κοινωνία αξιών

Η “κοινωνία αξιών” εξετάζει σε βάθος όλα τα σημαντικά προβλήματα του τόπου και προτείνει πρακτικές λύσεις , με βάση τις αξίες και τις αρχές της. Η εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου, της χώρας χωρίς να υποβαθμισθεί το περιβάλλον, είναι ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που μας απασχολούν, ιδιαίτερα αυτήν την περίοδο της οικονομικής ύφεσης και της τεράστιας ανεργίας.

Τον Δεκέμβριο του 2003 ο τότε υφυπουργός Οικονομικών κ. Πάχτας, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στο Ν. Χαλκιδικής και σημερινός δήμαρχος του Δήμου Αριστοτέλη, όπου δραστηριοποιούνται τα ορυχεία, έλαβε μία πρωτοφανή, προκλητική απόφαση, στην οποία υποκρύπτονται μικροκομματικά και πελατειακά κριτήρια (είναι απορίας άξιο, πως η σημερινή συγκυβέρνηση, δεν έχει συστήσει εξεταστική επιτροπή ή δεν έχει παραπέμψει το θέμα στον αρμόδιο εισαγγελέα).

Το Ελληνικό Δημόσιο αγόρασε από την πτωχευμένη (!!!!) εταιρεία TVX Gold το μεταλλευτικό πεδίο (εδαφική έκταση, δικαιώματα και ορυκτό πλούτο) έναντι 11εκ. € και το πούλησε με το ίδιο ακριβώς τίμημα χωρίς διαγωνισμό στην εταιρεία Ελληνικός Χρυσός Α.Ε., με το σκεπτικό ότι η TVX Gold θα πλήρωνε τους μισθούς των απλήρωτων εργαζομένων (ψηφοφόρους του κ. Πάχτα) και ότι η Ελληνικός Χρυσός Α.Ε. θα συνέχιζε τη δραστηριότητα, χωρίς άλλα οικονομικά βάρη ή απαιτήσεις. Οι συγκεκριμένες αποφάσεις και η υλοποίησή τους είναι σκανδαλώδεις γιατί:

1. Το Δημόσιο προέβη σε συναλλαγή με μία πτωχευμένη εταιρεία, ενώ θα έπρεπε να προχωρήσει η εκκαθάριση της εταιρείας και το Δημόσιο να απαιτήσει τις όποιες οφειλές και να καταπέσουν οι όποιες εγγυητικές, όπως ορίζει ο Πτωχευτικός Κώδικας.
2. Το δημόσιο λειτούργησε ως διαμεσολαβητής/μεσίτης σε συναλλαγή ιδιωτών.
3. Η αγορά έγινε χωρίς διεθνή διαγωνισμό, όπως απαιτεί η Ευρωπαϊκή Νομοθεσία. Μάλιστα, το 2008 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρενέβη και ζήτησε εξηγήσεις από την Ελλάδα σχετικά με το τίμημα της συναλλαγής, τη μέθοδο της συναλλαγής καθώς και για κάποιες άλλες οικονομικές και νομικές παρατυπίες. Στο τέλος της έρευνας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επέβαλε πρόστιμο στην Ελληνικός Χρυσός Α.Ε. ύψους 15,3 εκ € (συν τους τόκους), ποσό που θα έπρεπε να επιστραφεί στο Ελληνικό Δημόσιο. Το Ελληνικό Δημόσιο όμως μέσω του τότε υπουργού Περιβάλλοντος του ΠΑΣΟΚ κ. Παπακωνσταντίνου, προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για να μην εισπράξει το Ελληνικό Δημόσιο τα χρήματα!!!.
4. Το τίμημα της συναλλαγής ήταν πολύ χαμηλό, δεν έγινε εκτίμηση από έγκυρους, ανεξάρτητους οίκους αξιολόγησης ή από κάποια επιτροπή του Ελληνικού Δημοσίου, όπως γίνεται σε όλες τις αντίστοιχες περιπτώσεις. Η σημερινή αξία των μεταλλευμάτων και της έκτασης φέρεται να ξεπερνά τα 20δις €.
5. Το Δημόσιο δεν απαίτησε «δικαιώματα» εξόρυξης ή μετοχική συμμετοχή στην εταιρεία Ελληνικός Χρυσός ΑΕ, και δεν κατατέθηκε εγγυητική επιστολή, ως εξασφάλιση του business plan της Ελληνικός Χρυσός ΑΕ και εγγύησης για την αποκατάσταση του περιβάλλοντος

