Κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ ΑΝΑΛΑΒΑΤΕ ΑΜΕΣΑ ΔΙΕΘΝΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Σοκαρισμένοι, ακούσαμε τον εκπρόσωπο του ΟΗΕ να ανακοινώνει ότι 3.500 άτομα έχουν πνιγεί στα νερά του Αιγαίου και της Μεσογείου, από τη στιγμή που ξεκίνησε το προσφυγικό ζήτημα.
Σήμερα άλλοι 34 άνθρωποι, τα περισσότερα μικρά παιδιά, έχασαν τη ζωή τους στο ταξίδι αυτό της απελπισίας.

Μας εξοργίζει ο φαρισαϊσμός των αρχών της Τουρκίας, που δεν κάνει τίποτε για να ελέγξει αυτή τη μηχανή του θανάτου, ενώ έχει δεσμευθεί ότι θα το κάνει, έχει χρηματοδοτηθεί γι αυτό και το κυριότερο, έχει τη δυνατότητα να το κάνει.

Οι Ελληνικές αρχές από την άλλη μεριά, έχουν γίνει θύματα της ίδιας τους της αναποφασιστικότητας και της ολιγωρίας.
Ποτέ δεν υποστήριξαν σθεναρά τη λύση που είχαμε προτείνει για μικτές προξενικές αρχές στη Τουρκία, με τη συμμετοχή εκπροσώπων από όλα τα κράτη της ΕΕ, ώστε τα αιτήματα ασύλου να γίνονται στην απέναντι ακτή, η καταγραφή και η διακίνησή να γίνεται με κοινή ευθύνη των κρατών της ΕΕ και να μην αναγκάζονται οι πρόσφυγες να εκτεθούν σε αυτούς τους κινδύνους.

Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και πολλοί Έλληνες πολιτικοί λένε κουταμάρες και υπεκφεύγουν όταν βλέπουν ως αίτιο του προβλήματος τον ανεπαρκή έλεγχο των θαλάσσιων συνόρων και την αδυναμία αποτροπής εισόδου των προσφύγων στη χώρα μας από τη θάλασσα. Έχουμε αποσαφηνίσει εκτεταμένα, ότι ούτε ο έλεγχος ούτε η αποτροπή μπορούν να λειτουργήσουν, ούτε θα σταματήσουμε να θρηνούμε θύματα, από τη στιγμή που οι βάρκες αποκολληθούν από την απέναντι ακτή. Μόνο στην Τουρκική ακτή επί της ξηράς και πριν επιβιβασθούν, μπορεί να υπάρξει αποτροπή εισόδου.

Προτρέπουμε τη κυβέρνηση να αναλάβει άμεσα διεθνή πρωτοβουλία για να σταματήσει η εγκληματική αυτή αδιαφορία και να αποτρέψουμε άμεσα την δολοφονία τόσων ανθρώπων που συντελείται καθημερινά.

Ο Πόντιος Πιλάτος ήταν το ίδιο δολοφόνος όπως και οι Φαρισαίοι και δεν απαλλάσσεται από τις ευθύνες του κανένας από όλους αυτούς που κρύβονται.

Η δίκαιη πρόταση για Νόμπελ ειρήνης στους κατοίκους των νησιών, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως προκάλυμμα για τις τεράστιες ευθύνες των κυβερνήσεων πολλών ευρωπαϊκών χωρών, των γραφειοκρατών της ΕΕ και της κυβέρνησής μας.
Το Νόμπελ ειρήνης το αξίζουν οι κάτοικοι, γιατί μόνοι, στον αντίποδα όλων, στάθηκαν στο ύψος της ανθρώπινης υπόστασης και αξιοπρέπειας.

