της μυθοπλασίας, των εθνικών οραμάτων κυριαρχίας, στα οποία ποτέ δεν σταμάτησε να πιστεύει. Σιγοκαίνε ύπουλα και μεθοδικά.

Η συμμετοχή στην κοινή ευρωπαϊκή ιδέα και η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση ήταν αυτά που βοήθησαν εν πολλοίς στην Γερμανική ενοποίηση. Σήμερα υλοποιείται αυτό που πολλοί κυβερνητικοί φορείς, πολιτικά κόμματα και πολιτικές οργανώσεις στην Γερμανία, έχουν εκφράσει, ο καθένας με τον τρόπο του. Ότι η Γερμανία ήθελε αυτήν την Ευρώπη, επειδή μόνο έτσι μπορούσε να ανοίξει ο δρόμος για την νέα παγκόσμια καταξίωση, για την δύναμη και την επιρροή. Και εάν δεν μπορεί να αποκτήσει μόνη της αυτή την δύναμη θα πρέπει να εκμεταλλευθεί την Ενωμένη Ευρώπη, το δόγμα των ‘’χρήσιμων ηλίθιων’’ όπως είχε διατυπώσει πριν τρεις δεκαετίες ο Στράους, μέχρι να εξασθενήσουν οι ιστορικές μνήμες και αντιστάσεις.

Οι πολίτες των ευρωπαϊκών χωρών έχουν ένα θεμελιωμένο δικαίωμα ιστορικά, (αν όχι υποχρέωση), να παρακολουθούν την Γερμανία, να κρίνουν την εξέλιξή της, να εκφράζουν την γνώμη τους γι αυτήν και να δρουν ακόμη αν διαπιστώνουν ότι διαγράφονται βάσιμοι κίνδυνοι για την ειρηνική συμβίωση των λαών της Ευρώπης.

Εμείς σήμερα συνεχίζουμε παθητικά, χωρίς αντιστάσεις, χωρίς προνοητικότητα, χωρίς βούληση για ανεξαρτησία, χωρίς βούληση για αυτοδιάθεση, χωρίς κάποιο σχέδιο σταδιακής απεξάρτησης από το γερμανικό οικονομικό σφιχταγκάλιασμα, απομακρυνόμενοι αφελώς από τις παραδοσιακές συμμαχίες μας, καταστρέφοντας την αυτοεκτίμηση μας , ένα βήμα πριν την τελική παράδοση άνευ όρων, καθοδηγούμενοι από τους αδαείς κλόουν της πολιτικής.

Ως συνέπεια αυτού είναι ότι ο αντιευρωπαϊκός λόγος αυξάνει σήμερα στην Ελλάδα.

Η Ευρώπη σήμερα ποδηγετείται βάναυσα από την Γερμανία. Η Γερμανία αναδεικνύεται σε πρόβλημα, καταλύει σταδιακά την δημοκρατική Ευρώπη των λαών που οραματισθήκαμε και δημιουργεί στη θέση της μία Ευρώπη χειραγωγούμενη, χωρίς αντιστάσεις, με έλλειμμα δημοκρατίας, οικονομικά υποδουλωμένη, με ευνοούμενες χώρες και χώρες δορυφόρους και παρίες. Μια μετασοβιετική αντίληψη για την Ευρώπη.

Σε αυτήν την αντίληψη πρέπει να αντισταθούμε έξυπνα, αλλά όχι αυτοκαταστροφικά. Άλλωστε, δεν θα είναι η πρώτη φορά που πρώτοι έχουμε το σθένος να το κάνουμε.

Δεν πρέπει να είμαστε κατά της Ευρωπαϊκής ενοποίησης. Μίας ενοποίησης όμως που θα σέβεται τα καταστατικά κείμενα, θα βασίζεται σε δημοκρατικούς θεσμούς και αξίες και θα παρέχει τις αναγκαίες διασφαλίσεις για τον σκληρό πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.

Η Γερμανία δυστυχώς αναδεικνύεται σε πρόβλημα για μια τέτοια Ευρώπη, που οι λαοί της οραματισθήκαμε και συμφωνήσαμε να δημιουργήσουμε. Η σταθερότητα την οποία επικαλείται για την Ευρωζώνη, δημιουργείται εις βάρος της Δημοκρατίας των μελών της και τελικά και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η “κοινωνία αξιών” οφείλει να παρουσιάσει σύντομα στον ελληνικό λαό το σχέδιο της για την σταδιακή αποδέσμευση από τον πνιγηρό αυτό εναγκαλισμό της Γερμανίας, που θα εντάσσεται στην ολοκληρωμένη πρότασή της για την ανασυγκρότηση της χώρας μας και την έξοδό της από την κρίση. Οφείλει να προσδιορίσει με συνέπεια τις δράσεις της για την ανάκτηση των χαμένων Δημοκρατικών αξιών, των αξιών της ανεξαρτησίας, του αυτοπροσδιορισμού και της αυτοεκτίμησης που υπονομεύθηκαν πρωτίστως από την αφέλεια και την ανικανότητα των πολιτικών μας, αλλά και από την υστερόβουλη Γερμανική πολιτική.

Γνωρίζουμε ιστορικά ότι η Δημοκρατία με την ηθική υπόσταση που προσδίδει στον λαό και στον κάθε πολίτη ξεχωριστά, ήταν πάντα το ύστατο και ανυπέρβλητο ανάχωμα αντίστασης στον τόπο αυτό.
Αυτή είναι που πρέπει να προστατεύσουμε και σ’ αυτήν πρέπει να στηριχτούμε για να βρούμε τον δρόμο μας και να ανακτήσουμε το χαμένο μας δυναμισμό.

Στέλιος Φενέκος