κοινωνία αξιών

Πέμπτη, 20η Φεβρουαρίου 2014

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 ΚΑΙ ΟΜΩΣ, ΚΑΠΟΙΟΙ “ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ” ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΥΝ ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΙ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε χθες η ανοικτή εκδήλωση που διοργάνωσαν η “κοινωνία αξιών” και οι “Δημοκρατικοί” με θέμα «Ποιες είναι οι “κόκκινες γραμμές” στην Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση;».

Από τους συμμετέχοντες ομιλητές αναπτύχθηκαν απόψεις και προβληματισμοί για το μέλλον της Ευρώπης και παράλληλα διατυπώθηκαν συγκεκριμένοι όροι και προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες θα μπορούσαν να διαμορφωθούν ευνοϊκότερες συνθήκες ανάπτυξης σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Το πρώην ανώτατο στέλεχος της Ε.Ε. κ. Αθ. Θεοδωράκης επεσήμανε την απουσία ενός εθνικού σχεδίου για τις επιδιώξεις της χώρας μας στην ΕΕ και απέναντι σε αυτά που προτείνουν οι εταίροι μας. Τόνισε την μεγάλη σημασία που έχει η ενεργός συμμετοχή της χώρας μας με συγκεκριμένες προτάσεις στις διαπραγματεύσεις που εξελίσσονται, όπου τελικά η συμμετοχή των κρατών-μελών είναι μη ισότιμη, και η Ελλάδα εμφανίζεται απούσα. Επίσης επισήμανε την ανάγκη ανάκτησης του ρόλου των εθνικών κοινοβουλίων των χωρών μελών και του ευρωκοινοβουλίου στη διαδικασία λήψεως αποφάσεων της Ε.Ε..

Στη συνεχεία, αναπτύχθηκαν ζητήματα της Ευρωπαϊκής Τραπεζικής Ενοποίησης και του ενιαίου εποπτικού πλαισίου των τραπεζών από την Ε.Ε.. Ο οικονομολόγος-τραπεζικός κ. Αθ. Βαρβιτσιώτης ανέλυσε το φλέγον ζήτημα του δεύτερου πυλώνα της τραπεζικής ενοποίησης, που αφορά τη διαδικασία εξυγίανσης των προβληματικών τραπεζών και τη σημασία της σωστής επόπτευσης από την ΕΚΤ των συστημικών τραπεζών. Τόνισε, επίσης, τη σημασία ενός υγιούς τραπεζικού συστήματος για την ανάπτυξη.

Ο κ. Αθ. Μαρκαντώνης, οικονομολόγος και στέλεχος της “κοινωνίας αξιών”, έθεσε τις κόκκινες γραμμές για την τραπεζική ενοποίηση, η οποία είναι επιθυμητή αλλά υπό προϋποθέσεις που θα διασφαλίζουν την ανεξαρτησία της χώρας στη λήψη αποφάσεων στρατηγικής σημασίας, και επίσης θα εξασφαλίζουν με δίκαιο τρόπο τους καταθέτες. Ανέφερε ότι το τραπεζικό μοντέλο θα πρέπει να βασίζεται σε κριτήρια κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης και όχι στην κερδοσκοπία, ώστε να αποτελέσει τη βάση για μια πραγματική σύγκλιση και την επίτευξη μιας ουσιαστικής νομισματικής και δημοσιονομικής ενοποίησης στην Ε.Ε..

Ο κ. Α. Παπαγιαννίδης, με τη διεισδυτική και κριτική ματιά του δημοσιογράφου, ανέδειξε την αναποτελεσματικότητα του εποπτικού πλαισίου των τραπεζών στην Ε.Ε., και εκτίμησε ότι πολύ δύσκολα θα προχωρήσει η πολιτική ενοποίηση της Ε.Ε., καθώς υπάρχουν δυσκολίες σε θέματα κοινής εξωτερικής πολιτικής και άμυνας.

