κοινωνία αξιών

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΥΤΕΣ ΩΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ

Η κλασσική έννοια της Δημοκρατίας, όπως εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή σκέψη από το διαφωτισμό, βοήθησε στο μετασχηματισμό της Δυτικής κοινωνίας από τον “αυταρχισμό” και τη “κοινωνία της εξουσίας” στη “κοινωνία του ελέγχου” και εκείθεν στη “κοινωνία του αυτοπεριορισμού και της αυτοπειθαρχίας”.
Στη πορεία αυτή όμως, με δεδομένες τις αρχικές αυταρχικές συνθήκες ενός φεουδαρχικού και θρησκευτικού συστήματος εξουσίας που κυριαρχούσε στην Ευρώπη, η κλασσική αυτή έννοια της Δημοκρατίας έχασε τα βασικά χαρακτηριστικά της, όπως είχαν εκφρασθεί κυρίως με την ιδιότητα του ισότιμου “πολίτη”, με την αμεσότητα της συμμετοχής του στις συλλογικές αποφάσεις, την απόλυτη ελευθερία διαλόγου, την ισότητα στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις έναντι του κοινωνικού συνόλου και στη δυνατότητα ανάληψης δημοσίων λειτουργημάτων από όλους τους πολίτες της δημοκρατίας των κλασσικών χρόνων.

Το πλέον ακραίο δείγμα “κοινωνίας της αυτοπειθαρχίας” στη νεωτεριστική Ευρώπη, είναι η Γερμανική κοινωνία, η οποία έχει μετατραπεί αυτοβούλως σε “κοινωνία της πειθαρχίας”! Ως αποτέλεσμα, είδαμε στον 20ο αιώνα ΟΛΗ τη κοινωνία της να πειθαρχεί άβουλα στις αυταρχικές ηγεσίες της, αιματοκυλώντας δυο φορές την Ευρώπη αλλά και το κόσμο ολόκληρο, χωρίς να είχε εκδηλωθεί κάποια ουσιαστική αντίδραση κατά τη διαμόρφωση αλλά και την υλοποίηση αυτών των εγκληματικών ενεργειών!

Η Ελληνική κοινωνία, αν και εν πολλοίς επηρεάστηκε από τη μακραίωνη σκλαβιά, εν τούτοις διατήρησε ζωντανή τη μνήμη της “κλασσικής δημοκρατικής παράδοσης” ως φωτεινό “φάρο αυτοπροσδιορισμού”.
Δεν έχει παρά να διαβάσει κάποιος τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη και του Κολοκοτρώνη και εκεί θα βρει κυρίαρχο το ασίγαστο πνεύμα της κλασσικής μας παράδοσης, έστω κι αν έχει μπολιαστεί εν πολλοίς και από την Ελληνορθόδοξη παράδοση.
Η Ελληνική κλασσική δημοκρατική παράδοση δεν είχε ως αυτοσκοπό μία “κοινωνία αυτοπειθαρχίας”, αλλά μία κοινωνία συν-απόφασης μέσω της ισότιμης συμμετοχής ανθρώπων –πολιτών με ελεύθερη βούληση, όπου ο σκοπός συν-διαμορφώνεται με την ενεργή και ισότιμη συμμετοχή κάθε πολίτη, και ο οποίος να εμπνέει τελικά όλη την δημοκρατική κοινωνία.
Συνεπώς η συμμετοχή στην συν-διαμόρφωση του σκοπού ήταν αυτή που δημιουργούσε την ένταξη, την ενότητα των προσπαθειών και την αυτοπειθαρχία του ατόμου παρά η ίδια η αυτοπειθαρχία ως αυτοσκοπός!

Το μεγαλείο του ελληνικού πνεύματος ήταν και εξακολουθεί να είναι, η δυνατότητά του να αμφισβητεί, να αντιδρά και να μην συντάσσεται πειθήνια σε ότι παράλογο προσπαθούν να του επιβάλλουν. Να μην ολιγωρεί μπροστά σε μεγέθη και εξουσίες, ότι ισχύ κι αν είχαν, κάθε φορά που του στερούσαν την ελευθερία βούλησης, έκφρασης και αυτοπροσδιορισμού!

