κοινωνία αξιών

Από τη πρώτη στιγμή που δημιουργήθηκε η “κοινωνία αξιών”, εργασθήκαμε πολύ για να διαμορφώσουμε μία σύγχρονη, δυναμική και ρεαλιστική ιδεολογία που να εκφράζει συνάμα τα κοινωνικά και τα ατομικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Να καλύπτει, δηλαδή, τις ανάγκες και επιθυμίες του ατόμου, σε αρμονική και δημιουργική σχέση με την κοινωνία. Καταλήξαμε ότι αυτή η ιδεολογία είναι ο ”κοινωνικός φιλελευθερισμός” ως βάση, που τον μετεξελίξαμε, ώστε να έχει ως πολιτικό υποκείμενο τον ”άνθρωπο–πολίτη”.

Προσπαθώντας να επεξηγήσω απλοποιημένα: Στην Κομμουνιστική/Σοσιαλιστική ιδεολογία, υποκείμενο της πολιτικής τους είναι η ‘’κοινωνική τάξη’’.
Στην Φασιστική/Εθνικοσοσιαλιστική Εθνικιστική ιδεολογία, υποκείμενο της πολιτικής τους είναι ”το έθνος, η φυλή”.
Στον Φιλελευθερισμό το υποκείμενο της πολιτικής του είναι ”το άτομο”.

Όλες οι παραπάνω πολιτικές ιδεολογίες εμφανίζουν σημαντικές αντινομίες, όπως π.χ. η ‘’τυραννία’’ της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, μέσα από τις κοινωνικές τάξεις, ή ο ‘’γιγαντισμός’’ και η ανισορροπία που δημιουργείται στην ανάπτυξη του ατόμου εις βάρος της κοινωνίας, την οποία εκμεταλλεύεται και στην οποία τελικά οφείλει την ανάπτυξη του. Ή όπως τα εκρηκτικά αδιέξοδα του εθνολογικού/φυλετικού διαχωρισμού που εκτός του απομονωτισμού και της αντιπαλότητας, δημιουργούν εκατόμβες θυμάτων και κρεματόρια.

Υποκείμενο της πολιτικής μετα-ιδεολογίας, της ‘’κοινωνίας αξιών’’ συνεπώς δεν είναι η τάξη, η φυλή ή το άτομο, αλλά ο “άνθρωπος – πολίτης” με την έννοια της “ύπαρξης”, που ζει τη ζωή του ως κοινωνικό και πολιτικό ον.

Ως ”άνθρωπος” έχει φυσιοκρατικά, ανθρώπινα δικαιώματα και ως ”πολίτης”, που ζει σε μία κοινωνία, έχει συμβατικά δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Αυτός ο διττός ρόλος που προκύπτει από τον μετασχηματισμό του ‘’ανθρώπου’’ σε ενεργό ‘’άνθρωπο – πολίτη’’ μπορεί να δώσει όραμα και ελπίδα σε μία νέα ”κοινωνία πολιτών”, με συνείδηση, συμμετοχή, αξίες, και νέο πολιτικό πολιτισμό.

Μόνο έτσι θα μπορέσει αυτός ο ‘’άνθρωπος – πολίτης’’, σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο, να διαμορφώσει τις καλύτερες δυνατές συνθήκες ώστε να μπορέσει να ‘’υπάρξει’’ αποτελεσματικά για μία καλύτερη ζωή.

Στέλιος Φενέκος, αντιπρόεδρος της ‘’κοινωνίας αξιών’’

Ξεκινάω, με την πρώτη αυτή δημοσίευση, μια σειρά άρθρων για να δείξω με απλά λόγια την ιδεολογία της “κοινωνίας αξιών” και σε τι διαφοροποιείται στην πράξη από πολλά άλλα κόμματα.