Με βάση τα παραπάνω η θέση της “κοινωνίας αξιών” είναι ότι η συμφωνία Ελληνικού Δημοσίου και Ελληνικός Χρυσός ΑΕ δεν είναι έγκυρη.  Το μεταλλευτικό πεδίο θα έπρεπε να περάσει στη δικαιοδοσία του ΤΑΙΠΕΔ και το Ελληνικό Δημόσιο (μέσω του ΤΑΙΠΕΔ και των συναρμόδιων υπουργείων ΥΠΕΚΑ-Οικονομικών) και να προκηρυχθεί άμεσα νέος διεθνής διαγωνισμός, με τιμή εκκίνησης η οποία (προφανώς) δεν μπορεί να είναι μικρότερη των 11εκ. €, και με όρους τέτοιους που να εγγυώνται τη διατήρηση των υφισταμένων θέσεων εργασίας και να διασφαλίζουν την έγκριση του νέου business plan (επενδύσεις-νέες θέσεις εργασίας). Η Ελληνικός Χρυσός A.E. θα μπορεί να συμμετέχει στο διαγωνισμό.

Σε αυτό το σημείο γεννάται εύλογα το ερώτημα: «γιατί θα πρέπει να γίνει διαγωνισμός ή με άλλα λόγια γιατί θα πρέπει να συνεχιστεί η μεταλλευτική δραστηριότητα»;

Η αρχή της “κοινωνίας αξιών” για την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου είναι: «Επιτρέπονται οι δραστηριότητες εκμετάλλευσης  που δίνουν μακροπρόθεσμη προοπτική γιατί χρησιμοποιούν την πλέον σύγχρονη τεχνολογία και δεν υποβαθμίζουν το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής των πολιτών».

Η Ελλάδα έχει άμεση ανάγκη εκμετάλλευσης των γεωφυσικών πόρων της, γιατί βρίσκεται σε ύφεση, η ανεργία αγγίζει συνολικά το 28% και για τους νέους το 60%, η οικονομία παραπαίει, οι επενδυτές φοβούνται να επενδύσουν σε μία χώρα χωρίς προοπτική και χωρίς σταθερό επενδυτικό πλαίσιο και ήδη έχει επέλθει καταστροφή στο περιβάλλον με την κοπή των δένδρων του αρχέγονου δάσους των Σκουριών.

Με αυτά τα δεδομένα, η επένδυση/δραστηριότητα πρέπει να επανασχεδιαστεί με πιο σαφή και συγκεκριμένα μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος, με μεγαλύτερες δεσμεύσεις και εγγυήσεις για καθαρές και ακίνδυνες για το περιβάλλον και την υγεία των πολιτών σύγχρονες μεθόδους επεξεργασίας των μεταλλευμάτων. Επίσης, με ρεαλιστική δέσμευση για την παράλληλη και ταυτόχρονη αποκατάσταση του περιβάλλοντος.

Η μέθοδος εξόρυξης που θα επιλεγεί, να συμφωνηθεί και να εγκριθεί, ώστε να είναι η πλέον σύγχρονη και περιβαλλοντικά φιλική. Θα πρέπει επίσης να διασφαλισθεί η  συνεχής παρακολούθηση για τυχόν ρύπανση/μόλυνση του υπεδάφους και η μέτρηση των υδατικών πόρων από ανεξάρτητη επιστημονική ομάδα. Στο τέλος της δραστηριότητας θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί και η ολική αποκατάσταση και να απαγορευτεί άλλη βιομηχανική δραστηριότητα οποιασδήποτε μορφής.

Διαβλέποντας ότι, τα ίδια προβλήματα που δημιουργούνται στις «Σκουριές» θα υπάρξουν και σε άλλες περιοχές της χώρας, όπου υπάρχουν μεταλλεύματα για εκμετάλλευση, η “κοινωνία αξιών” προτείνει:

1. Κατάρτιση ενός εθνικού «αναπτυξιακού χάρτη» για την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου όλης της χώρας και όχι μόνο.
2. Στο «αναπτυξιακό χάρτη» να απεικονίζονται για προστασία όλες οι περιοχές με αρχαιολογική-ιστορική σημασία, τουριστική προοπτική και οικολογική-περιβαλλοντική αξία (πχ ζώνες Natura, εθνικοί δρυμοί κλπ).
3. Να απεικονίζονται οι περιοχές όπου θα επιτρέπεται κάθε ήπιας μορφής εκμετάλλευση, με τη σύμφωνη γνώμη των Δήμων και των Περιφερειών και σε συμφωνία με τις ντιρεκτίβες της ΕΕ.
4. Να αποφασίσουμε με ορθολογικά κριτήρια ποια θα είναι η Εθνική βιομηχανία μας, και να θεσμοθετήσουμε που και πως θα διενεργούνται οι βαριές μεταλλευτικές δράσεις με τις πλέον σύγχρονες μεθόδους και πως όλα αυτά θα κατανέμονται στην Επικράτεια.
5. Βασική μέριμνα να λαμβάνεται ώστε, εκτός της αποφυγής υποβάθμισης του περιβάλλοντος, να μη επέρχεται σύγκρουση με άλλες παραδοσιακές μορφές του Εθνικού μας πλούτου.