Στην τοποθέτησή του ο πρόεδρος της “κοινωνίας αξιών” Δημήτρης Μπουραντάς αναφέρθηκε στην ανάγκη για μια άλλη Ευρώπη, με κέντρο τον “άνθρωπο-πολίτη”. Επισήμανε την ανάγκη προώθησης εκείνων των θεσμικών και οικονομικών αλλαγών στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, ώστε η συνέχιση της ενοποίησης να έχει έρεισμα στην κοινωνία. Επίσης, έκανε τη διάκριση μεταξύ του “σκληρού πυρήνα” κυριαρχικών δικαιωμάτων, που πρέπει να διατηρηθούν για την επιβίωση της χώρας μας και τους λαού της ως έθνους, και της “μαλακής περιφέρειας” δικαιωμάτων, που μπορούν να εκχωρηθούν για την καλύτερη λειτουργικότητα και αποτελεσματικότητα των θεσμών της Ε.Ε.. Επισήμανε ότι, οι Έλληνες αξίζουν μια καλύτερη εκπροσώπηση στην Ευρώπη, καθώς όπως δείχνουν και πρόσφατα στοιχεία του Ευρωβαρομέτρου, σε ποσοστό 83% αισθανόμαστε ότι τα συμφέροντά μας δεν εκπροσωπούνται καλά στην Ε.Ε.

Στην εκδήλωση απεύθυνε χαιρετισμό ο υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων κ. Μάριος Στρόφαλης, ο οποίος υποστηρίζεται από την “κοινωνία αξιών”, και παρουσίασε τις βασικές γραμμές του προγράμματος του για τη Αθήνα, καταχειροκροτούμενος από όλους.

Κατόπιν συμφωνίας ΗΠΑ – Ρωσίας – Συρίας για την καταστροφή του χημικού οπλοστασίου της Συρίας, το οποίο ελέγχθηκε και καταγράφηκε από ειδική ομάδα επιστημόνων χωρίς κανείς να γνωρίζει περισσότερες λεπτομέρειες, ο Οργανισμός για την Απαγόρευση Χημικών Όπλων (ΟΑΧΟ – OPCW) ανακοίνωσε τον Δεκέμβριο του 2013 ότι είναι «τεχνικά δυνατόν» να καταστραφούν  τα χημικά όπλα της Συρίας στην Μεσόγειο με τη μέθοδο της υδρόλυσης.

Κάποια κατάλοιπα χημικά θα μεταφερθούν σε εργοστάσια ξηράς στη Γερμανία (;) για επεξεργασία και αφού στο παρελθόν η Αλβανία είχε αρνηθεί να αναλάβει την διαχείρισή τους είτε την επεξεργασία τους. Μέχρι σήμερα δεν κατέστη δυνατό σε κανέναν πολίτη να μάθει την ακριβή ποσότητα των χημικών αλλά και το είδος. Η περιοχή που επιλέχθηκε για την αδρανοποίηση των χημικών είναι  τα διεθνή ύδατα ανάμεσα σε Ιταλία, Μάλτα και Ελλάδα χωρίς πάλι να γίνει γνωστό το ακριβές στίγμα.

Ήδη οι αντιδράσεις σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο είναι πολλές. Οι κάτοικοι της Κρήτης εύλογα ανησυχούν και διαμαρτύρονται, τα εμπορικά επιμελητήρια των τεσσάρων νομών της Κρήτης έχουν αποστείλει επιστολές διαμαρτυρίας στον ΥπΕξ. κ. Βενιζέλο ενώ το θέμα έχει φτάσει και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με ερώτηση Ευρωβουλευτών του Ευρωπαϊκού Νότου (Ελλάδα, Ιταλία, Μάλτα, Κύπρος).