Κύριε Τσίπρα, ΕΣΕΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, ξεκινήστε άμεσα διεθνή εκστρατεία, με δική σας πρωτοβουλία, επισκεφθείτε τους πάντες με πρόταγμα την αποτελεσματική διαχείριση του ζητήματος των προσφύγων, μιλήστε στον ΟΗΕ, σε διεθνείς οργανισμούς σε opinion leaders, στα διεθνή ΜΜΕ και οπουδήποτε είναι αναγκαίο.
–   Δημιουργήστε άμεσα μία συντονιστική επιτροπή από τους καλύτερους στο ζήτημα αυτό έλληνες και ξένους διεθνούς κύρους, που θα σας υποστηρίξει σε ότι χρειαστεί, με προτάσεις, δράσεις και επικοινωνία.
–   Δημιουργήστε άμεσα ένα ταμείο διεθνούς ανταπόκρισης, απευθυνθείτε στους απλούς πολίτες όλου του κόσμου, σε άλλους ηγέτες και σε οικονομικά ισχυρούς διεθνείς παράγοντες, ώστε  να χρηματοδοτηθούν οι απαιτούμενες δράσεις υπέρ των προσφύγων.

Είναι ένας ρόλος που αρμόζει σε Έλληνα ηγέτη με υψηλά ανθρώπινα ιδανικά, που οραματίζεται ένα καλύτερο και πιο ειρηνικό κόσμο και δουλεύει σκληρά γι αυτό και θα δείτε ότι σύντομα θα υπάρξει ανταπόκριση.

Και τότε θα μας κάνετε πραγματικά περήφανους και το νόμπελ ειρήνης ίσως να αφορά τότε και την ηγεσία και ολόκληρο το λαό αυτού του τόπου.

Στέλιος Φενέκος

Πρόεδρος της “κοινωνίας αξιών”

“ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ” ΚΑΙ ΟΧΙ “ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ”

Μεγάλη απαξία υπάρχει σήμερα στη χώρα μας για τα πολιτικά κόμματα, λόγω της αναξιοπιστίας τους, της κακοδιαχείρισης πόρων και εκχωρούμενων εξουσιών και της διαφθοράς. Μας έχουν συνηθίσει επίσης στην έλλειψη εσωτερικής δημοκρατίας, στον αυταρχικό τρόπο λήψης αποφάσεων, στο προσωποπαγές αρχηγικό στυλ, στην οικογενειοκρατία, στις πελατειακές σχέσεις και στην εξυπηρέτηση προσωπικών συμφερόντων.

Το σύνταγμα όμως θεωρεί τα κόμματα ως φορείς εκπροσώπησης της βούλησης του λαού. Η θεσμική λειτουργία τους αναγνωρίζεται με την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας. Ο λαός μέσω του κόμματος αποκτά τη συνταγματικά εγγυημένη δυνατότητα συγκεκριμένης και επίκαιρης πολιτικής έκφρασης.

Πολλοί σήμερα, απογοητευμένοι από τη παθογένεια που παρουσιάζουν τα κόμματα, αναφέρονται σε μία δημοκρατία κατά τα αρχαιοελληνικά πρότυπα του 5ου π.χ. αιώνα. Όμως η αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία ήταν άμεση και όχι αντιπροσωπευτική, όπως είναι η δική μας και οι σύγχρονες δημοκρατίες. Κάθε πολίτης είχε τη δυνατότητα να κάνει πολιτικές προτάσεις στην εκκλησία του δήμου και να αναλάβει αξιώματα και οι αποφάσεις λαμβάνονταν άμεσα και απόλυτα πλειοψηφικά. Εν τούτοις διαπιστώνεται ότι και τότε διαμορφώνονταν τάσεις και ομαδοποιήσεις μεταξύ των ψηφοφόρων.
Ο Δημοσθένης συγκεκριμένα ασκεί κριτική στις ομαδοποιήσεις αυτές λέγοντας: «…στο παρελθόν, Αθηναίοι, εισφέρατε φόρους κατά ομάδες, ενώ τώρα πολιτεύεστε σε ομάδες. Σε κάθε ομάδα αρχηγός είναι ένας ρήτορας που έχει υπό τις διαταγές του έναν στρατηγό και τριακόσιους κράχτες. Οι υπόλοιποι είστε μοιρασμένοι, άλλοι με τούτους άλλοι με εκείνους».
Η λειτουργία της Εκκλησίας, η εναλλαγή των μελών της Βουλής, η εκχώρηση των αξιωμάτων με κλήρο, η κατανομή αρμοδιοτήτων και τα δικαστήρια, περιόριζαν σημαντικά τις παθογένειες στη λειτουργία της δημοκρατίας και την αποδυνάμωση του ατόμου-πολίτη.