Αλέξης Γιαννακούρος, στέλεχος του τομέα περιβάλλοντος της ‘’κοινωνίας αξιών’’, Φυσικός ΕΚΠΑ, MSc Ηλεκτρονικός Αυτοματισμός ΕΚΠΑ

Χριστιάνα Λιούμη, Τεχνικός Σύμβουλος, MSc Επιστήμη και Τεχνολογία Υδατικών Πόρων ΕΜΠ

Πολύ πριν κλιμακωθεί η κρίση στην Ουκρανία η “κοινωνία αξιών” πρότεινε στην Ελληνική κυβέρνηση να υποβάλει έγκαιρα ένα συγκεκριμένο σχέδιο για την διέξοδο στο πρόβλημα της Ουκρανίας.

Αντ’ αυτού, ο μονίμως εκτός τόπου και χρόνου Υπουργός των Εξωτερικών, αποφάσισε ότι η επίσκεψη στα Σκόπια ήταν πιο σοβαρή από την κρίση της Ουκρανίας. Τελικά αποδυνάμωσε τελείως το ρόλο της Ελλάδος κάνοντας το μεγαλύτερο λάθος να επισκεφθεί την Ουκρανία, να χαιρετήσει τη ναζιστική κυβέρνηση που δεν έχει νομιμοποίηση ούτε στην ίδια την Ουκρανία και να προτείνει αφελώς να γίνει διεθνής διάσκεψη για την επίλυση των οικονομικών προβλημάτων της”

Μα δεν κατάλαβε πια είναι τα πραγματικά γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά ζητήματα που υπάρχουν στην Ουκρανική κρίση και ότι δεν προσφέρονται για αφελείς και άχρηστους προσωπικούς επικοινωνιακούς λόγους, που εκθέτουν τη χώρα;

Εκτός αν λειτούργησε αφελώς ως “λαγός” κάποιου άλλου! Γιατί μοιάζει απίθανο να μην συνεννοήθηκε με την ΕΕ και τη Γερμανία για την επίσκεψη αυτή. Εδώ τους ρωτάμε για το πως θα αναπνεύσουμε, δεν θα ρωτούσε για μία τόσο σοβαρή ενέργεια;

Η Ελλάδα έχει ακόμη τις δυνατότητες και τα περιθώρια για να προτείνει ένα σχέδιο ειρηνικής διαχείρισης της κρίσης.

Αναδημοσιεύουμε τι γράψαμε από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε η κρίση, γιατί η αξιολόγηση μας για τη Ρωσία και τη Δύση επαληθεύεται και γιατί εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι μόνο στο επίπεδο του ΟΗΕ και του Συμβουλίου Ασφαλείας μπορεί να διερευνηθεί και να αποφασισθεί πλέον, κάποια αξιοπρεπής για όλους και βιώσιμη λύση.

“…Η κρίση στην Ουκρανία ανάδειξε για μια ακόμη φορά τα αδιέξοδα της Ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής. Ανάδειξε επίσης και το έλλειμμα εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδος, αφού δεν εκμεταλλεύθηκε την Ελληνική Προεδρία (έστω κι αν σήμερα ρόλο συντονιστού έχει η Ύπατος Εκπρόσωπος της Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας) για να προβάλλει ένα σχέδιο υπέρ της εκτόνωσης της κρίσης και της σταθερότητας στη περιοχή.

Συγκεκριμένα, η παρακίνηση της Ουκρανίας να στραφεί στην Ευρωπαϊκή σφαίρα επιρροής ήταν πολιτικά άγαρμπη και βιαστική, ενώ βασίσθηκε σε μία λάθος υπόθεση: “Ότι η θέληση ενός μέρους του Ουκρανικού λαού θα μπορούσε να δημιουργήσει την πίεση στη κυβέρνηση για μια φιλοευρωπαϊκή πολιτική, με την υπογραφή της συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου με την Ευρώπη, δίνοντας την δυνατότητα στις εξαγωγικές ευρωπαϊκές χώρες να διεισδύσουν σε μία μεγάλη αγορά, στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας.”