Η “κοινωνία αξιών” είναι καθολικά αντίθετη στην οποιαδήποτε απόρριψη χημικών-τοξικών αποβλήτων στην κλειστή θάλασσα της Μεσογείου. Η ευθύνη της κυβέρνησης είναι τεράστια αφού:

1. Δεν αξιοποίησε το επαρκές νομικό πεδίο που υπάρχει στο Διεθνές Δίκαιο για να τεκμηριώσει την άρνηση της στη απόρριψη των καταλοίπων της υδρόλυσης στη Μεσόγειο, σε περίπτωση που περιέχουν τοξικές και επιβλαβείς ουσίες για το περιβάλλον, έστω και αν δεν έχει προχωρήσει στον καθορισμό ΑΟΖ με τα εμπλεκόμενα κράτη.
2. Δεν έχει προβεί σε καμία επίσημη διαμαρτυρία είτε προς τον ΟΗΕ, είτε προς την ΕΕ και εμφανίζεται να παρακολουθεί σιωπηλή και παθητικά τις εξελίξεις.
3. Δεν έκανε καμία συγκριτική μελέτη για την διαχείριση των χημικών και δεν απαίτησε την εφαρμογή άλλων πιο πρακτικών και καθαρών λύσεων, όπως ενδεχόμενα την μεταφορά όλων των χημικών στα κατάλληλα εργοστάσια επεξεργασίας, που παρουσιάζει μεγαλύτερα πλεονεκτήματα.
4. Δεν απαίτησε την επιβίβαση επιστημονικού προσωπικού από τις χώρες της Μεσογείου, με την συμμετοχή και Ελλήνων επιστημόνων, που να επιβλέπουν επί τόπου την διαδικασία υδρόλυσης και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των υποπροϊόντων.
5. Προσπάθησε να κρατήσει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας όλη τη διαδικασία,  και τα στελέχη της, είτε φαίνονται «μπερδεμένα» είτε δηλώνουν πλήρη άγνοια.

Κατόπιν των ανωτέρω προκύπτουν πολλά βασανιστικά ερωτήματα που δείχνουν την προχειρότητα με την οποία έγινε ο χειρισμός του ζητήματος αυτού για την ασφάλεια των χωρών της Μεσογείου:

1. Ποίοι ήταν οι λόγοι και με ποια επιστημονικά κριτήρια επιλέχθηκε η συγκεκριμένη περιοχή;
2. Με ποιο τρόπο συμμετέχουν τα εμπλεκόμενα κράτη και η ΕΕ στην παρακολούθηση του εγχειρήματος;
3. Έχουν ορισθεί όρια ασφαλείας και ρήτρες στην περίπτωση που το εγχείρημα αποτύχει;
4. Ποιος έχει την ευθύνη του εγχειρήματος;

Καλούμε πρώτα την Κυβέρνηση να πάρει άμεση και ξεκάθαρη θέση χωρίς μισόλογα και υπεκφυγές. Από διάφορες πηγές ενημέρωσης γνωρίζουμε ότι το πιο επικίνδυνο και τοξικό φορτίο δεν έχει μεταφερθεί από τη Συρία. Καλούμε τη Κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της έτσι ώστε την ύστατη ώρα να ακυρωθεί αυτό το «έγκλημα» κατά των ανθρώπων και του περιβάλλοντος.

Αλέξης Γιαννακούρος, στέλεχος του τομέα περιβάλλοντος της ‘’κοινωνίας αξιών’’

Διαβάζω στις Δηλώσεις του Υπουργού… κ. Μητσοτάκη: ”Βασικό στοιχείο της νέας ρύθμισης θα αποτελεί η ποσόστωση στις βαθμολογήσεις.”

Μα κε Μητσοτάκη, τι σόι δίκαιο σύστημα είναι αυτό που επιβάλλει την ποσόστωση στις αξιολογήσεις ως ”Βασικό Στοιχείο”; Η ποσόστωση είναι μια ασφαλιστική δικλείδα (που χρησιμοποιείται τελευταία και εάν χρειαστεί), για να επιβεβαιώσει ότι η αξιολόγηση λειτουργεί σωστά. Αντ’ αυτού, εσείς λέτε ότι θα πρέπει, οπωσδήποτε, ο κόσμος να χαλάσει, να υπάρξουν υπάλληλοι που να βαθμολογηθούν σε ποσοστό 15% με βαθμολογία κακή; Τότε το σύστημά σας θα είναι δίκαιο; Και αν υπάρχουν λιγότεροι; ¨Η περισσότεροι; Και από τι εξαρτάται το κακή (1-6);