Σήμερα χρειαζόμαστε περισσότερη δημοκρατία και κριτική σκέψη για να συν-διαμορφώσουμε το κοινό σκοπό που θα μας κάνει να ενώσουμε τις προσπάθειες μας και να ξεπεράσουμε τα αδιέξοδα που έχουμε περιπέσει!

Χρειαζόμαστε αξιοκρατία, ισοτιμία και μεγαλύτερη συμμετοχή του “πολίτη” στη συν-διαμόρφωση του “κοινού σκοπού”, του οράματος για το μέλλον, που θα μας δώσει το κίνητρο να ενωθούμε, να συνεργασθούμε και να “αυτοπειθαρχήσουμε” ώστε να ξαναφτιάξουμε τη χώρα μας όπως μας επιβάλλεται από την απαιτητική δημοκρατική παράδοση που κληρονομήσαμε!

Οι εκλογές αυτές, όσο άκαιρες κι αν είναι, μπορεί να είναι η μεγάλη μας ευκαιρία για συνεργασία!

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Πισωγύρισμα στην τακτική της διαγραφής από την ιστορική μνήμη  σημαντικών σελίδων της νεότερης ιστορίας του Ελληνισμού, αποτελεί η απόφαση του Υπουργείου Παιδείας να αφαιρέσει από την εξεταστέα ύλη της Γ΄ Λυκείου του κεφαλαίου για τον «Παρευξείνιο Ελληνισμό κατά το 19ο και 20ο αιώνα” ».

Σαν “κοινωνία αξιών” έχουμε επανειλημμένα εκφράσει την αναγκαιότητα να εμπλουτισθεί η διδακτέα ύλη της ιστορίας με την ιστορία του Οικουμενικού Ελληνισμού. Ιδιαίτερη έμφαση θα πρέπει να δοθεί στην ιστορία του Ελληνισμού της καθ’ ημάς Ανατολής (Πόντος, Μικρά Ασία) τόσο στα επιτεύγματα του, όσο και στις δραματικές σελίδες της Γενοκτονίας (1914-1922).

Ειλικρινά αδυνατούμε να κατανοήσουμε την συγκεκριμένη απόφαση, άλλωστε η απάντηση του Υπουργείου (14/8 με υπογραφή Α.Παπαδαντωνάκη  σε σχετική ερώτηση της Παμποντιακής Ομοσπονδίας ,απλά ΔΕΝ είναι απάντηση. Χωρίς να απαντήσει επί της ουσίας παραπέμπει στο ΦΕΚ που καθορίζει τη διδακτέα ύλη!

Είναι λυπηρό, όταν σε διεθνές επίπεδο γίνεται προσπάθεια αναγνώρισης της Γενοκτονίας , όταν ξένα κοινοβούλια τάσσονται στο πλευρό του Ποντιακού Ελληνισμού η Ελληνική πολιτεία να την αφαιρεί από την ιστορική μνήμη διαγράφοντας την από την διδασκαλία.

Είναι λυπηρό , όταν άλλα επιστημονικά πεδία (όπως management, στρατηγική) αναζητούν δύσκολες σελίδες της ιστορίας για να μάθουν από επιτυχίες και λάθη, εμείς απλά τις αγνοούμε,

Είναι τραγικά αντιεπιστημονικό να πιστεύουν ότι η συγκάλυψη λαθών και εγκλημάτων μπορεί να βοηθήσει σε εσωτερική συμφιλίωση ή σε συμφιλίωση με την Τουρκία.

Η “κοινωνία αξιών” θα συνεχίσει την προσπάθεια της και μετά τις εκλογές στην κατεύθυνση της αναγνώρισης του ρόλου του Οικουμενικού Ελληνισμού και μέσω της εκπαίδευσης με σχετικό διάβημα στο Υπουργείο Παιδείας και δράσεις στη κοινωνία.

