Αναμφισβήτητα η ΝΔ έχει μεγάλη ευθύνη για τη καταστροφική πορεία και τη χρεοκοπία της χώρας. Επίσης, ευθύνη έχουν και τα κόμματα της αριστεράς αφού συνέβαλαν στον κρατισμό, στον κομματικό συνδικαλισμό, το λαϊκισμό, το αντιεπιχειρηματικό περιβάλλον και δεν αγωνίσθηκαν ενάντια στη διαφθορά, στην παραοικονομία, στον καταναλωτισμό και στη σπατάλη.

Η τεράστια ευθύνη όμως ανήκει στο ΠΑΣΟΚ, αφού με άλλοθι το σοσιαλισμό και με εργαλεία τα δάνεια, τους κοινοτικούς πόρους, το κομματικό κράτος, τις πελατειακές σχέσεις, την προπαγάνδα, τα κρατικοδίαιτα ΜΜΕ και τα μεγάλα συμφέροντα γαντζώθηκε στην εξουσία και κυβέρνηση αυτοδύναμα τη χώρα για είκοσι δύο χρόνια.

Την ευθύνη για την πορεία του ΠΑΣΟΚ, τις πολιτικές που ακολούθησε και τα καταστροφικά αποτελέσματα για τη χώρα, αλλά και για το ίδιο, ασφαλώς, δεν έχει η συντριπτική πλειοψηφία των μελών και των ψηφοφόρων του που πίστεψαν σε ιδέες και υποσχέσεις και προδώθηκαν. Την ευθύνη έχουν τα συγκεκριμένα πρόσωπα που είχαν τη δύναμη και την εξουσία να διαχειριστούν το κόμμα, την διακυβέρνηση, το κράτος και τους θεσμούς. Έχουν ευθύνη αυτοί που ταύτισαν το ατομικό τους συμφέρον με το συμφέρον του κόμματος και αυτό με το συμφέρον της πατρίδας.

Αυτοί που για το συμφέρον τους, αντί να δημιουργήσουν ένα πολιτικό πολιτισμό με αξίες, όπως ειλικρίνεια, εντιμότητα, ακεραιότητα, υπευθυνότητα, συνέπεια λόγων και πράξεων, διαφάνεια, λογοδοσία, αξιοκρατία, αποτελεσματικότητα και φρόνηση, εδραίωσαν τις αξίες του «εγώ», του νεποτισμού, («κολλητοκρατίας»), της διαπλοκής, της ανευθυνότητας, της ανεντιμότητας, της ασυνέπειας, του ψέματος, της διαφθοράς, της σπατάλης, του ωχαδερφισμού, της μετριότητας και του εφησυχασμού. Ως ηγεμόνες και ηγεμονίσκοι, πολιτικοί καριέρας με απεριόριστη αλαζονεία και εξουσιομανία διαμόρφωσαν μια κυρίαρχη κάστα κυβερνητισμού και εξουσίας στο ίδιο το κόμμα και τη λεγόμενη κεντροαριστερά. Χρεοκόπησαν τις έννοιες και τις ιδέες της σοσιαλδημοκρατίας. Χρεοκόπησαν οικονομικά, ηθικά και πολιτικά το κόμμα τους. Κατέστρεψαν της χώρα και υποθήκευσαν το μέλλον της στους δανειστές.