• Μήπως πρώτα θα έπρεπε να μπουν τα σωστά αξιολογικά, ποιοτικά επαγγελματικά κριτήρια για να υπάρξει και η κατά το δυνατόν σωστή τεκμηρίωση της αξιολόγησης;
• Μήπως τα κριτήρια αξιολόγησης της απόδοσης πρέπει να καθορίζονται σε συνδυασμό με τις ευθύνες τις αρμοδιότητες και τη δυσκολία των έργων;
• Μήπως για να γίνουν όλα αυτά πρέπει να υπάρξει συγκεκριμένη περιγραφή εργασίας, ώστε να ξέρει ο υπάλληλος, ο αξιολογητής, οι επιτροπές και όλοι, τι πρέπει να κάνει ο καθένας στην εργασία του και πως πρέπει να το κάνει;
• Μήπως θα έπρεπε να εκπαιδευτούν κατάλληλα οι αξιολογητές για να αξιολογούν σωστά;
• Μήπως θα έπρεπε να υπάρχει ένα εσωτερικό σύστημα συνεχούς ποιοτικής εκπαίδευσης των υπαλλήλων ανά βαθμίδα, ώστε να τους δίνεται η δυνατότητα να αυξήσουν την αποδοτικότητα τους;

Λέει ο κος Μητσοτάκης: “θα μπουν σε πρώτο πλάνο τα προσόντα, έναντι της ιεραρχίας… Με αυτή, θα ενισχύονται δηλαδή τα κριτήρια που αφορούν τα τυπικά προσόντα (πτυχία, μεταπτυχιακά κ.ά.) των υποψηφίων γενικών διευθυντών, διευθυντών και τμηματαρχών, με στόχο να έχουν πλεονέκτημα οι νεότεροι προσοντούχοι υπάλληλοι έναντι των στελεχών που διαθέτουν κυρίως εμπειρία.’’

Κε Μητσοτάκη, μήπως πάλι πάτε ανάποδα; Μήπως πρώτα πρέπει να μας ενδιαφέρει αν μπορεί ο διευθυντής να κάνει σωστά τη δουλειά του; Ναι τα πτυχία είναι σημαντικά, αλλά θα πρέπει να είναι συναφή με τη δουλειά που κάνει, και πρώτα απ’ όλα θα πρέπει ο διευθυντής να έχει τα προσόντα που απαιτούνται για να διευθύνει, που σε ένα βαθμό είναι ανεξάρτητα των πτυχίων, όπως ικανότητα οργάνωσης, ελέγχου, δικαιοσύνη, κατάλληλη συμπεριφορά και σταθερότητα και πολλά άλλα ακόμη που δεν εξαρτώνται οπωσδήποτε από τα πτυχία γενικά και αόριστα.

Σκοπός ενός Συστήματος Αξιολόγησης της Απόδοσης είναι πρωτίστως η αποτελεσματική καθοδήγηση και υποστήριξη του έργου των εργαζομένων. Παράλληλα, συντελεί ώστε όλοι οι εργαζόμενοι όχι μόνο να επιτυγχάνουν τους στόχους τους αλλά και να αναπτύσσονται επαγγελματικά. Κάθε εργαζόμενος πρέπει να μπορεί να αποκτήσει επίγνωση των ισχυρών στοιχείων της απόδοσής του ενώ παράλληλα, με την κατάλληλη επικοινωνία, παρακολούθηση και ενημέρωση, βρίσκεται σε θέση να αναγνωρίζει και τα σημεία που χρειάζονται βελτίωση, ώστε με τις κατάλληλες ενέργειες να βελτιώνεται συνεχώς. Το σύστημα αξιολόγησης δεν είναι ένα προκρούστειο σύστημα ποσοστώσεων, για να δικαιολογεί την ανικανότητα διοίκησης, αλλά ένα σύστημα βελτίωσης της αποδοτικότητας του οργανισμού και του κάθε εργαζομένου ατομικά.

