κοινωνία αξιών

Ο μουσικοσυνθέτης Μάριος Στρόφαλης θα είναι υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων με τον συνδυασμό «Αθηναϊκά πολιτιστικά δίκτυα» στον οποίο συμμετέχουν κινήματα πολιτών, επαγγελματιών, ανθρώπων των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών.

Μάριος Στρόφαλης

Ο δημιουργός του Αθηναϊκού καλλιτεχνικού δικτύου και των προγραμμάτων πολιτισμού «μικρό Παρίσι των Αθηνών», «κήποι της Αθήνας», «η Πατησίων μας», «Αthens world music festival», έχει ήδη δώσει δείγμα της δουλειάς και των προθέσεων του για την Αθήνα.

Με κέντρο το κοινωνικό πολιτιστικό επιχειρείν, τις τέχνες, τα γράμματα, τις επιστήμες , την πετυχημένη αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού και την αλλαγή του προσανατολισμού του Αναπτυξιακού σχεδίου ‘’Έργο Αθήνα’’ (174 εκατομμύρια ευρώ από τα ΕΣΠΑ) με γνώμονα την καταπολέμηση της ανεργίας και τις επενδύσεις ουσίας, ο Μάριος Στρόφαλης στοχεύει να αναβαθμίσει τον τουρισμό, την οικονομία, την εκπαίδευση, την κοινωνική συνοχή, την ποιότητα ζωής και όλη την εικόνα της Αθήνας.

Ο Μάριος Στρόφαλης είναι 45 χρονών, γεννήθηκε, μεγάλωσε και σπούδασε στην Αθήνα μουσική και βιολογία. Μετεκπαιδεύτηκε στο Παρίσι και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αθήνα όπου εργάζεται εδώ και 17 χρόνια ως συνθέτης κινηματογράφου, θεάτρου, τηλεόρασης και ως μουσικός.

Τα τρία τελευταία χρόνια συνέβαλε στην αναμόρφωση της Τεχνόπολης Δ.Α. ως καλλιτεχνικός διευθυντής των μουσικών φεστιβάλ.

Είναι έγγαμος και ζει με την οικογένειά του στον Άγιο Παύλο στο σταθμό Λαρίσης. Περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα: mariosstrofalis.blogspot.gr

Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news-room.el.home&id=417488

Ένα θνήσκον πολιτικό σύστημα αναζητά απεγνωσμένα ερείσματα νομιμοποίησης και ψηφοθηρικής κινητοποίησης μπροστά στην επικείμενη αποδοκιμασία των Ευρωεκλογών. Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα από τα συμπεράσματα μετά την τελευταία απόφαση της Κυβέρνησης για επιλογή των Ευρωβουλευτών με σταυρό από τους πολίτες. Δεν λέω, η φαρέτρα της πλευράς υπέρ του σταυρού έχει πολλά – και σοβαρά – επιχειρήματα. Τι δείχνει όμως η επιλογή της, αυτή τη στιγμή και τι αποκαλύπτει για την λειτουργία των ελληνικών καθεστωτικών κομμάτων;

Είναι γεγονός ότι, στα κράτη-μέλη της Ε.Ε. ισχύουν διάφορα συστήματα ανάδειξης και εκλογής των Ευρωβουλευτών. Αυτό ωστόσο θα αλλάξει από το 2019 και βρίσκονται σε εξέλιξη οι συζητήσεις για την καθιέρωση ενός κοινού πανευρωπαϊκού συστήματος στην βάση της δημιουργίας ενός κοινού ευρωπαϊκού Δήμου (με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου «Δήμος») και στη κατεύθυνση της υλοποίησης της πολιτικής ενοποίησης. Άρα, στις μεθεπόμενες ευρωεκλογές έχει δρομολογηθεί να ψηφίσουμε με άλλο σύστημα, πανευρωπαϊκά συμφωνημένο. Αντί λοιπόν να αναδειχθούν αυτές οι συζητήσεις και να τεθούν σε διαβούλευση όλες οι προτάσεις έγκαιρα, ξαφνικά η Κυβέρνηση θα νομοθετήσει σε λιγότερες από 100 μέρες πριν τις Ευρωεκλογές το δικό της σύστημα σε αντικατάσταση ενός απολύτως αντιδημοκρατικού συστήματος επιλογής Ευρωβουλευτών. Επειδή όμως αυτό το εξαχρειωμένο σύστημα επιλογής των αρεστών του αρχηγού δεν έβρισκε καμία πλέον ανταπόκριση από πραγματικά άξιους και ανιδιοτελείς υποψηφίους, με άλλα λόγια δεν υπάρχουν ικανές και άφθαρτες προσωπικότητες (που είναι και το ζητούμενο όλων των κομμάτων) οι οποίοι θα δεχόντουσαν να εκτεθούν με την ΄΄ρετσινιά΄΄ του ΄΄δοτού΄΄, σε μια εποχή έντονης αμφισβήτησης της πολιτικής και των πολιτικών, βρέθηκε το…αντίδοτο του σταυρού. Οι πολίτες λοιπόν να «βγάλουν το φίδι από την τρύπα», και σε αυτούς θα πέσει το ανάθεμα αν μεθαύριο επιλέξουν για Ευρωβουλευτή τους κάποιον ανίδεο και κατώτερο των περιστάσεων. Οι αρχηγοί πια νίπτουν τας χείρας των. Αναδεικνύοντας έτσι τόσο το έλλειμμα δημοκρατικής και αξιόπιστης συλλογικής λειτουργίας των ίδιων των παλαιών κομμάτων, όσο και την αδυναμία προσέλκυσης και ανάδειξης νέων (και ικανών) προσώπων. Αναζητούν μόνο ψηφοσυλλέκτες. Αναδεικνύοντας έτσι το έλλειμμα ηγεσίας τους, την ώρα κατά την οποία ο λαϊκισμός βρίσκει ευήκοα ώτα δεξιά και αριστερά του πολιτικού φάσματος.