Διαβάζουμε τελευταία τις ”α-πολιτικές” ιδεολογίες διαφόρων κομμάτων ή τις ευμετάβλητες κάποιων άλλων, που μεταβάλλονται ευκαιριακά ανάλογα με το πώς πάνε οι δημοσκοπήσεις. Είναι φανερή σε όλους η ύστατη προσπάθεια του παλαιοκομματισμού να μεταλλαχτεί για να επιβιώσει, χωρίς να μπορεί να ξεφύγει από τις ίδιες πρακτικές που έκανε πάντα, γιατί απλά αυτές μόνο ξέρει, εκεί νοιώθει ασφάλεια, άσε που δεν έχει μάθει και να δουλεύει.

Και για να γίνω συγκεκριμένος θα αναφέρω ένα χαρακτηριστικό περιστατικό:

Μας επισκέφθηκε ευσταλής κύριος πρώην στέλεχος κοινοβουλευτικού κόμματος, διεκδικώντας τη πρώτη θέση στο ευρωψηφοδέλτιο της ‘’κοινωνίας αξιών’’ (πριν ακόμη αποφασιθούν οι σταυροί), κομίζοντας ως προίκα πλήθος προσωπικών ψηφοφόρων.

Στην συνέντευξη που ακολούθησε εμείς τον ρωτήσαμε εάν έχει εμπειρία από τα Ευρωπαϊκά όργανα, είπε όχι, εάν έχει κάποιες σπουδές για την Ευρώπη, είπε όχι, εάν έχει κάποια ιδιαίτερη ενασχόληση με τα Ευρωπαϊκά ζητήματα, είπε όχι και όχι έλεγε σε ότι σχετικό τον ρωτούσαμε, οπότε τον ρωτήσαμε το ύστατο και πιο συνηθισμένο ερώτημα ‘’εάν γνωρίζει αγγλικά ή κάποια άλλη Ευρωπαϊκή γλώσσα’’ και πάλι είπε όχι.
Μας είπε μάλιστα ότι αν δεν τον δεχθούμε, είναι ανάρπαστος από πολλά άλλα κόμματα λόγω των ψηφοφόρων που κουβαλούσε!

Κάπου εκεί συνειδητοποιήσαμε για μία ακόμη φορά ότι ο παλαιοκομματισμός δεν έχει πεθάνει. Ήθελε να εκπροσωπήσει τη χώρα για δικό του όφελος, βασιζόμενος σε μία πελατειακή σχέση κόμματος – ψηφοφόρων, γιατί απλά έτσι είχε μάθει και γιατί στις σχέσεις αυτές βασίζεται και εξακολουθεί να καλλιεργεί τα παλαιοκομματικό σύστημα.

Να λοιπόν μία σημαντική και μεγάλη διαφορά της “κοινωνίας αξιών”. Πιστεύουμε στις αξίες και δεν τις ανταλλάσσουμε με ψήφους.

Είναι αυτό που συχνά λέει ο κ. Μπουραντάς, “εμείς δεν ήρθαμε στη πολιτική για να κάνουμε προσωπικές καριέρες με ιδιοτέλεια και καιροσκοπισμό…”, αλλά για να δουλέψουμε μαζί με όλους τους συμπατριώτες μας που ενστερνίζονται τις ίδιες αξίες, στην πράξη, με λύσεις και αποτελέσματα, για μια πατρίδα που να είμαστε υπερήφανοι γι αυτή και για μια ζωή με νόημα.

Στέλιος Φενέκος, αντιπρόεδρος της ‘’κοινωνίας αξιών’’