Παρ’ ότι οι πολίτες όλους αυτούς τους καταδίκασαν με τη ψήφο τους, η αλαζονεία, η εξουσιομανία, ο οπορτουνισμός και η καριέρα τους, δεν τους επιτρέπει να ζητήσουν έμπρακτα συγγνώμη για το πολιτικό τους έγκλημα και να πάνε στα σπίτια τους. Αντίθετα, στη φιέστα του ΠΑΣΟΚ της 3ης Σεπτεμβρίου, ήταν σχεδόν όλοι εκεί, «ενωμένοι», «δυνατοί», αμετανόητοι, αδιάντροποι και παθιασμένοι να ξανά-ηγεμονεύσουν την κεντροαριστερά που λεηλάτησαν, να ξαναπάρουν την εξουσία για να σώσουν τη χώρα, δηλαδή, τους εαυτούς τους. Απουσίαζαν μόνο λίγοι. Αυτοί που για το μέλλον της κεντροαριστεράς ελπίζουν στο νέο ΠΑΣΟΚ του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ ή το δικό τους. Όμως και αυτοί έχουν αντικατασταθεί από νέες «σημαντικές προσωπικότητες» της λεγόμενης παραδοσιακής κεντροαριστεράς που τις ενώνει μια στενή «ιδεολογική» σχέση με τα πολιτικά πρόσωπα του ΠΑΣΟΚ. Αυτή της κρατικοδίαιτης καριέρας, του κυβερνητισμού, του οπορτουνισμού και των αξιών που για τόσα χρόνια, έχουν επιδείξει στην πράξη τα πολιτικά πρόσωπα του κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ.

Ότι και αν κάνουν όμως όλοι αυτοί, το ΠΑΣΟΚ και η κεντροαριστερά δεν μπορεί να αναγεννηθούν από τις στάχτες τους, δηλαδή, από αυτούς που με τα πολιτικά τους εγκλήματα οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή και υποθήκευσαν το μέλλον της στους δανειστές. Όσες νέες εντυπωσιακές αποκριάτικες στολές και αν φορέσουν άγγελοι σωτήρες να φαντάζουν, οι πολίτες γνωρίζουν καλά το ποιόν που κρύβεται πίσω από τις περσόνες τους. Είναι πλέον καταδικασμένοι στη συνείδηση του Ελληνικού λαού και κυρίως αυτών που ειλικρινά και έντιμα αγωνίσθηκαν για τις ιδέες της Κεντροαριστεράς και προδόθηκαν.

Το ίδιο βεβαίως ισχύει συνολικά για το κατεστημένου πολιτικό σύστημα και τα κόμματα φούσκες που αυτό γέννησε. Δυστυχώς, στα πλαίσια της ρευστοποίησης του θα παιχθούν κι άλλες πράξεις του δράματος που δεν μπορούν να προβλεφθούν. Όμως, οι χώρες δεν πεθαίνουν και οι κοινωνίες δεν αυτοκτονούν. Οι πολίτες έχουν συνειδητοποιήσει πλέον ότι το μέλλον της πατρίδας απαιτεί ένα νέο πολιτικό πολιτισμό, ένα νέο πολιτικό σύστημα και ένα νέο πολιτικό προσωπικό και κυρίως τη νέα γενιά που με λογισμό και μ’ όνειρο θα επιτύχει την εθνική ανασυγκρότηση, τη ριζική αλλαγή των θεσμών, την ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή με βάση μια κοινωνία αξιών.

Καθηγητής Δ. Μπουραντάς 

Πρόεδρος της “κοινωνίας αξιών”

Πηγή: http://www.skai.gr/news/opinions/article/241110/to-pasok-einai-edo-igemoniko-alazoniko-opos-pada/ 

Πιστεύω ότι σ’ αυτές τις δύσκολες μέρες που περνάμε, και δυστυχώς θα ‘ρθουν δυσκολότερες, σ’ αυτό το αδιέξοδο ή σ’ αυτό το σκοτεινό ουρανό που δεν υπάρχει ούτε μια ακτίδα αισιοδοξίας, θα πρέπει οι ηγέτες, και όχι οι ηγεμόνες, αυτών των υγιών επιχειρήσεων να αναλάβουν και τις πολιτικές τους ευθύνες.

Δημήτρης Μπουραντάς

Πρόεδρος της “κοινωνίας αξιών”

Απόσπασμα από συνέντευξη του Δημήτρη Μπουραντά στο περιοδικό “Επιστημονικό Μάρκετινγκ” (τεύχος Δεκεμβρίου 2008), με αφορμή την έκδοση του βιβλίου “Όλα σου τα ‘μαθα μα ξέχασα μια λέξη”:

Ερ.: Από την προσεκτική ανάγνωση του βιβλίου σας προκύπτει το ζήτημα της επανεξέτασης του θεσμού της επιχείρησης ως ενός από τους πιο σημαντικούς θεσμούς του σύγχρονου κόσμου. Ποιο είναι το βασικό μήνυμα που θέλετε να περάσετε;