Αυτό που χρειαζόμαστε στην επόμενη Ευρωβουλή, η οποία θα έχει αυξημένες αρμοδιότητες-όπως η εκλογή του προέδρου της Επιτροπής-, είναι ικανοί διαπραγματευτές, γνώστες των ευρωπαϊκών θεμάτων και προβληματισμών, με δυνατότητες δημιουργίας θετικών συσχετισμών δυνάμεων για τα ελληνικά συμφέροντα. Χρειαζόμαστε Ευρωβουλευτές που δεν θα βασίζονται στις όποιες ελληνικές ΄΄δάφνες΄΄ τους και θα ΄΄πλασαριστούν΄΄ από τα εγχώρια ΜΜΕ, αλλά Ευρωβουλευτές που διαπρέπουν παγκοσμίως και βλέπουν το δάσος (Ελληνισμός) και όχι το δέντρο (Αθήνα), έμπειροι να σταθούν στα διεθνή φόρα και ΜΜΕ.

Εν κατακλείδι, η ωριμότητα των πολιτικών ηγεσιών της σημερινής Ελλάδας έχει κριθεί ως ανεπαρκέστατη στην αντιμετώπιση της -και ευρωπαϊκής- κρίσης. Τώρα, θα κριθεί η ωριμότητα της κοινωνίας να αναδείξει όχι με βάση το θυμικό, νέες πολιτικές δυνάμεις, να προτείνει και να στηρίξει πρόσωπα με τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά, ώστε πραγματικά να αποσταλεί στις Βρυξέλλες μια «εθνική ομάδα» άξιων και ικανών αντιπροσώπων.

Ο Β.Π. Μπόκος είναι Δικηγόρος με Μ.Α. «Ευρωπαϊκών και Διεθνών Σπουδών» και μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της “κοινωνίας αξιών”.

Πηγή: http://euractivgreece.blogactiv.eu/2014/02/24/%CE%AC%CF%81%CE%BF%CE%BD-%CE%AC%CF%81%CE%BF%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%8D%CF%81%CF%89%CF%83%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C%CE%BD/ 

Οι αλλαγές που συντελούνται στο χώρο της υγείας στην Ελλάδα έχουν ωθήσει όλους τους εμπλεκόμενους φορείς σε εμπόλεμη κατάσταση. Έτσι όμως χάνεται μία μεγάλη ευκαιρία για τη δημιουργία ενός νέου συστήματος υγείας το οποίο είναι επιβεβλημένο.

Είναι δεδομένο ότι το ισχύον σύστημα, με τις στρεβλώσεις και τις παθογένειές του, έχει αποτύχει. Αν η κυβέρνηση αντιλαμβανόταν τις ιδιαιτερότητες του χώρου στην πατρίδα μας και προσέγγιζε τους ιατρούς με περισσότερο σεβασμό και όχι με βάση μόνο τις επιταγές της ξενόφερτης επιτροπής που επιβάλλει τις αλλαγές αυτές και αν οι ιατροί δεν αναλώνονταν σε μία άκαρπη τρίμηνη απεργία, την οποία δεν στήριξε ο κόσμος, θα υπήρχε η ευκαιρία για γόνιμο διάλογο.