Η κυβέρνηση θεωρεί τις αποκρατικοποιήσεις πανάκεια και την υλοποίησή τους μεγάλη επιτυχία. Πράγματι, τα κυβερνώντα κόμματα διαχειρίστηκαν τις ΔΕΚΟ ως κομματικό τους τσιφλίκι με σκοπό τις πελατειακές τους σχέσεις και την εξυπηρέτηση των ημετέρων όπως άλλωστε και όλους τους δημόσιους οργανισμούς. Οι διορισμένες διοικήσεις και η προαγωγή των στελεχών στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν κομματικά μέλη και φίλοι, χωρίς να τηρείται η ελάχιστη αξιοκρατία και χωρίς να εξασφαλίζονται οι ελάχιστες εμπειρίες και ικανότητες στο Μάνατζμεντ και στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Εκτός αυτών, υπήρξε μια άτυπη συνδιοίκηση με τους επίσης κομματικούς συνδικαλιστές.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ισχυρών συντεχνιών με υψηλές αμοιβές, την έλλειψη αποδοτικότητας, αποτελεσματικότητας, επιχειρηματικότητας, διαφάνειας, την ύπαρξη ελλειμμάτων και τη χαμηλή ποιότητα προσφερόμενων υπηρεσιών στους πολίτες, σε σχέση με τις τιμές. Αυτό το έγκλημα, προσπαθούν τώρα τα ίδια κόμματα που συμμετέχουν στην κυβέρνηση να το αντιμετωπίσουν, επίσης με το λάθος τρόπο των αποκρατικοποιήσεων, αφού δεν έχουν ένα συγκεκριμένο σχέδιο που να τις συνδέει με την ανάπτυξή και τη κοινωνική ευημερία.

Κατ’ αρχήν η επιλογή για τη χώρα δεν πρέπει να είναι αποκρατικοποίηση ή μια ΔΕΚΟ σαν και αυτές που έφτιαξαν, αλλά αποκρατικοποίηση ή μια Δημόσια Επιχείρηση όπως στις άλλες χώρες της Ε.Ε δηλαδή, επιχείρηση ανεξάρτητη από τα κόμματα, τις συντεχνίες με επαγγελματικό μάνατζμεντ και Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού που θα εξασφαλίσουν την αποδοτικότητα, την επιχειρηματικότητα, την καινοτομία, την ανταγωνιστικότητα.

Για ν’ απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, οφείλουμε να στηριχθούμε στα μέχρι τώρα αποτελέσματα των ιδιωτικοποιήσεων σε άλλες χώρες. Συνοπτικά, αυτά δείχνουν ότι η ιδιωτική επιχείρηση στους τομείς κοινής ωφέλειας είναι πιο κερδοφόρα για τους μετόχους, συνήθως, με τη μείωση των εργαζομένων και την αύξηση των τιμών στους καταναλωτές. Η ύπαρξη «κερδών» για την ανάπτυξη και τη κοινωνική ευημερία προϋποθέτει παράλληλα με τις ιδιωτικοποιήσεις να εξασφαλισθεί ο ανταγωνισμός στην αγορά, καταργώντας τα εμπόδια εισόδου νέων επιχειρήσεων, η διαφάνεια της λειτουργίας της επιχείρησης και ένας αποτελεσματικός μηχανισμός ελέγχου των πολιτικών που αφορούν τις τιμές, το περιεχόμενο και την ποιότητα των υπηρεσιών, την περιβαλλοντική πολιτική κλπ.

Μόνο σε αυτή την περίπτωση ένα ιδιωτικό μονοπώλιο ή ολιγοπώλιο μπορεί να προσφέρει περισσότερα στην ανάπτυξη και στην κοινωνική ευημερία από μια υγιή και αποδοτική δημόσια επιχείρηση με τις προϋποθέσεις που προανέφερα. Άλλωστε, αυτός είναι ο λόγος που σε όλες τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της ΕΕ και άλλων περιοχών υπάρχουν ακόμη δημόσιες επιχειρήσεις. Επίσης,, ο γνωστός Νομπελίστας Π. Κρούγκμαν, υποστηρίζει ότι χώρες στην Ευρώπη με μεγάλους δημόσιους τομείς, συγκεταλέγονται σε αυτές που τα έχουν βγάλει καλύτερα στη κρίση, όπως Αυστρία και Σουηδία. Βεβαίως, πέραν των δημόσιων ή ιδιωτικών επιχειρήσεων μπορούν να υπάρξουν και υβριδικές μορφές επιχειρήσεων οι οποίες σε ορισμένους τομείς θα προσέφεραν περισσότερα στην κοινωνία.