Ο ρόλος των κομμάτων σήμερα ενασκείται μέσα από τις εξής λειτουργίες:

– Ο πρώτη επιδιώκει τη διαμόρφωση ενός ιδεολογικού πλαισίου που να εκφράζεται με μία συνεκτική πολιτική πρόταση για την πρόοδο της κοινωνίας, προκειμένου να αποκτηθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών.
– Ο δεύτερη αναφέρεται στη παρατήρηση των κοινωνικών αναγκών, των διαμορφούμενων κοινωνικών αντιλήψεων και των υπαρχουσών δομών, προκειμένου στη συνέχεια να συγκροτηθούν και να προβληθούν ως μία ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση.
– Η τρίτη λειτουργία και ίσως η σημαντικότερη για την εμπιστοσύνη των πολιτών, είναι η «εσωτερική δημοκρατική λειτουργία» των κομμάτων, που είναι και θεσμική υποχρέωση που κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα.
– Η τέταρτη είναι η “διαμεσολαβητική” και είναι πάντα κρίσιμη. Η διαμεσολάβηση του κόμματος συντελείται μέσα στη κοινωνική διαστρωμάτωση, μεταξύ των κοινωνικών ομάδων με διαφορετικά συμφέροντα, προκειμένου να διερευνηθούν και να αμβλυνθούν οι διαφορές και να διαμορφωθούν ολοκληρωμένες, πρακτικές και κοινά αποδεκτές θέσεις που δημιουργούν ένα συναινετικό, ειρηνικό κοινωνικό περιβάλλον.

Στο Ελληνικό κοινοβούλιο, τα κόμματα λειτουργούν κυρίως μέσω των τριών πρώτων λειτουργιών, με διαφορετική όμως “δοσολογία” το καθένα.
Οι διαφοροποιήσεις στη “δοσολογία” αυτών των λειτουργιών επηρεάζουν την κομματική οργάνωση και δομή και είναι από τα βασικά χαρακτηριστικά που διακρίνουν τα δημοκρατικά από τα προσωποπαγή, και τα προοδευτικά από τα συντηρητικά κόμματα.

Η “κοινωνία αξιών” εκτός των τριών πρώτων λειτουργιών, έχει εντάξει στις δράσεις της και τη τέταρτη λειτουργία, τη “διαμεσολαβητική”, που είναι εξαιρετικά σημαντική σήμερα για την αντιμετώπιση των κρίσιμων προβλημάτων της κοινωνίας.

Η εσωτερική λειτουργία των κομμάτων κακώς θεωρείται ότι ανήκει στη σφαίρα αρμοδιοτήτων του «αρχηγού» η μίας «κλειστής ηγετικής ομάδας».
Η συνταγματική κατοχύρωση έρχεται μέσα από τις τρεις παρακάτω αρχές:
– ‘’Την ισότητα των συμμετεχόντων’’: Διασφαλίζει την ισότητα ευκαιριών και της ισοπολιτείας σε όλα τα μέλη τους. Η αρχή αυτή κινδυνεύει από τη κακόβουλη κρατική εμπλοκή, αλλά κυρίως από την αδιαφανή ιδιωτική χρηματοδότηση που δεν υπόκειται σε ελέγχους, κανόνες και περιορισμούς
– ‘’Την ελευθερία έκφρασης’’: 1) Η «Εσωτερική» ελευθερία έκφρασης αφορά το δικαίωμα ίδρυσης και συμμετοχής και την ελευθερία του εσωκομματικού διαλόγου. 2) Η «Εξωτερική» ελευθερία έκφρασης, προστατεύει το κόμμα από τις εξωτερικές παρεμβάσεις.
– ‘’Τον δημόσιο χαρακτήρα’’: Τα κόμματα αποτελούν «θεσμό του Συντάγματος», ως ενώσεις πολιτών και το καταστατικό τους περιγράφει με ακρίβεια την σύσταση και τη δημοκρατική λειτουργία τους. Έχουν θεσμική «δημόσια αποστολή» και «δημόσια ευθύνη». Σύμφωνα με απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας είναι «υποκείμενα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων», λειτουργικά αναγκαίων για την εκπλήρωση αυτής της συνταγματικής τους αποστολής και ευθύνης.

