κοινωνία αξιών

 

 

Από τα πρώτα βήματα της “κοινωνίας αξιών”, προβάλλαμε την ανάγκη μίας “νέας – πατριωτικής” αντίληψης, που να μετασχηματίζεται σε θετικές εξωστρεφείς ενέργειες για τη χώρα μας και το λαό της, με βάση τις πολιτισμικές παραδόσεις μας.

Ας προσπαθήσουμε να σκεφθούμε τι σημαίνει πατρίδα για μας τους “Έλληνες πολίτες”;

Η Πατρίδα πρώτα απ’ όλα δομείται από το τόπο, την παιδεία του λαού της και τις αρχές της. Και ποιες είναι αυτές οι αρχές;
– Μα πάνω απ’ όλα η Δημοκρατία, ο διάλογος, η ίση συμμετοχή στα κοινά, το ανοιχτό δημιουργικό πνεύμα του λαού της, η εξωστρέφεια και οι ανοιχτοί ορίζοντες σε νέους κόσμους, σε νέα πεδία σκέψης και δημιουργίας, οι ανθρωπιστικές αρχές και οι αξίες ενός πανανθρώπινου πολιτισμού.
– Είναι ο σκληροτράχηλος τόπος μας, με τα βουνά και την θάλασσα που πάντα σηματοδοτούσε για τους Έλληνες το ελεύθερο και περιπετειώδες πνεύμα, την εξωστρέφεια και την επιθυμία για επικοινωνία, δυνατότητα δημιουργίας πάντα και ποτέ περιορισμός.
– Είναι οι άνθρωποι της, δραστήριοι και δημιουργικοί, ανοιχτοί σε νέες προκλήσεις, ατίθασοι και ελεύθεροι, λίγοι, πρώτοι πάντα να μάχονται έναντι πολλών για άϋλες έννοιες, μάχες που για τους άλλους μπορεί να είναι ακατανόητες, αλλά για μας αφορούν τα θεμέλια της ύπαρξή μας: Για τις αρχές και τις αξίες μας!

Θα επισημάνουμε ιδιαίτερα την έννοια “Έλληνας Πολίτης” γιατί ο προσδιορισμός αυτός ποτέ δεν βασίσθηκε αποκλειστικά σε γενετικά-φυλετικά χαρακτηριστικά, αλλά αποδίδεται σε κάθε πολίτη της χώρας αυτής που θέλει να ζει με συνέπεια και δημιουργικότητα, με βάση τις αρχές και τις αξίες του πολιτισμού μας, να μιλάει τη γλώσσα μας, να αποκτά την Ελληνική παιδεία και να σέβεται τις παραδόσεις μας.

Ποίοι άραγε εκφράζουν σήμερα αυτό το σθεναρό πατριωτικό πνεύμα που είναι τόσο αναγκαίο να το ξαναβρούμε και να το αναδείξουμε για το καλό της πατρίδας μας και του λαού μας;

– Ακούμε πατριδοκάπηλους πολιτικούς να ασελγούν στην έννοια της πατρίδας, να διχάζουν το λαό μας με κακόπιστους χαρακτηρισμούς, ενώ οι ιταμές πράξεις των ιδίων ελάχιστα υποστηρίζουν την γελοία ρητορική τους.
– Ακούμε φασιστοειδή με γελοίους και ανιστόρητους συμβολισμούς, να διεκδικούν με φανατισμό για τον εαυτό τους την έννοια του πατριώτη και κοντά σ’ αυτούς και οι καμουφλαρισμένοι εθνικοσοσιαλιστές που βλέπουν στον εθνικισμό λαμπρή δυνατότητα πολιτικής καριέρας και ψήφων.
– Ακούμε κάποιους αμόρφωτους στρατιωτικούς (ευτυχώς λίγους, γιατί δεν μορφώθηκαν όπως έπρεπε, για να αντιληφθούν την αξία του λειτουργήματος τους), να νέμονται των αξιωμάτων και των παρασήμων τους, διεκδικώντας αυτάρεσκα το αποκλειστικό δικαίωμα να προσδιορίζονται ως οι μόνοι πατριώτες.
– Ακούμε κάθε φιλόδοξο αγοραίο ρήτορα, πολιτευτή, συνδικαλιστή, καιροσκόπο, να διαστρεβλώνει με λαϊκισμό την έννοια της πατρίδας και να την χρησιμοποιεί εργαλειακά κατά πως τον συμφέρει κάθε φορά.