Αντί λοιπόν να κάνετε πάλι αλλαγές στο πόδι για λόγους επικοινωνιακού εντυπωσιασμού, που μετά από λίγο θα έχουν δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από όσα θα έχουν λύσει, φωνάξτε του καλύτερους Έλληνες που έχουν δουλέψει σε οργανισμούς με μεγάλο αριθμό εργαζομένων, και αναθέστε τους το έργο να σας παρουσιάσουν ένα ολοκληρωμένο σύστημα οργάνωσης της εργασίας στο δημόσιο, που να επιτυγχάνει αποτελεσματικότητα και στο οποίο η αξιολόγηση δεν θα είναι ο στόχος για να βγάλουμε οπωσδήποτε κάποιους άχρηστους σε συγκεκριμένο ποσοστό, αλλά το κίνητρο και η ανταμοιβή στις προσπάθειες κάθε υπαλλήλου να κάνει καλά τη δουλειά του.

Πρόδρομος Παπαβασιλείου, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της “κοινωνίας αξιών”

Πηγή: http://www.logiastarata.gr/2014/02/blog-post_19.html

Διότι αντιπαραβάλει έργο στις γειτονιές, τους δρόμους και τα πάρκα της Αθήνας μας με την εικονική πραγματικότητα του success story και τη φαντασίωση του «λεφτά υπάρχουν». 

Διότι αντιπαραθέτει όραμα και σχέδιο για την Αθήνα μας στις υποσχέσεις και τα συνθήματα.

Διότι αντιπαρατάσσει τα «Αθηναϊκά Πολιτιστικά Δίκτυα» στους κομματικούς στρατούς.

Διότι δεν ονειρεύεται την εξουσία να αποφασίζει και να διατάζει, αλλά καλεί τις Αθηναίες και τους Αθηναίους να αλλάξουμε όλοι μαζί την Αθήνα μας, συμμετέχοντας καθημερινά τόσο στη λήψη των αποφάσεων, όσο και στην υλοποίησή τους.

Διότι δεν παρουσιάζει τον εαυτό του ως τον ικανότερο διαχειριστή της μιζέριας των ελλειμμάτων και των περικοπών, αλλά προτείνει ένα καινοτομικό και ρεαλιστικό πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης της Αθήνας μας, το οποίο αξιοποιεί το έμψυχο δυναμικό της και το φυσικό πλούτο της, τον πολιτισμό.

Διότι δε στηρίζει την υποψηφιότητά του σε συμφωνίες πίσω από κλειστές πόρτες και σε μηχανισμούς νομής της εξουσίας, αλλά την αιτιολογεί πειστικά με κεντρική ιδέα την Αθήνα της κοινής ελπίδας, της κοινής προσπάθειας και της κοινής ευημερίας όλων των Αθηναίων, την Αθήνα της γνήσιας και λειτουργικής συλλογικότητας, την Αθήνα με κέντρο τον άνθρωπο, ο οποίος ξαναπαίρνει τη ζωή του στα χέρια του.

Ο Μάριος Στρόφαλης πρέπει να είναι ο επόμενος Δήμαρχος Αθηναίων, διότι οι Αθηναίες και οι Αθηναίοι πρέπει, επιτέλους, οι ίδιοι να γίνουμε η αλλαγή, την οποία θέλουμε να δούμε στην Αθήνα μας. Και ο Μάριος Στρόφαλης προσωποποιεί γοητευτικά την έκφραση αυτής ακριβώς της ανάγκης όλων μας…

Χρήστος Γκορίτσας, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της “κοινωνίας αξιών”

H “κοινωνία αξιών” και οι “Δημοκρατικοί“, εκατό μέρες πριν τις Ευρωεκλογές και έχοντας σαφή πολιτική και ρεαλιστικές προτάσεις για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, θέτουν τους βασικούς προβληματισμούς της ευρωπαϊκής ατζέντας στην ανοικτή εκδήλωση που διοργανώνουν με θέμα «Ποιες είναι οι “κόκκινες γραμμές” στην Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση;». Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου 2014, στις 7 μμ, στο ξενοδοχείο “Radisson Blu Park”.