Μια άλλη αρνητική διάσταση των αποκρατικοποιήσεων μέσω ξένων επενδυτών, είναι η μεταφορά αξίας από την Ελλάδα προς άλλες χώρες και η απώλεια της ευκαιρίας της Ελλάδας να κάνει το ίδιο. Αυτό γίνεται φανερό αν δούμε το παράδειγμα του ΟΤΕ και της COSMOTE. Ο βασικός μέτοχος Deutch Telecom, Γερμανική ΔΕΚΟ, μέσου του Ομίλου ΟΤΕ εκμεταλλεύεται την ελληνική αγορά, αλλά ταυτόχρονα και τις αγορές στις οποίες το ΟΤΕ και η Cosmote, είχαν επεκταθεί και θα μπορούσαν να επεκταθούν περισσότερο. Το ίδιο μπορεί να ισχύσει και για πολλές ΔΕΚΟ.

Δυστυχώς στη χώρα μας αυτό το τόσο σημαντικό ζήτημα αντιμετωπίζεται με προχειρότητα. Η κυβέρνηση από τη μια προχωράει σε ιδιωτικοποιήσεις, χωρίς να εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις για τη συμβολή τους στην ανάπτυξη και στην κοινωνική ευημερία και από την άλλη η αντιπολίτευση αντιπροτείνει το μοντέλο της ΔΕΚΟ που γνωρίσαμε μέχρι τώρα χωρίς να έχει συγκεκριμένη πρόταση για το πώς αυτές θα μετατραπούν σε αποδοτικές, ανταγωνιστικές και αποτελεσματικές επιχειρήσεις.

Πέραν όμως της οικονομικής και κοινωνικής διάστασης των αποκρατικοποιήσεων, υπάρχει και η εθνική με την έννοια της εθνικότητας των ιδιόκτητων και του μάνατζμεντ των αποκρατικοποιημένων επιχειρήσεων. Αν υποθέσουμε ότι στη χώρα μας όλες οι ΔΕΚΟ, οι τράπεζες, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, η ενέργεια, οι μεταφορές, οι τηλεπικοινωνίες, η δημόσια γη και άλλα περάσουν σε ξένους ιδιοκτήτες και διοικούνται από ξένα στελέχη, τότε προφανώς σε είκοσι χρόνια η Ελλάδα θα υπάρχει ως χώρα, αλλά για εμάς θα είναι μια ξένη πατρίδα.

Δημήτρης Μπουραντάς, καθηγητής, συγγραφέας, πρόεδρος της “κοινωνίας αξιών”

Πηγή: http://www.skai.gr/news/opinions/article/253763/apokratikopoiiseis-euhi-i-katara-/#ixzz2vz1WNQyG 

Ολοκληρώθηκε η αξιολόγηση των δημόσιων νοσοκομείων από το Υπουργείο Υγείας και για άλλη μία φορά είναι σαφές ότι πρόκειται για κάτι πρόχειρο, ανακριβές και με παρωχημένα κριτήρια που παρασάγγας απέχουν από τα παγκοσμίως αποδεκτά κριτήρια και η οποία έγινε για λόγους εντυπωσιασμού και μόνο!

Ένα νοσοκομείο αξιολογείται, και άρα επιδοτείται, με βάση τις επιδόσεις του σε διάφορους τομείς. Για παράδειγμα, σε επιπλοκές χειρουργείων και κυρίως σε μετεγχειρητικές λοιμώξεις, σε χρόνους νοσηλείας και επανανοσηλείας, στην παραγωγή επιστημονικού έργου, με τη δημοσίευση επιστημονικών εργασιών, από την εμπειρία της κλινικής κλπ.