Η “κοινωνία αξιών” ανταποκρινόμενη με συνέπεια στο Συνταγματικό της ρόλο έναντι των πολιτών, επιδιώκει πάντα να εφαρμόζει τις ως άνω αρχές και λειτουργίες σε όλες τις δράσεις της.

ΣΥΡΙΑ: ΤΑ ΛΑΘΗ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ

Εάν κάποιος παρακολουθήσει τις ανασκοπήσεις της χρονιάς που πέρασε, θα διαπιστώσει τα λάθη που έγιναν και τα λάθη που συνεχίζονται.

1. Ο ΟΗΕ πήρε μία ιστορική απόφαση που επιτρέπει στις χώρες που εμπλέκονται στη περιοχή να συνεργαστούν εναντίον του τρομοκρατικού μορφώματος της ISIS. Είμαστε σε μία εποχή “συν-ανταγωνισμού”, όπου μέσα στο ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον είναι δυνατή η άμεση συνεργασία των κύριων ανταγωνιστών και ο κοινός σχεδιασμός για σημαντικά διεθνή ζητήματα. Όλοι μας ελπίζουμε στη στενή συνεργασία Ρωσίας- ΗΠΑ και ΕΕ, κυρίως, αλλά και Τουρκίας και των αραβικών κρατών που ήδη συμμετείχαν στη διεθνή πρωτοβουλία που έχει σχηματισθεί. Εν τούτοις καθυστερεί σημαντικά η ολοκληρωμένη επιχειρησιακή συνεργασία.

2. Η Ρωσία κυριαρχεί επιχειρησιακά και η αποτελεσματικότητα των δράσεων της επιφέρει σημαντικές πιέσεις στους λοιπούς συμμετέχοντες, για να επιδιώξουν την συμβιβαστική πολιτική διευθέτηση του προβλήματος διακυβέρνησης στη Συρία.
3. Η Ρωσία με μεγάλη αποφασιστικότητα βρήκε την ευκαιρία να επιτεθεί όχι μόνο στον ISIS, αλλά και στις αντιμαχόμενες δυνάμεις της αντιπολίτευσης στον Άσαντ, με σκοπό να σώσει το καθεστώς του, αλλά κυρίως για να μην χάσει τα στρατιωτικά και πολιτικά ερείσματά της στη περιοχή.

4. Οι ΗΠΑ που έχουν θέσει ως σκοπό για όλες τις χώρες (ή… σχεδόν όλες τις χώρες!!!) της διευρυμένης Μέσης Ανατολής την αποκαθήλωση των αυταρχικών – δικτατοριών με κάθε τρόπο, έχει ευρύτερους στόχους από την απλή καταπολέμηση της ISIS, με πρωτεύοντα την απομάκρυνση του καθεστώτος Άσαντ και μαζί μ’ αυτό και την μείωση της Ρωσικής επιρροής στη περιοχή. Όμως δεν αρκείται σε αυτά, αλλά θέλει και την αποδυνάμωση κάθε ισχυρής κρατικής οντότητας στη περιοχή που θα μπορούσε να κυριαρχήσει, ώστε να συντηρούνται συγκρούσεις μεταξύ τους και να επιβάλλεται η αμερικανική στρατιωτική παρουσία.
5. Τον σκοπό αυτό υποστηρίζουν και οι Ισραηλινοί, αφού μειώνεται η οιαδήποτε δυνητική μελλοντικά, σημαντική απειλή προς το Ισραήλ, με πολύ χαμηλότερο κόστος γι’ αυτούς.
6. Ταυτόχρονα η δημιουργία Κουρδικού κράτους εξακολουθεί να είναι στη στρατηγική ατζέντα των ΗΠΑ, προκειμένου να έχουν πρόσφορους συμμάχους, διατεθειμένους να μάχονται κατά περίπτωση για τα συμφέροντά τους.