Ντόρα Βακιρτζή

Τομεάρχης Οικουμενικού Ελληνισμού της “κοινωνίας αξιών”

Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΔΕΝ ΦΕΡΝΕΙ ΨΗΦΟΥΣ

Η “κοινωνία αξίων” έγκαιρα κατέθεσε το πλήρες σχεδιο/πρόταση για την παράτυπη/παράνομη μετανάστευση στη χώρα, όπου πρότεινε συγκεκριμένη δομή για τα κέντρα κράτησης είτε φιλοξενίας των εισερχομένων και για τον τροπο διαχείρισης του προβλήματος. (https://www.facebook.com/stelios.fenekos/posts/969339913109470)
Δυστυχώς σήμερα αποδεικνύεται πόσο ανεπαρκής είναι η πολιτική ηγεσία να διαχειριστεί το εκρηκτικό αυτό πρόβλημα, πέραν της αλαζονείας της να μην θέλει να αξιοποιήσει προτάσεις άλλων πολιτικών φορέων.

Βασική αρετή κάθε πολιτικού ηγέτη που έχει αναλάβει να διαχειριστεί δημόσια λειτουργήματα είναι η διορατικότητα και η έγκαιρη ανάληψη προληπτικών ενεργειών ώστε το δυσμενές επερχόμενο να μην συμβεί ή και αν συμβεί οι επιπτώσεις του να είναι διαχειρίσιμες και το οιοδήποτε κόστος να έχει μετριασθεί στο ελάχιστο δυνατό.

Το κακό όμως με την πρόληψη για τους πολιτικούς είναι ότι δεν φέρνει ψήφους!
Γιατί η ικανότητα ενός πολιτικού, αξιολογείται απο το μεγαλύτερο μέρος του λαού από την αποτελεσματικότητα στη διαχείρηση κρίσεων και όχι από την έγκαιρη, μεθοδική και σταθερή προληπτική δουλειά του, που δεν αφήνει τις κρίσεις να εξελιχθούν.
Ας δούμε γιατί:
1. Εάν οι προληπτικές ενέργειες αποτρέψουν το δυσμενές γεγονός, τότε συνήθως οι προληπτικές ενέργειες δεν αξιολογούνται ως σημαντικές, αφού το δυσμενές γεγονός αποφεύχθηκε και συνεπώς οι οποιεσδήποτε ενέργειες ελήφθησαν, ξεχιούνται ή υποβαθμίζονται βραχυπρόθεσμα ως προς τη σημαντικότητά τους.
2. Αφού δεν υπήρξε κρίση, δεν αξιολογείται ως αξιόμαχος και ηγετικός ένας πολιτικός έστω κι αν ενήργησε έγκαιρα και προληπτικά. Το ίδιο όπως και με τον σώφρονα στρατιωτικό ηγέτη, που αν και έχει οργανώσει έξοχα το στρατό του και τον έχει αναπτύξει με προληπτικές ενέργειες ώστε να αποτρέψει τον αντίπαλο από το να πάει σε μάχη, εν τούτοις δεν καταγράφεται στην ιστορία ως ηγέτης, γιατί δεν κέρδισε μάχες με εκατόμβες θυμάτων και με αίμα. Δυστυχώς η ιστορία και η πολιτική βρίθουν από “μεγάλους Ναπολέοντες” και υποβαθμίζουν σώφρονες, μεθοδικούς και προληπτικούς ηγέτες!
3. Τις περισσότερες φορές, εάν αποτραπεί το δυσμενές επερχόμενο ή ελαχιστοποιηθεί το κόστος των επιπτώσεων, αυτό αποδίδεται στη καλή τύχη και οι προληπτικές ενέργειες υποβαθμίζονται στη συνείδηση του λαού.
4. Το κόστος των προληπτικών ενεργειών είναι αρχικά μεγάλο και οι προληπτικές ενέργειες δύσκολες στο σχεδιασμό και στην υποστήριξη τους μακροχρόνια. Λόγω των επιβαρύνσεων δε αυτών, δημιουργείται η τάση υποβάθμισης τους στο βάθος του χρόνου και η μείωση της λειτουργικότητά τους και της αποτελεσματικότητάς τους. Στο τέλος και πόροι έχουν αναλωθεί και το δυσμενές επερχόμενο δεν αποτρέπεται κάποια στιγμή!
Βέβαια ως αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές, το κόστος γίνεται τελικά πολύ μεγαλύτερο έαν συμβεί το επερχόμενο, έναντι του οιουδήποτε κόστους πρόληψης!