Αλήθεια που θα βρούμε την πραγματική πατρίδα μας σήμερα;

Θα την βρούμε σε κάθε εργατικό Έλληνα, σε κάθε παιδί που πάει σχολείο, σε κάθε σπουδαστή που πασχίζει για το μέλλον του, σε κάθε πολίτη που δημιουργεί αξία με την συμμετοχή και τη προσφορά του σ’ αυτό το τόπο, σε κάθε Πανέλληνα που σέβεται τις ανθρωπιστικές αρχές και τις οικουμενικές αξίες του πολιτισμού μας όπου κι αν βρίσκεται, σε κάθε μικρό και μεγάλο σπίτι της χώρας μας που στεγάζει τα όνειρα ενός ολόκληρου λαού για να ξαναβρεί τις ρίζες του, την υπόληψή και την αξιοπρέπεια του, τον αυτοσεβασμό και την αυτοπεποίθησή του, τη χαρά και την ελπίδα για δημιουργικότητα.

Γιατί δεν φθάνει να γεννηθείς για να είσαι “Έλληνας”!!! Έλληνας Γίνεσαι!!!

 

Προχθές είχα κληθεί για να μιλήσω για το προσφυγικό ζήτημα και τις ανταλλαγές πληθυσμών μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και τη μικρασιατική καταστροφή, σε μία εκδήλωση που έκανε ο Σύλλογος Σμυρναίων για τα 50 χρόνια από το θάνατο του πρωθυπουργού της Ελλάδος Στυλιανού Γονατά, την κρίσιμη περίοδο 1922-24 όπου έγινε και η μεγαλύτερη ενσωμάτωση 1.200.000 προσφύγων.

Η τοποθέτησή μου επικεντρώθηκε σε δύο κυρίως ζητήματα:

 

Στέλιος Φενέκος

Πρόεδρος της “κοινωνίας αξιών”

Το αφήγημα της κυβέρνησης για το δημόσιο χρέος έχει ένα και μοναδικό στόχο, να προσδώσει στην μεγαλύτερη φορολογική και γενικότερα εισπρακτική επιδρομή που γνώρισε ιστορικά η χώρα χαρακτηριστικά αναγκαίου κακού με δέλεαρ την θετική κατάληξη στην αναδιάρθρωση του χρέους.

Το πώς εννοεί η κυβέρνηση την αναδιάρθρωση το είδαμε τους τελευταίους μήνες.

Από την διαγραφή ενός μεγάλου τμήματος του χρέους  που προπαγάνδιζε πριν την εκλογική αναμέτρηση του Ιανουαρίου 2015, περάσαμε στην σκληρή διαπραγμάτευση και μετά την επανεκλογή της τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους στην  απόλυτη προσγείωση με την υπογραφή του τρίτου μνημονίου.

Η φοροκαταιγίδα, η μείωση των συντάξεων και των επιχορηγήσεων σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χρεωθεί στο δημόσιο χρέος.

Η μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή που γνώρισε ποτέ δυτικό ανεπτυγμένο κράτος οφείλετε αποκλειστικά στο τρόπο λειτουργίας του ελληνικού δημοσίου , τρόπο πατερναλιστικό , διεφθαρμένο και κυρίως σπάταλο.

Η λιτότητα που βιώνει ο μέσος πολίτης δεν έχει σχέση με το δημόσιο χρέος και εδώ εντοπίζεται η απάτη της κυβέρνησης.

Ο φορολογούμενος πολίτης πληρώνει για να καλύψει τις ετήσιες δαπάνες του ελληνικού δημοσίου, πληρώνει για να ισοσκελίσει τον ετήσιο προϋπολογισμό, πληρώνει για να μην αυξηθεί το υφιστάμενο χρέος.

Η σταθεροποίηση  του υφιστάμενου χρέους προϋποθέτει πρωτογενή πλεονάσματα τέτοιου  ύψους όσο και η ετήσια επιβάρυνση σε τόκους ενώ  η απομείωση του χρέους προϋποθέτει πρωτογενή πλεονάσματα που να καλύπτουν αρχικώς τους τόκους και μετά να συμβάλουν ανάλογα με το ύψος του στην αποπληρωμή των χρεολυσίων.

Το ελληνικό χρέος αναμένεται στα τέλη του 2016 να φτάσει στα 327,6 δις ? σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού 2016 και αποτελείται από διακρατικό χρέος και χρέος που κατέχουν ιδιώτες.

Στη βάση των σημερινών δεδομένων :

.    Τα διακρατικά δάνεια φέρουν επιτόκιο 0,55% (euribor τριμήνου συν περιθώριο 0,50%)και έχουν  περίοδο χάριτος έως το 2020 οπότε και θα αρχίσει η αποπληρωμή κεφαλαίου , άρα μέχρι τότε γίνονται μόνο καταβολές τόκων .