Επίσης, βασικό κριτήριο αποτελεί η εξειδίκευση κλινικών του κρινόμενου νοσοκομείου, αν αποτελούν κέντρα αναφοράς (centers of excellence) σε κάποιον τομέα, με προσέλκυση μεγάλου αριθμού ασθενών. Για παράδειγμα, ποια είναι η κορυφαία ορθοπαιδική κλινική του ΚΑΤ σε ολικές αρθροπλαστικές ισχίου και ποια είναι η κορυφαία όλης της χώρας και σε ποιους τομείς ο Ευαγγελισμός είναι Κέντρο αναφοράς;

Στην Αμερική η αξιολόγηση και βαθμολόγηση των νοσοκομείων είναι σκληρή και συνεχής. Έτσι όμως, το Hospital for Special Surgery (HSS) στη Νέα Υόρκη για παράδειγμα, με υπερηφάνεια δηλώνει το Νο1 της χώρας στην ορθοπαιδική και Νο4 στη ρευματολογία και αυτό είναι αδιαμφισβήτητο και φυσικά επιφέρει και τα αντίστοιχα οφέλη για το νοσοκομείο.

Η ίδια αξιολόγηση πρέπει να γίνει και στα ιδιωτικά νοσοκομεία. Μόνο έτσι θα είναι αντικειμενικός και πλήρης ο χάρτης παροχής ιατρικών υπηρεσιών στη χώρα και έτσι θα γίνεται και σωστή κατανομή κρατικής χρηματοδότησης, ανά δημόσιο νοσοκομείο και ανά κλινική του κάθε νοσοκομείου.

Το κλειδί και εδώ είναι σε μία λέξη που κατά επανάληψη και σε όλους τους τόνους προβάλουμε στις θέσεις μας στην “κοινωνία αξιών”: αξιολόγηση! Αξιολόγηση για τον τρόπο λειτουργίας, για τους ήδη εργαζόμενους στα νοσοκομεία και σε όλες τις μονάδες παροχής υπηρεσιών υγείας, για τις προσλήψεις, για την επαγγελματική εξέλιξη, για όλα.

Δημήτρης Τσούκας, Υπεύθυνος Τομέα Υγείας και Αθλητισμού της “’κοινωνίας αξιών”

Δευτέρα, 10η Μαρτίου 2014

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ: ΚΟΙΝΗ ΚΑΘΟΔΟΣ “ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΞΙΩΝ” ΚΑΙ “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ”

Την κοινή τους κάθοδο στις Ευρωεκλογές, με τη συγκρότηση ενιαίου ψηφοδελτίου, αποφάσισαν η “κοινωνία αξιών” και οι “Δημοκρατικοί”, μετά από συνεδρίαση των πολιτικών τους συμβουλίων το βράδυ της περασμένης Κυριακής.

Η απόφαση ελήφθη ως συνέπεια και συνέχεια της πολιτικής συμφωνίας που επέτυχαν αρκετούς μήνες νωρίτερα και περιγράφεται αναλυτικά στο κείμενο θέσεων που επεξεργάστηκαν και συμφώνησαν τα δυο κόμματα. Η πολιτική πλατφόρμα επί τη βάσει της οποίας “κοινωνία αξίων” και “Δημοκρατικοί” ενώνουν τις δυνάμεις τους για τη Ριζική Πολιτική Μεταρρύθμιση της χώρας, προβλέπει μεταξύ άλλων τη διεύρυνση και συνεργασία με φορείς και στελέχη του ευρύτερου μεταρρυθμιστικού χώρου.

Για αυτό και τα ανώτατα όργανα των δυο φορέων έκριναν πως θα ήταν αντισυμβατικό και ενάντια στην κουλτούρα συνεργασιών που τους διέπει, να αγνοήσουν την προοπτική αναζήτησης συμμαχιών με πολιτικές δυνάμεις που θα ήταν πρόθυμες να ενστερνιστούν το κοινό πλαίσιο αρχών και αξιών τους.

Συνεπώς, έως την καταληκτική ημερομηνία υποβολής των ψηφοδελτίων θα συνεχίσουν τις συζητήσεις με όμορους χώρους, με κεντρικό άξονα και σημείο εκκίνησης την κοινή πολιτική πλατφόρμα στην οποία έχουν συμφωνήσει.