Στην εκδήλωση θα διερευνηθούν τα όρια της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης και τα κίνητρα των ευρωπαϊκών κοινωνιών για να στηρίξουν αυτό το εγχείρημα.

Εισηγητές είναι οι: Αθανάσιος Θεοδωράκης, πολιτικός επιστήμονας, Θάνος Βαρβιτσιώτης, οικονομολόγος-τραπεζικός, Θάνος Μαρκαντώνης, οικονομολόγος, Αντώνης Παπαγιαννίδης, δημοσιογράφος, Δημήτρης Μπουραντάς, πρόεδρος της “κοινωνίας αξιών”. Τον συντονισμό θα κάνει ο Βασίλης Π. Μπόκος, δικηγόρος.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ “ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ” ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΉ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ;

19:00-21:00

1. Αθανάσιος Θεοδωράκης, πολιτικός επιστήμονας: Η αναγκαιότητα της διπλής αλλαγής: Ελλάδα – Ευρώπη.

2. Θάνος Βαρβιτσιώτης, οικονομολόγος-τραπεζικός: Ενιαίο εποπτικό τραπεζικό πλαίσιο στην Ε.Ε.

3. Θάνος Μαρκαντώνης, οικονομολόγος: Ευρωπαϊκή Τραπεζική Ένωση: θέσεις και διλήμματα.

4. Αντώνης Παπαγιαννίδης, δημοσιογράφος: Η σκληρή επαφή όλων με την πραγματικότητα.

5. Δημήτρης Μπουραντάς, πρόεδρος της “κοινωνίας αξιών”. Τοποθέτηση: Για ποια Ευρώπη θα παλέψουμε.

Την εκδήλωση συντονίζει ο Βασίλης Π. Μπόκος, δικηγόρος.

Δηλώσεις συμμετοχής: https://www.facebook.com/events/214622512065330/

Διαβάζω στις Δηλώσεις του Υπουργού…κ. Μητσοτάκη:  “Βασικό στοιχείο της νέας ρύθμισης θα αποτελεί η ποσόστωση στις βαθμολογήσεις.”

Μα κε Μητσοτάκη, τι σόι δίκαιο σύστημα είναι αυτό που επιβάλλει την ποσόστωση στις αξιολογήσεις ως ”Βασικό Στοιχείο”; Η ποσόστωση είναι μια ασφαλιστική δικλείδα (που χρησιμοποιείται τελευταία και εάν χρειαστεί), για να επιβεβαιώσει ότι η αξιολόγηση λειτουργεί σωστά. Αντ΄ αυτού, εσείς λέτε ότι θα πρέπει οπωσδήποτε, ο κόσμος να χαλάσει, να υπάρξουν υπάλληλοι που να βαθμολογηθούν σε ποσοστό 15% με βαθμολογία κακή; Τότε το σύστημά σας θα είναι δίκαιο; Και αν υπάρχουν λιγότεροι; Η περισσότεροι; Και από τι εξαρτάται το κακή (1-6);
• Μήπως πρώτα θα έπρεπε να μπουν τα σωστά αξιολογικά, ποιοτικά επαγγελματικά κριτήρια για να υπάρξει και η κατά το δυνατόν σωστή τεκμηρίωση της αξιολόγησης;
• Μήπως τα κριτήρια αξιολόγησης της απόδοσης πρέπει να καθορίζονται σε συνδυασμό με τις ευθύνες τις αρμοδιότητες και τη δυσκολία των έργων;
• Μήπως για να γίνουν όλα αυτά πρέπει να υπάρξει συγκεκριμένη περιγραφή εργασίας, ώστε να ξέρει ο υπάλληλος, ο αξιολογητής, οι επιτροπές και όλοι, τι πρέπει να κάνει ο καθένας στην εργασία του και πως πρέπει να το κάνει;
• Μήπως θα έπρεπε να εκπαιδευτούν κατάλληλα οι αξιολογητές για να αξιολογούν σωστά;
• Μήπως θα έπρεπε να υπάρχει ένα εσωτερικό σύστημα συνεχούς ποιοτικής εκπαίδευσης των υπαλλήλων ανά βαθμίδα, ώστε να τους δίνεται η δυνατότητα να αυξήσουν την αποδοτικότητα τους;