7. Η ΕΕ απλώς είναι ανύπαρκτη στη διαμάχη, άγεται και σύρεται πότε υπό την χειραγώγηση του ΝΑΤΟ, πότε ανάλογα με τα ευκαιριακά συμφέροντα της Γερμανίας και της Γαλλίας που οπωσδήποτε δεν θα ήθελαν τη γεωστρατηγική ενίσχυση του ρόλου της Ρωσίας, στο μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης.

8. Η Τουρκία είναι ο μόνιμος, γνωστός, θρασύδειλος ανατολίτης προβοκάτορας, με μία διεφθαρμένη εξουσία, που όταν βρίσκει ευκαιρία και κενό εξουσίας θρασύνεται, προσπαθώντας να εκμεταλλευθεί κυνικά όλες τις γεωπολιτικές συγκρούσεις, τις οποίες δεν διστάζει να υποδαυλίσει προς όφελός του. Ένας απόλυτα αναξιόπιστος σύμμαχος για οιονδήποτε, που θα συμμαχούσε με τον οιονδήποτε. Δεν επιθυμεί να διασωθεί το καθεστώς Άσαντ, ενώ ταυτόχρονα θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να αποτρέψει τη δημιουργία Κουρδικού κράτους και να αποκτήσει ερείσματα σε μία πολυκερματισμένη Συρία.

9. Η ονομασία που έχει κυριαρχήσει να χρησιμοποιείται από όλους για την ISIS, ως “ισλαμικό κράτος”, είναι τελείως εσφαλμένη, αφού έτσι τους αναγνωρίζεται έμμεσα κρατική οντότητα και εδαφική κυριαρχία. Επίσης οι προσδιορισμοί “ισλαμιστές” ή “τζιχαντιστές” είναι επίσης εσφαλμένοι, αφού έτσι τους αναγνωρίζεται άμεσα και λειτουργεί συνεκτικά ο θρησκευτικός χαρακτήρας, με σκοπό τον αγώνα για τη προστασία του Ισλάμ (τζιχάντ), ενώ στην ουσία είναι μία τρομοκρατική δολοφονική οργάνωση που απειλεί την ασφάλεια και την ειρήνη όλου του κόσμου και τίποτε περισσότερο.

10. Ένα από τα κορυφαία ερωτήματα που προκύπτουν και πρέπει να προβληματίσουν, είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων που εγκαταλείπουν τη χώρα είναι ηλικίας 18-40 χρόνων, ενώ θα μπορούσαν να συστρατευθούν εναντίον της ISIS και να πολεμήσουν για τη χώρα τους. Οι λόγοι είναι πολλοί και κυρίως η έλλειψη εμπιστοσύνης και στον Άσαντ αλλά και στις δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Παρ’ όλα αυτά η φυγή τους μοιάζει αδικαιολόγητη στα μάτια όσων κατά καιρούς πολέμησαν για τα ιδανικά τους, για τις οικογένειες, την ελευθερία τους και την ασφάλεια της χώρας τους, όταν αυτά απειλούντο. Η ελευθερία κερδίζεται με αγώνες και η φυγή ποτέ δεν είναι λύση.

11. Θα πρέπει να τεθεί ως απαραίτητη ρήτρα υποδοχής των προσφύγων, ότι η άδεια παραμονής στις χώρες της Ευρώπης είναι προσωρινή και ότι θα πρέπει να επιστρέψουν όλοι οι πρόσφυγες στη χώρα τους μετά την λήξη των συγκρούσεων και την εγκαθίδρυση κυβέρνησης διεθνούς αποδοχής στη Συρία. Διαφορετικά δημιουργείται τεράστια εθνολογική και θρησκευτική διαφοροποίηση στη περιοχή, εις βάρος των μετριοπαθών κοινοτήτων.