Δ.Μ.: Πράγματι, η επιχείρηση αναδεικνύεται πλέον στον πιο σημαντικό θεσμό, αφού η Εκκλησία, το κράτος, τα συνδικάτα, ακόμη και τα σχολεία και η οικογένεια παρακμάζουν. Τη ζωή μας ως εργαζόμενους και καταναλωτές την προσδιορίζουν οι επιχειρήσεις. Ακόμη και οι προσωπικές σχέσεις και οι φιλίες μας αναπτύσσονται με τους συναδέλφους στα πλαίσια των επιχειρήσεων. Αν αυτό η επιχείρηση δεν το συνειδητοποιήσει, θα παρακμάσει όπως και οι υπόλοιποι θεσμοί. Οι επιχειρήσεις σήμερα πρέπει να κατανοήσουν ότι ο λόγος ύπαρξής τους δεν είναι να καρπώνονται αξία (κέρδη), αλλά να δημιουργούν αξία για όλες τις ομάδες ενδιαφερομένων και την κοινωνία γενικότερα. Δεν υπονοώ τη μόδα της κοινωνικής εταιρικής ευθύνης, αλλά τον επαναπροσδιορισμό του λόγου ύπαρξης της επιχείρησης. Πρέπει να μετασχηματιστεί από κερδοσκοπική (value appropriator) σε δημιουργό αξίας (value creator)».

Έπρεπε να φθάσουμε λίγο πριν την κορύφωση της κρίσης στην Συρία, μίας χώρας στην γειτονιά μας που οι εξελίξεις της μας επηρεάζουν άμεσα, για να δούμε τον κ. Βενιζέλο να δραστηριοποιείται και ως Υπουργός Εξωτερικών, καθόσον μέχρι σήμερα ήταν πλήρως απορροφημένος με τις προσπάθειες ανάκαμψης του ΠΑΣΟΚ.

Η δραστηριοποίηση, όμως, του Υπουργού Εξωτερικών  και Αντιπροέδρου της Κυβερνήσεως και των λοιπών κρατικών μηχανισμών, έστω και στο τελευταίο 48ωρο, δεν μπορεί να καλύψει το έλλειμμα εξωτερικής πολιτικής, την ανυπαρξία μακρόχρονου στρατηγικού σχεδιασμού, την συνεχή υποτονικότητα, τις χρόνιες κομματικές αγκυλώσεις και ιδεοληψίες, που δημιούργησαν σοβαρά διπλωματικά κενά και μείωσαν επικίνδυνα τον γεωπολιτικό μας ορίζοντα

Για μία ακόμα φορά η Χώρα μας αντί να λειτουργεί με προβλεπτικότητα και με ενεργητική εξωτερική πολιτική, να βρίσκεται κοντά στις διεθνείς εξελίξεις και να τις επηρεάζει, προς όφελος των εθνικών μας συμφερόντων, προσπαθεί ασθμαίνοντας να τις ακολουθήσει, με όλες τις αρνητικές συνέπειες.

Η “κοινωνία αξιών” επικρίνει την σπουδή του Υπ. Εξωτερικών κ. Βενιζέλου να εξάγει ο ίδιος βιαστικά συμπεράσματα για την χρήση των χημικών όπλων, πριν η αρμόδια επιτροπή εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ ολοκληρώσει τις εργασίες της. Εάν αποδειχθεί ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις έκαναν εκτεταμένη χρήση χημικών κατά του άμαχου λαού της Συρίας, τότε ευθύνονται για σημαντικά εγκλήματα.

Πιστεύουμε  ότι απαιτούνται  σύντονες προσπάθειες για άμεση διάσκεψη ειρήνης και πολιτική διευθέτηση της κρίσης, με συμμετοχή όλων των εμπλεκομένων. Η ΕΕ και η Ελλάδα έχουν και πρέπει να διεκδικήσουν σημαντικό ρόλο στη διευθέτηση αυτής της κρίσης.