Είναι σωστό το γεγονός ο ΕΟΠΠΥ να αποτελεί μόνο αγοραστή και όχι και πάροχο υπηρεσιών υγείας. Η αναδιοργάνωσή του, όπως και όλου του συστήματος πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, βασίζεται σε δύο κυρίως πυλώνες: στο θεσμό του οικογενειακού ιατρού και στο τετελεσμένο γεγονός επιλογής του ιατρού, αν θα παραμείνει στον οργανισμό κλείνοντας το ιδιωτικό του ιατρείο ή όχι.

Όσον αφορά τον οικογενειακό ιατρό, εγείρονται πολλά ερωτηματικά. Το πιο βασικό είναι η ανεπάρκεια γενικών ιατρών και παθολόγων στην Ελλάδα, σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες κατ’ αναλογία πληθυσμού, ενώ αντίθετα υπάρχει υπερπληθώρα εξειδικευμένων και υπερεξειδικευμένων ιατρών.

Άρα, χρειάζεται σημαντικός αριθμός ιατρών, με την απαραίτητη εκπαίδευση, για να παίξουν το ρόλο του οικογενειακού ιατρού- συντονιστή διακίνησης ασθενών. Αυτό γίνεται ακόμα πιο δύσκολο στη χώρα μας, με τις γεωγραφικές της ιδιαιτερότητες, τα απομακρυσμένα νησιά και τα απομονωμένα χωριά.

Επίσης θα πρέπει να αποσαφηνιστεί ο τρόπος λειτουργίας του οικογενειακού ιατρού, όσον αφορά τις παραπομπές του στον εξειδικευμένο ιατρό, όταν κρίνει ότι αυτό είναι απαραίτητο. Θα πρέπει να διασφαλιστεί ότι θα αποκλειστούν σχέσεις συνεργασίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι, στην Αγγλία όταν πρωτοξεκίνησε ο θεσμός των οικογενειακών ιατρών, αυτοί έστελναν δώρα στους ειδικούς ιατρούς, για να δημιουργήσουν καλές σχέσεις συνεργασίας. Όταν ο θεσμός καθιερώθηκε και ο οικογενειακός ιατρός έγινε ο ρυθμιστής του συστήματος παραπομπής ασθενών, η πορεία των δώρων αντιστράφηκε.

Το ζήτημα της επαγγελματικής επιλογής σε μία πλέον ώριμη ηλικία των ιατρών του ΕΟΠΠΥ είναι ακόμα πιο ακανθώδες και με πολλά ερωτηματικά. Ο ιατρός θα πρέπει μέσα σε μία εβδομάδα από τη στιγμή που θα κληθεί να επιλέξει να αποφασίσει για τα παρακάτω :

α) Αν θα παραμείνει στον ΕΟΠΠΥ: Σε αυτή την περίπτωση θα είναι πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης στον οργανισμό, που σημαίνει ότι θα πρέπει να κλείσει το ιατρείο του, το βασικότερο μέχρι τώρα μέσο αμοιβής του. Όσοι επιλέξουν να ενταχθούν στο ΕΣΥ θα έχουν το βαθμό και το μισθό που αντιστοιχεί στην προϋπηρεσία και την εμπειρία τους, αφού βεβαίως κριθούν προσλήψιμοι από ειδική επιτροπή. Άρα γίνεται άμεσα αντιληπτό ότι είναι κεφαλαιώδους σημασίας οι κρίσεις να είναι πλήρως αξιοκρατικές και δίκαιες. Πως θα διασφαλιστεί αυτό;

Η θέση μας είναι ξεκάθαρη: επιλογή των αρίστων και όχι των αρεστών!

Όσοι ιατροί δεν ενταχθούν στο ΕΣΥ, θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα απογευματινών ιατρικών πράξεων στο νοσοκομείο, για παράδειγμα οι χειρουργικές ειδικότητες να μπορούν να χειρουργούν το απόγευμα ή το Σάββατο στο νοσοκομείο.

Γιατί υπερασπιζόμαστε αυτή τη θέση; Διότι πιστεύουμε ότι ο ιατρός θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να αυξήσει το εισόδημά του, μέσω ιατρικών και μόνο πράξεων, με περισσότερη δουλειά, αλλά και αξιοπρέπεια. Και σας διαβεβαιώνω, σαν εν ενεργεία ιατρός του ιδιωτικού τομέα, ότι όλοι οι ιατροί αναζητούν καθαρές και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας. Αυτό βέβαια από την άλλη πλευρά είναι ασυμβίβαστο με τη διατήρηση ιδιωτικού ιατρείου, όταν υπάρχει σύμβαση με τον ΕΟΠΠΥ αφού η προτεραιότητα είναι ο ασθενής και η παροχή υπηρεσιών υγείας υψηλού επιπέδου μέσα στις δομές του νέου συστήματος υγείας. Άρα, η διαθεσιμότητα, η τήρηση των ραντεβού, η προθυμία και η αποτελεσματικότητα του ιατρικού προσωπικού είναι ακρογωνιαίος λίθος.