Παραβλέφθηκε, όμως, ότι η Ουκρανία είναι όμηρος των ενεργειακών διευθετήσεων, από τις οποίες εξαρτάται η Ευρώπη, των ζωτικών αναγκών της που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να καλύψει η Ευρώπη, της γεωστρατηγικής της θέσης και οπωσδήποτε της εθνολογικής της σύνθεσης.

Στην Ουκρανία βλέπουμε να συγκρούονται κρίσιμα γεωστρατηγικά συμφέροντα, που περιλαμβάνουν πολλά επί μέρους στρατηγικά θέματα με λιγότερο σημαντική την επιφανειακή και επιπόλαια Ευρωπαϊκή προσέγγιση για την επίτευξη περιορισμένων τακτικών οικονομικών στόχων.

Η αμερικανο-ρωσική γεωστρατηγική αντιπαράθεση στην Μαύρη Θάλασσα και την Υπερκαυκασία συνεχίζεται, με θύμα την Ουκρανία αυτή τη στιγμή. Επειδή κάθε προσπάθεια τέτοιας στρατηγικής σημασίας βασίζεται στην διαθεσιμότητα πόρων της κάθε πλευράς, η πλάστιγγα φαίνεται να γέρνει προς τη Ρωσική πλευρά, γιατί έχει μεγαλύτερο ζωτικό ενδιαφέρον για την περιοχή, έχει περισσότερους πόρους να διαθέσει, με πιο αποτελεσματικό τρόπο λόγω εγγύτητας και σε μεγαλύτερη διάρκεια.

Από την άλλη πλευρά η Δύση βρίσκεται σε μία διαρκή στρατηγική υπερεπέκταση, έχει εξαντλήσει τα στρατηγικά της αποθέματα, συντηρώντας χωρίς ελπίδα τα μέτωπα στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και στην ευρύτερη μέση ανατολή, προσπαθώντας να ελέγξει και τις χώρες της Υπερκακαυκασίας, ενώ ταυτόχρονα εξακολουθεί να βρίσκεται σε οικονομική κρίση.

Η καλύτερη λύση που έπρεπε να προβάλλει η Ελληνική Προεδρία είναι:
• Να δημιουργηθεί στα πλαίσια του ΟΗΕ διεθνής διάσκεψη για την Ουκρανία και να σταματήσουν τον παρεμβατικό τους ρόλο και να ηρεμήσουν οι μεγάλες δυνάμεις.
• Να σταματήσουν να προβοκάρουν με τον τρόπο τους τη κατάσταση και να αφήσουν τους Ουκρανούς να αποφασίσουν για τη κυβέρνηση που θέλουν.
• Να διεξαχθούν γρήγορα, με μέριμνα του ΟΗΕ (και επιβλεπόμενες από περιφερειακό διεθνή οργανισμό) εκλογές στην Ουκρανία. Οι Ουκρανοί οι ίδιοι ελπίζουμε ότι θα επιλέξουν μία μετριοπαθή κυβέρνηση ευρείας εκπροσώπησης που θα επαναφέρει την ηρεμία στην χώρα.

Η χειρότερη επιλογή για όλους θα ήταν η υπόθαλψη της διάσπασης της Ουκρανίας που θα άλλαζε τους γεωστρατηγικούς όρους σε όλη τη περιοχή, με απρόβλεπτες συνέπειες για την παγκόσμια σταθερότητα.”

Στέλιος Φενέκος
Αντιπρόεδρος της ‘’κοινωνίας αξιών’’

 

Με λογισμό και όνειρο, ενωμένοι, με μυαλό, ψυχή και καρδιά να πάρουμε τις τύχες στα χέριά μας.

Να αναπτύξουμε ένα εθνικό, δημοκρατικό, ριζοσπαστικό κίνημα, δημιουργικότητας και ανθρωπιάς.

Το νέο έντυπό μας: Γιατί κοινωνία αξιών; (έντυπο 2_2014)

Η κρίση στην Ουκρανία ανάδειξε για μια ακόμη φορά τα αδιέξοδα της Ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής. Ανάδειξε, επίσης, και το έλλειμμα εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδος, αφού δεν εκμεταλλεύθηκε την Ελληνική Προεδρία για να προβάλλει ένα σχέδιο υπέρ της εκτόνωσης της κρίσης και της σταθερότητας στη περιοχή.