Η  οποιασδήποτε απειλή για στρατιωτική επέμβαση, σε περίπτωση που αποδειχθεί η χρήση χημικών (για την οποία απαιτείται απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ), μπορεί μεν να λειτουργήσει θετικά σε μία επιθυμητή συμβιβαστική διευθέτηση, δεν πιστεύουμε όμως ότι, εάν υλοποιηθεί, θα δώσει οριστικό τέλος στην αιματοχυσία και την ανθρωπιστική κρίση στην Συρία. Αντιθέτως, εκτιμούμε ότι θα δημιουργήσει μεγαλύτερο χάος, με απρόβλεπτες και μακροχρόνιες συνέπειες για όλες τις χώρες στην ευρύτερη περιοχή.

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

Υπεύθυνος Τομέα Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας 

Με δηλώσεις του ο υπουργός οικονομικών  προανήγγειλε τις προθέσεις της κυβέρνησης για την απελευθέρωση των πλειστηριασμών «πρώτης κατοικίας», επισημαίνοντας ότι «εάν δεν κάνουμε κάτι θα καταρρεύσουν οι τράπεζες».

Αλήθεια, γιατί η κατάρρευση των τραπεζών έχει μετατεθεί αποκλειστικά στις ευθύνες του Έλληνα πολίτη; Τι έχουν κάνει μέχρι σήμερα οι τράπεζες για να αποτρέψουν το ενδεχόμενο αυτό; Ας δούμε συνολικά, ποια είναι η συγκεκριμένη κυβερνητική πολιτική που να αποτρέπει μία τέτοια προοπτική μέχρι σήμερα;

Ο πρωθυπουργός, στην προσπάθειά του να αμβλύνει τις εντυπώσεις και να «χρυσώσει το χάπι», αναφέρθηκε αόριστα στην ισχύ «κοινωνικών κριτηρίων» στην επικείμενη απελευθέρωση των πλειστηριασμών.

Δυστυχώς όμως, μια σειρά θεσμικών και νομοθετικών κινήσεων της κυβέρνησης, αποδυναμώνει  την επιχειρηματολογία της και  τα οποιαδήποτε αόριστα κριτήρια επικαλείται, αποκαλύπτοντας  την έλλειψη θέσεων για την επίλυση του προβλήματος, με αποτέλεσμα να ανοίγει το δρόμο για την απώλεια των περιουσιών, αδιακρίτως των εν γένει οφειλετών, είτε του δημοσίου, είτε των τραπεζών, μέσω κατασχέσεων και πλειστηριασμών, που θα στρέφονται ακόμα και σε μικροοφειλέτες, των οποίων οι οφειλές θα ανέρχονται κατ’ ελάχιστον στα 5.000 ευρώ.

Οι ενέργειες αυτές, στην πράξη, δεν στοχεύουν σε αυτούς που πραγματικά δεν πληρώνουν τα χρέη τους, αν και έχουν πολλά περιουσιακά στοιχεία, πράγμα που θα μπορούσε εύκολα και χωρίς κοινωνικές αναταραχές να γίνει. Ο αόριστος και γενικευμένος χαρακτήρας τους δημιουργεί την εντύπωση ότι λειτουργούν αποκλειστικά και μόνο υπέρ των τραπεζών (που έχουν τεράστια ευθύνη για τα  «κόκκινα δάνεια», χωρίς να την επωμίζονται ανάλογα), αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στο σύνολο της κοινωνίας.

Ειδικότερα, η κυβέρνηση προωθεί τα εξής:

1. Άρση της αναστολής πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας από 1/1/2014.
2. Αγορά των «κόκκινων δανείων» της υπό εκκαθάριση Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος και των υπόλοιπων τραπεζών από «distress funds».
3. Υπερφόρτωση της ακίνητης περιουσίας των Ελλήνων με φόρους κατοχής, η οποία έχει συμβάλλει στην κατάρρευση της αγοράς ακινήτων.
4. Κατασχέσεις για οφειλές προς το δημόσιο από 5.000 ευρώ και άνω.
5. Σύντμηση προθεσμιών ενδίκων μέσων κατά της εκτελεστικής διαδικασίας (ενέργεια απαραίτητη που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια, αλλά γίνεται εσπευσμένα και χωρίς την πρόβλεψη ασφαλιστικών δικλείδων για την προστασία των οφειλετών, αφού τώρα ευαισθητοποιήθηκε η κυβέρνηση για να διευκολυνθούν οι κατασχέσεις και οι πλειστηριασμοί).