β) Αν ο ιατρός επιλέξει να διατηρήσει το ιδιωτικό του ιατρείο, μη αποδεχόμενος τη μετακίνησή του, τότε πιστεύουμε ότι θα πρέπει να λάβει μία εύλογη αποζημίωση του επιπέδου της πληρωμής των ασφαλιστικών του εισφορών για μία τριετία.

Θα επανέλθουμε, αφού πληροφορηθούμε όλες τις λεπτομέρειες του επίμαχου νομοσχεδίου.

Δημήτρης Τσούκας
Υπεύθυνος Τομέα Υγείας και Αθλητισμού της “’κοινωνίας αξιών”

Το ερώτημα: «σε ποιο κόσμο θέλουμε να ζούμε», αποτελεί ίσως το κορυφαίο θεμελιώδες ιδεολογικό ζήτημα, το οποίο μάλιστα πολύ εύστοχα, έχει επανατοποθετήσει στην δημόσια συζήτηση η “κοινωνία αξιών”, σε ένα εξαιρετικό πολιτικό μανιφέστο, πυξίδα της πολιτικής της στρατηγικής.

Με βάση λοιπόν αυτή τη παρατήρηση, σαφώς και μπορούμε να οραματιστούμε έναν κόσμο που διαρκώς θα αυξάνει τις ατομικές, τις κοινωνικές και φυσικές δυνατότητες, που εξασφαλίζει σε κάθε άνθρωπο μια ζωή με νόημα. Έναν κόσμο, που δεν θα κυριαρχεί ο διχασμός, ο εκδικητισμός, το δόγμα του: «ο θάνατος σου (με κάθε τρόπο) η ζωή μου».

Σαφώς και όλα τούτα, για την εποχή που ζούμε, μπορεί να ακούγονται ουτοπικά. Και θα συμφωνήσω. Μόνο όμως, αν πάρουμε σαν δεδομένο, πως δεν θα προσπαθήσουμε (τουλάχιστον) να αλλάξουμε την κατάσταση. Πως αλλάζει όμως αυτή η κατάσταση; Το δεύτερο ερώτημα. Αλλάζοντας πρώτα τους εαυτούς μας. Τίποτα δεν θα αλλάξει, αν δεν το αλλάξουμε.

Ποτέ δεν θα πάψει να υπάρχει σκουπίδι στους δρόμους, αν πρώτα, δεν πάψει να υπάρχει η εγκεφαλική αδυναμία, αυτών που ανοίγουν το παράθυρο και πετούν απέξω από τσιγάρο μέχρι σακούλα με σκουπίδια.

Ποτέ δεν θα πάψει να υπάρχει απάτη και κλεψιά, αν δεν πάψει να υπάρχει συγκάλυψη, αδιαφορία, ίσως και συμβιβασμός. Μα το σημαντικότερο. Ποτέ δεν θα υπάρχει πολιτισμένο περιβάλλον, αν δεν υπάρχει πολιτισμένος νους.

Όλα όμως, περιστρέφονται γύρω, από το πώς βλέπουμε την πολιτική δράση και αντίληψη. Φεύγοντας μακριά, από τις παλιές ιδεολογίες. Οι οποίες, έφτασαν, όχι να διατηρήσουν τις αρχές τους, αλλά να νοθευτούν και πλήρως, ώστε να μπορέσουν να κρατηθούν στο πολιτικό στήριγμα, σαν πρωταγωνιστές μιας κακοστημένης παράστασης.