Συγκεκριμένα, η παρακίνηση της Ουκρανίας να στραφεί στην Ευρωπαϊκή σφαίρα επιρροής ήταν πολιτικά άγαρμπη και βιαστική, ενώ βασίσθηκε σε μία λάθος υπόθεση: “Ότι η θέληση ενός μέρους του Ουκρανικού λαού θα μπορούσε να δημιουργήσει την πίεση στη κυβέρνηση για μια φιλοευρωπαϊκή πολιτική, με την υπογραφή της συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου με την Ευρώπη, δίνοντας την δυνατότητα στις εξαγωγικές ευρωπαϊκές χώρες να διεισδύσουν σε μία μεγάλη αγορά, στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας.”

Παραβλέφθηκε, όμως, ότι η Ουκρανία είναι όμηρος των ενεργειακών διευθετήσεων, από τις οποίες εξαρτάται η Ευρώπη, των αναγκών της που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να καλύψει η Ευρώπη, της γεωστρατηγικής της θέσης και οπωσδήποτε της εθνολογικής της σύνθεσης.

Στην Ουκρανία βλέπουμε να συγκρούονται κρίσιμα γεωστρατηγικά συμφέροντα, που περιλαμβάνουν πολλά επί μέρους στρατηγικά θέματα με λιγότερο σημαντική την επιφανειακή και επιπόλαια Ευρωπαϊκή προσέγγιση για την επίτευξη περιορισμένων τακτικών οικονομικών στόχων.

Η αμερικανο-ρωσσική γεωστρατηγική αντιπαράθεση στην Μαύρη Θάλασσα και την Υπερκαυκασία συνεχίζεται, με θύμα την Ουκρανία αυτή τη στιγμή. Επειδή κάθε προσπάθεια τέτοιας στρατηγικής σημασίας βασίζεται στην διαθεσιμότητα πόρων της κάθε πλευράς, η πλάστιγγα φαίνεται να γέρνει προς τη Ρωσική πλευρά, γιατί έχει μεγαλύτερο ζωτικό ενδιαφέρον για την περιοχή, έχει περισσότερους πόρους να διαθέσει, με πιο αποτελεσματικό τρόπο, λόγω εγγύτητας, και σε μεγαλύτερη διάρκεια.

Από την άλλη πλευρά, η Δύση βρίσκεται σε μία διαρκή στρατηγική υπερεπέκταση, έχει εξαντλήσει τα στρατηγικά της αποθέματα, συντηρώντας χωρίς ελπίδα τα μέτωπα στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και στην ευρύτερη μέση ανατολή, προσπαθώντας να ελέγξει τις χώρες της Υπερκακαυκασίας, ενώ ταυτόχρονα εξακολουθεί να βρίσκεται σε οικονομική κρίση.

Η καλύτερη λύση που έπρεπε να προβάλλει η Ελληνική Προεδρία είναι:
• Να δημιουργηθεί στα πλαίσια του ΟΗΕ διεθνής διάσκεψη για την Ουκρανία και να σταματήσουν τον παρεμβατικό τους ρόλο και να ηρεμήσουν οι μεγάλες δυνάμεις.
• Να σταματήσουν να προβοκάρουν με τον τρόπο τους τη κατάσταση και να αφήσουν τους Ουκρανούς να αποφασίσουν για τη κυβέρνηση που θέλουν.
• Να διεξαχθούν γρήγορα, επιβλεπόμενες από τον ΟΗΕ εκλογές στην Ουκρανία. Οι Ουκρανοί οι ίδιοι ελπίζουμε ότι θα επιλέξουν μία μετριοπαθή κυβέρνηση, που θα επαναφέρει την ηρεμία στην χώρα.

Η κυβέρνηση αυτή έχει την ιδανική ευκαιρία να διεκδικήσει το καλύτερο δυνατόν σε ό,τι αφορά στους όρους ενεργειακής υποστήριξης, αλλά και περιορισμένης συνεργασίας με την Ευρώπη, ενώ ταυτόχρονα να διακηρύξει την ανεξαρτησία της Ουκρανίας, βάζοντας κάποιους περιορισμούς στις προσπάθειες που γίνονται από τους μνηστήρες για τον έλεγχο της.

Η χειρότερη επιλογή για όλους θα ήταν η υπόθαλψη της διάσπασης της Ουκρανίας ,που θα άλλαζε τους γεωστρατηγικούς όρους σε όλη τη περιοχή, με απρόβλεπτες συνέπειες για την παγκόσμια σταθερότητα.

Στέλιος Φενέκος, αντιπρόεδρος της ‘’κοινωνίας αξιών’’