Με περίπου 39 δις ευρώ χρεώθηκε μέχρι στιγμής ο ελληνικός λαός για να ανακεφαλαιοποιηθούν με δανεικά οι ελληνικές τράπεζες, χωρίς ταυτόχρονα το ελληνικό κράτος να μπορεί να ελέγξει, ως όφειλε, την συμβολή τους στην πολυπόθητη ανάπτυξη.

Την ίδια στιγμή έχει υπονομευθεί σοβαρά ο παραγωγικός ιστός της χώρας, έχει καταρρεύσει η τελική ζήτηση, λόγω συντριβής μισθών και συντάξεων, έχουν καταρρεύσει οι ιδιωτικές αλλά και οι δημόσιες επενδύσεις, έχει καταρρεύσει η τραπεζική πίστωση και ρευστότητα, υπάρχει αδυναμία εξυπηρέτησης επιχειρηματικού, αλλά και στεγαστικού, δανεισμού και η ανεργία έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη και καλπάζει ανεξέλεγκτη.

Με δεδομένα όλα αυτά, η κυβερνητική πολιτική που ακολουθείται, όχι μόνο δεν κατευθύνει την χώρα προς την «ανάπτυξη», αλλά λειτουργεί ανασταλτικά, αυξάνει τις απαιτήσεις γενικευμένα εις βάρος των μικρομεσαίων και των ασθενέστερων, ενώ διευρύνει τη φτώχεια ανοίγοντας άκριτα το παράθυρο για την καταχρηστική εκμετάλλευση των περιουσιών τους.

Στην κατεύθυνση αυτή κινούνται τα προαναφερθέντα μέτρα και συγκεκριμένα:

1. Η μελετώμενη άρση της αναστολής πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, συνδυάζεται με τα υπόλοιπα μέτρα που προαναφέρθηκαν και αποσκοπεί, κατά την κυβέρνηση στην διάσωση των τραπεζών. Στην πράξη όμως, λειτουργεί υπέρ της γενικευμένης μεταβίβασης  των περιουσιών όσων χρωστούν στις τράπεζες (χωρίς ρεαλιστικά κριτήρια) και στους κερδοσκόπους – επενδυτές (distress funds).
2. Τα διεθνή κερδοσκοπικά κεφάλαια (distress funds), ενόψει του διαφαινομένου «χορού» των πλειστηριασμών, έσπευσαν. Πρόκειται για εταιρείες που αγοράζουν πάμφθηνα τα «κόκκινα δάνεια», παντός είδους (στεγαστικά, επιχειρηματικά, καταναλωτικά, ναυτιλιακά κλπ, μαζί με τις υποθήκες), εταιρειών ή προσώπων που είναι υπερχρεωμένα ή βρίσκονται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, διεκδικώντας στη συνέχεια την αποπληρωμή τους (και με νέο δανεισμό), αν όχι στο ακέραιο, με πολύ μεγαλύτερο ποσό από αυτό που κατέβαλαν για να τα αποκτήσουν. Όπως δημοσιοποιήθηκε, εκπρόσωποι συνολικά εννέα τέτοιων εταιρειών κατέφτασαν στην Αθήνα, όπου είχαν συναντήσεις με εκπροσώπους των τραπεζών. («Apollo Capital», «Monarch Alternative Capital», Oaktree Capital Management», «York Capital», «Marathon Asset Management», «Fairfax», «Blackstone», «KKR» και «Third Point»). Την δυνατότητα αυτή οι τράπεζες την είχαν προσεκτικά προετοιμάσει από το 2010 με τη τιτλοποίηση των χορηγηθέντων δανείων.
3. Θα πρέπει επίσης να τονιστεί ο μεγάλος κίνδυνος που ελλοχεύει για την χώρα και την ανεξαρτησία της από την εξαγορά των «κόκκινων δανείων» της υπό εκκαθάριση Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος, αφού η υποθηκευμένη αγροτική γη σε εθνικά ευαίσθητες περιοχές, μπορεί να βρεθεί σε ξένα  χέρια, με επικίνδυνες επιπτώσεις για τη χώρα.
4. Στις παραπάνω εκτιμήσεις συνεπικουρεί και το γεγονός ότι, εντελώς ‘’συμπτωματικά’’ η Τρόικα που ζητούσε όλο και περισσότερους φόρους, «πιέζει» τώρα τη κυβέρνηση για κατάργηση του φόρου μεταβίβασης (πράγμα που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και καρό αλλά για άλλους λόγους, κυρίως οικονομικής ανάπτυξης).  Έστω κι αν ο σκοπός είναι προφανής, η διευκόλυνση δηλαδή των μεταβιβάσεων που θα χρειαστεί να γίνουν στα πλαίσια των πλειστηριασμών και η πώληση των ‘’κόκκινων δανείων’’, εν τούτοις το μέτρο εκτιμάται ότι θα δώσει μια σχετική κινητικότητα στην αγορά ακινήτων, χωρίς όμως ταυτόχρονα να είναι και εμφανή τα οφέλη για την ανάπτυξη και την εθνική οικονομία.
5. Επίσης, εντελώς τυχαία η Τρόικα «πιέζει» και η κυβέρνηση «μελετά», την κατάργηση της 12ετούς προστασίας των επαγγελματικών μισθώσεων, ώστε όταν τα ακίνητα περιέλθουν στα χέρια των «κερδοσκόπων – επενδυτών», να μπορούν να λύνουν τις καταρτισμένες επαγγελματικές μισθώσεις (πολλές έγιναν τα τελευταία χρόνια με χαμηλά μισθώματα, γεγονός θετικό για ορθρολογικοποίηση της αγοράς ακινήτων), να πετούν στο δρόμο επαγγελματίες και επιχειρήσεις και η εκμετάλλευση των ακίνητων να γίνεται πιο  αποδοτική.
6. Επιπρόσθετα, το θεσμικό πλαίσιο εμπλουτίστηκε με την δυνατότητα του δημοσίου να προχωράει σε κατασχέσεις καταθέσεων των Ελλήνων πολιτών για χρέη άνω των 5.000 ευρώ καθώς και με την σύντμηση των προθεσμιών άσκησης ενδίκων μέσων κατά της επισπευδόμενης εκτελεστικής διαδικασίας (όπως είπαμε πιο πάνω έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια, αλλά γίνεται τώρα για άλλο σκοπό από τη κυβέρνηση).

Η κυβέρνηση με τις πράξεις της λειτουργεί εις βάρος του συντριπτικά μεγαλύτερου αριθμού των πολιτών της. Δεν στοχεύει σε αυτούς που πραγματικά έχουν και δεν πληρώνουν τα τεράστια χρέη τους, πράγμα που θα μπορούσε εύκολα να κάνει εάν είχε τη βούληση. Για να αποποιηθεί των ευθυνών της και να συγκαλύψει την έλλειψη πολιτικών λύσεων, αλλά και τις τεράστιες ευθύνες του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας και την απροθυμία της να συγκρουσθεί με τους μεγάλους οφειλέτες, γενικεύει και αοριστολογεί ψευδεπίγραφα, με αποτέλεσμα:

• να κάνει δυσμενέστερο το οικονομικό περιβάλλον,
• να ευνοεί την ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση  από κερδοσκόπους,
• να πλήττει άμεσα την επιχειρηματική προσπάθεια, δυσχεραίνοντας ανορθολογικά τον δανεισμό,
• να επιβαρύνει εκ νέου τους μικρομεσαίους και τους ασθενέστερους,
• και να διευρύνει στην ουσία τη φτώχια.