Λέει ο κος Μητσοτάκης: “θα μπουν σε πρώτο πλάνο τα προσόντα, έναντι της ιεραρχίας… Με αυτή, θα ενισχύονται δηλαδή τα κριτήρια που αφορούν τα τυπικά προσόντα (πτυχία, μεταπτυχιακά κ.ά.) των υποψηφίων γενικών διευθυντών, διευθυντών και τμηματαρχών, με στόχο να έχουν πλεονέκτημα οι νεότεροι προσοντούχοι υπάλληλοι έναντι των στελεχών που διαθέτουν κυρίως εμπειρία.’’

Κε Μητσοτάκη, μήπως πάλι πάτε ανάποδα; Μήπως πρώτα πρέπει να μας ενδιαφέρει αν μπορεί ο διευθυντής να κάνει σωστά τη δουλειά του; Ναι τα πτυχία είναι σημαντικά, αλλά θα πρέπει να είναι συναφή με τη δουλειά που κάνει, και πρώτα απ’ όλα θα πρέπει ο διευθυντής να έχει τα προσόντα που απαιτούνται για να διευθύνει, που σε ένα βαθμό είναι ανεξάρτητα των πτυχίων, όπως ικανότητα οργάνωσης, ελέγχου, δικαιοσύνη, κατάλληλη συμπεριφορά και σταθερότητα και πολλά άλλα ακόμη που δεν εξαρτώνται οπωσδήποτε από τα πτυχία γενικά και αόριστα.

Σκοπός ενός Συστήματος Αξιολόγησης της Απόδοσης είναι πρωτίστως η αποτελεσματική καθοδήγηση και υποστήριξη του έργου των εργαζομένων. Παράλληλα, συντελεί ώστε όλοι οι εργαζόμενοι όχι μόνο να επιτυγχάνουν τους στόχους τους αλλά και να αναπτύσσονται επαγγελματικά. Κάθε εργαζόμενος πρέπει να μπορεί να αποκτήσει επίγνωση των ισχυρών στοιχείων της απόδοσής του ενώ παράλληλα, με την κατάλληλη επικοινωνία, παρακολούθηση και ενημέρωση, βρίσκεται σε θέση να αναγνωρίζει και τα σημεία που χρειάζονται βελτίωση, ώστε με τις κατάλληλες ενέργειες να βελτιώνεται συνεχώς. Το σύστημα αξιολόγησης δεν είναι ένα προκρούστειο σύστημα ποσοστώσεων, για να δικαιολογεί την ανικανότητα διοίκησης, αλλά ένα σύστημα βελτίωσης της αποδοτικότητας του οργανισμού και του κάθε εργαζομένου ατομικά.

Αντί λοιπόν να κάνετε πάλι αλλαγές στο πόδι για λόγους επικοινωνιακού εντυπωσιασμού, που μετά από λίγο θα έχουν δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από όσα θα έχουν λύσει, φωνάξτε του καλύτερους Έλληνες που έχουν δουλέψει σε οργανισμούς με μεγάλο αριθμό εργαζομένων, και αναθέστε τους το έργο να σας παρουσιάσουν ένα ολοκληρωμένο σύστημα οργάνωσης της εργασίας στο δημόσιο, που να επιτυγχάνει αποτελεσματικότητα και στο οποίο η αξιολόγηση δεν θα είναι ο στόχος για να βγάλουμε οπωσδήποτε κάποιους άχρηστους σε συγκεκριμένο ποσοστό, αλλά το κίνητρο και η ανταμοιβή στις προσπάθειες κάθε υπαλλήλου να κάνει καλά τη δουλειά του.

Πρόδρομος Παπαβασιλείου, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της “κοινωνίας αξιών”.