Τελικά οι πολιτικοί συνηθίζουν και βολεύονται να επιδιώκουν να διαχειριστούν αντιδραστικά την καθημερινότητα και τις κρίσεις που μπορεί να δημιουργηθούν,( μπορεί και όχι), παρά να αναλωθούν σε δύκολους, κοστοβόρους και μακρόπνοους σχεδιασμούς ενεργειών, που τελικά όσο πιο επιτυχημένοι θα είναι τόσο περισσότερο θα μείωνουν την λάμψη της αμεσότητας των ενεργειών, που χτίζει ηγετικά προφίλ και δίνει ψήφους!

Γιατί όλοι μας επιδιώκουμε τις γρήγορες και αποφασιστικές νίκες καβάλα στο άλογο, στο ανοικτό πεδίο, παρά τον μεθοδικό, κουραστικό και καθόλου λαμπερό και γοητευτικό αγώνα των προληπτικών δράσεων, σε πολλές μικρές μάχες με την καθημερινότητα!

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ, ΟΙ ΔΥΟ ΠΥΛΩΝΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Στο σημερινό συν-ανταγωνιστικό περιβάλλον, τα όρια των εχθρών και φίλων είναι τις περισσότερες φορές δυσδιάκριτα, αφού όλοι ανταγωνίζονται, κρυφά και φανερά, στο σκληρό οικονομικό πεδίο.

Ο παραδοσιακός φορέας που εγγυάται την ασφάλεια της χώρας, οι ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, δεν επαρκούν σήμερα σε αυτό το επιφανειακά ειρηνικό περιβάλλον.
Αν και εξακολουθούν να είναι αναγκαίες ως το τελευταίο αναγκαίο όπλο, απαιτείται πλέον η ανάπτυξη ανταγωνιστικών οικονομικών “όπλων”, που να μπορούν να εγγυηθούν αποτελεσματικά την οικονομική ανεξαρτησία της χώρας, την επιβίωση των πολιτών με αξιοπρέπεια και την δυνατότητα “ειρηνικής” οικονομικής ανάπτυξης και στρατηγικής διείσδυσης σε όλο τον κόσμο.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ, ΟΙ ΔΥΟ ΠΥΛΩΝΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Στο σημερινό συν-ανταγωνιστικό περιβάλλον, τα όρια των εχθρών και φίλων είναι τις περισσότερες φορές δυσδιάκριτα, αφού όλοι ανταγωνίζονται, κρυφά και φανερά, στο σκληρό οικονομικό πεδίο.

Ο παραδοσιακός φορέας που εγγυάται την ασφάλεια της χώρας, οι ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, δεν επαρκούν σήμερα σε αυτό το επιφανειακά ειρηνικό περιβάλλον.
Αν και εξακολουθούν να είναι αναγκαίες ως το τελευταίο αναγκαίο όπλο, απαιτείται πλέον η ανάπτυξη ανταγωνιστικών οικονομικών “όπλων”, που να μπορούν να εγγυηθούν αποτελεσματικά την οικονομική ανεξαρτησία της χώρας, την επιβίωση των πολιτών με αξιοπρέπεια και την δυνατότητα “ειρηνικής” οικονομικής ανάπτυξης και στρατηγικής διείσδυσης σε όλο τον κόσμο.