Πολυχρόνης Καρσαμπάς

 

 

http://www.facebook.com/neaniki.koinonia.axion

http://www.facebook.com/groups/neaniki.koinonia.axion/

 

Η κοινωνία μας έχει υποστεί πολλούς φασισμούς στην νεώτερη ελληνική ιστορία. Σήμερα εμφανίζεται ο φασισμός του μαύρου-άσπρου, ή, επί το πρακτικότερο, ”αν δεν συμφωνείς μαζί μου, είμαι εναντίον σου”

Παλαιότερα εάν κάποιος δεν συμφωνούσε με τις αριστερές ρητορικές ήταν ανάλγητος, φασίστας, συντηρητικός (η πρόοδος και η δημοκρατία ήταν αυτόκλητα χαρακτηριστικά μόνο της αριστεράς) κλπ.

Και ενώ ελπίζαμε ότι επιτέλους απαλλαχθήκαμε από τα πολιτικά στερεότυπα και ότι μπορεί να επικρατήσει η κοινή λογική, χωρίς συνθήματα από φανατικούς ινστρούχτορες, αναδύεται αίφνης ο φασισμός του μαύρου-άσπρου. Και είναι πολλά αυτά τα μαύρα-άσπρα. Μνημόνιο-αντιμνημόνιο, οικονομικό–κοινωνικό, δημόσιο-ιδιωτικό, έχοντες-μη έχοντες, Έλληνες-ξένοι, εθνικιστές-διεθνιστές και ένας θεός ξέρει πόσες ακόμη κατηγορίες θα διχάσουν την ελληνική κοινωνία, πόσες ακόμη διαχωριστικές γραμμές θα βάλουμε μόνοι μας, ταμπουρωμένοι πίσω από την αδιαλλαξία, την αδυναμία συνεργασίας, την αδυναμία σύγκλισης σαν πολίτες και κοινωνία, ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την κρίση.

Συμμετέχεις, όπως έχεις υποχρέωση να κάνεις, στη δημοκρατία, Λες την άποψή σου, όπως έχεις δικαίωμα και οφείλεις να την πεις, και ενώ περιμένεις ένα δημιουργικό διάλογο, βλέπεις τις πολεμικές σημαίες του ”αντίπαλου” στρατοπέδου να υψώνονται για να δοθεί ο υπέρ πάντων αγώνας για ένα ‘’αδειανό πουκάμισο’’.

Η διαφορετική άποψη δαιμονοποιείται με φανατισμό από τους αντιπάλους και δεν έχεις άλλη επιλογή παρά να σιωπήσεις ή να ξιφουλκήσεις κι εσύ. Και μην γελιέται κανείς ότι θα τελειώσει αναίμακτα αυτός ο φανατισμός και η αντιπαράθεση. Προσωπικές επιθέσεις, προβοκάτσιες, εύκολοι χαρακτηρισμοί και κατηγοριοποιήσεις, ύβρεις, προπηλακισμοί, λεκτική, ψυχολογική αλλά κάποτε και σωματική βία.

Ό,τι περιέχει τον όρο κοινωνία και κοινωνικό χαρακτηρίζεται από το ένα στρατόπεδο λαϊκίστικο και υστερόβουλο, σε μία ευθεία προσπάθεια να χαλιναγωγηθούν οι απόψεις και να χειραγωγηθούν οι συνειδήσεις. Ό,τι περιέχει την λέξη επιχειρηματικότητα, κέρδος, επένδυση, αντιμετωπίζεται καχύποπτα, γίνεται αντικείμενο ηθικής απαξίωσης και χλευασμού από την άλλη πλευρά, και το πεδίο διευρύνεται συνεχώς.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, απαιτείται πρακτικός, συγκροτημένος, τεκμηριωμένος και χωρίς στερεότυπα πολιτικός λόγος. Δεν πρέπει να ολιγωρήσουμε, να υποκύψουμε στον εκφοβισμό και να αφήσουμε πάλι τη χώρα μας να γίνει πεδίο αποκλειστικής αντιπαράθεσης και εκμετάλλευσης των άκρων, που επιδιώκουν να υπάρχουν σκληρές διαχωριστικές γραμμές.

Τρέφονται και επιβιώνουν από αυτές.

Και θα αφήσουν συντρίμμια πίσω τους.

Στέλιος Φενέκος