Πόσο λυπηρό είναι, να βλέπεις, να προσπαθεί ένα σάπιο κομματικό σύστημα, να παραμείνει στο πλατό, με κάθε τρόπο, ώστε να μην χαθούν τα κεκτημένα. Οι πελάτες. Το σύστημα που τους έκανε πάμπλουτους, ακόμη και αν πατούσαν στην διαδρομή τους αυτή, πάνω σε «πτώματα»;

Πόσο τραγικό είναι για την μετεξέλιξη τους (αν μπορεί να υφίσταται ακόμη τέτοια) η χώρα να υποφέρει, να βρίσκεται στο χειρότερο στάδιο και εκείνοι να νοιάζονται για το πόσους δήμους θα «βάζουν» γαλάζιους, πράσινους, κόκκινους, η ροζ;

Όχι φυσικά για να μπορέσουν να αναπτύξουν τις πόλεις, τις οποίες ζητούν να αναλάβουν, δίνοντας χρίσμα στους εκάστοτε συνδυασμούς. Απλά για να έχουν τον έλεγχο κάθε τοπικής κοινωνίας και να μπορούν αργότερα να την κάνουν να «χορεύει» στους ρυθμούς που αυτοί θα της παίζουν. Είναι η κατάλληλη στιγμή, ώστε να υπάρξει πλήρης ιδεολογική αναθεώρηση. Με στόχο μια νέα πολιτική αντίληψη, που αναγκαστικά, θα φέρει και νέα πολιτική πράξη.

Γιάννης Παντελάκης, μέλος του Πανελληνίου Συμβουλίου της ‘’κοινωνίας αξιών’’

Ο υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων Μάριος Στρόφαλης και τα «Αθηναϊκά Πολιτιστικά Δίκτυα» καινοτομούν και εκπλήσσουν ευχάριστα, αναβιώνοντας στην Αθήνα τη Βουλή των Πεντακοσίων.

Με άλλους λόγους, πεντακόσια από τα μέλη των «Αθηναϊκών Πολιτιστικών Δικτύων», τα οποία θα προκύπτουν από κλήρωση κάθε φορά, θα αποφασίζουν για τα μείζονα πολιτικά ζητήματα του Δήμου Αθηναίων και αυτές οι αποφάσεις τους θα είναι απόλυτα δεσμευτικές για τα μέλη της Δημοτικής Ομάδας των «Αθηναϊκών Πολιτιστικών Δικτύων».

Με αυτόν τον τρόπο διασφαλίζονται:

1. Η δυνατότητα κάθε Αθηναίας και κάθε Αθηναίου, μέλους των «Αθηναϊκών Πολιτιστικών Δικτύων», να συμμετέχει ισότιμα στη λήψη των σημαντικότερων αποφάσεων για την Αθήνα μας. 

Τα «Αθηναϊκά Πολιτιστικά Δίκτυα» δεν είναι ένας προεκλογικός μηχανισμός μιας χρήσης προορισμένος να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη την επαύριο των Δημοτικών Εκλογών. Τα «Αθηναϊκά Πολιτιστικά Δίκτυα» είναι το κίνημα των Αθηναίων που θέλουν να πάρουν στα χέρια τους το παρόν και το μέλλον της Αθήνας μας και ένα σχολείο δημοκρατίας. Στα «Αθηναϊκά Πολιτιστικά Δίκτυα» δεν περισσεύει κανένας. Αντίθετα, κάθε μέλος έχει και θα έχει λόγο και ρόλο, στο πλαίσιο μιας εξόχως πολιτικής διαδικασίας, από την οποία βγαίνουμε κερδισμένοι όλοι οι Αθηναίοι και η Αθήνα μας.

2. Η αδυναμία οποιουδήποτε τυχόν έχει άνομο συμφέρον να καταφέρει να επηρεάσει τους αιρετούς του Δήμου Αθηναίων και τις αποφάσεις τους.

Δεν είμαστε ένας, δεν είμαστε δύο, δεν είμαστε είκοσι εννέα! Είμαστε πεντακόσιοι! Πεντακόσια διαφορετικά πρόσωπα κάθε φορά. Κανένας δεν μπορεί να μας παραπλανήσει, να μας δελεάσει ή να μας πιέσει! Οι αιρετοί των «Αθηναϊκών Πολιτιστικών Δικτύων» θα ψηφίζουν στα όργανα του Δήμου Αθηναίων με τη σιγουριά των εκφραστών της δημοκρατικά διαμορφωμένης βούλησης πεντακοσίων μελών των «Αθηναϊκών Πολιτιστικών Δικτύων».

Ο υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων Μάριος Στρόφαλης και τα «Αθηναϊκά Πολιτιστικά Δίκτυα» τολμούν και καθιστούν τα δημοτικά κοινά της Αθήνας μας προσιτά σε κάθε Αθηναία και σε κάθε Αθηναίο, αποκαθιστώντας την αληθινή λειτουργία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Σε πείσμα όσων είχαν άλλα σχέδια και συμφέροντα…

Χρήστος Γκορίτσας, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της “κοινωνίας αξιών”

Πηγή: http://www.logiastarata.gr/2014/02/blog-post_9862.html