.    Τα δάνεια του EFSF φέρουν επιτόκιο περί το 1% , όσο δανείζεται δηλαδή ο οργανισμός από τις αγορές και έχουν περίοδο χάριτος όχι μόνο κεφαλαίου άλλα και τόκων μέχρι το 2023, η μέση λήξη των δανείων είναι 32 χρόνια με τελευταία δόση το 2053.

Από αυτά προσδοκούμε:

.    Παράταση χρόνου αποπληρωμής και μείωση επιτοκίων για τα δάνεια των κρατών -μελών ύψους 52,9 δις ? .

.    Παράταση χρόνου αποπληρωμής για τα δάνεια του EFSF και μετατροπή του κυμαινόμενου επιτοκίου σε σταθερό, αφού μείωση επιτοκίου δεν μπορεί να γίνει μιας και ο μηχανισμός μας δανείζει με τα επιτόκια που δανείζεται .

Το χρέος που διακρατά το ΔΝΤ , οι ιδιώτες και οι κεντρικές τράπεζες  δεν μπορεί να αναδιαρθρωθεί, παρά μόνο να επιστραφούν οι τόκοι που αποκομίζουν από το χρέος μας οι κεντρικές τράπεζες , κάτι που άλλωστε συμβαίνει και σήμερα.

Βεβαίως την περίοδο που προηγήθηκε της κρίσης 2004-2008 το ελληνικό δημόσιο για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους σε ετήσια βάση και κατά μέσο όρο κατέβαλε για τόκους περί τα 9,5 δις ? ενώ για χρεολύσια περί 23 δις ?.

Σήμερα με βάση την εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού 2016 η ετήσια επιβάρυνση για τόκους φθάνει τα 5,9 δις ? ενώ η ετήσια επιβάρυνση για χρεολύσια του μέσο μακροπρόθεσμου χρέους φθάνει τα 7,2 δις ?.

Στην παρούσα χρονική συγκυρία γίνεται εύκολα κατανοητό ότι η εξυπηρέτηση του χρέους είναι κατά το ένα τρίτο  μικρότερη σε σχέση με αυτή που καταγράφονταν πριν την κρίση.

Από το 2013 η ετήσια επιβάρυνση του προϋπολογισμού για τόκους φθάνει τα 5,7 δις ? ενώ πριν ξεπερνούσε τα 16 δις ?.

Η δημοσιονομική ανάσα είναι μεγάλη, χωρίς βεβαίως το πρόβλημα του χρέους να αντιμετωπίζεται στην ρίζα του.

Η περίοδος χάριτος όμως έχει ως στόχο την δημιουργία υπόβαθρου αντιμετώπισης όχι μόνο των σημερινών δημοσιονομικών αναγκών αλλά και πρόβλεψης του τρόπου που θα αντιμετωπιστούν οι μελλοντικές ανάγκες.

Πέρα από τα γνωστά δημοσιονομικά προβλήματα μεγάλο πρόβλημα συνιστούν τα κρυφά ελλείμματα που όπως έδειξε η πρόσφατα ιστορία με χρονική υστέρηση διογκώνουν το χρέος χωρίς μάλιστα να υπάρχει η στοιχειώδης ευθιξία των εκάστοτε υπουργών Οικονομικών να δικαιολογήσουν την εμφάνιση τους .

Είναι λυπηρό και παράλληλα απαράδεκτο για μια οικονομία να υπάρχουν χρέη εκτός προϋπολογισμού και να υφίσταται το φαινόμενο η αύξηση του χρέους να μην δικαιολογείται με βάση τα ετήσια ελλείμματα.

Όσο δεν σταματάει αυτή η ελληνική πατέντα τόσο το νοικοκύρεμα των δημόσιων οικονομικών θα καρκινοβατεί και τόσο το δημόσιο χρέος θα αυξάνεται.

Εν΄κατακλείδι το αφήγημα της κυβέρνησης για το δημόσιο χρέος έχει ενταχτεί στην γενικότερη λαϊκίστικη προσέγγιση που χαρακτηρίζει την κυβερνητική πλειοψηφία οπότε οι πιθανότητες σοβαρής αντιμετώπισης του είναι μηδενικές.

Όταν το δόγμα της εκτελεστικής εξουσίας είναι ο λαϊκισμός και το ψέμα τότε μόνο οι αφελείς μπορούν να έχουν προσδοκίες ομαλής και αποτελεσματικής  διαχείρισης των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία.

Εμμανουήλ Βολωνάκης,

Oικονομικός αναλυτής, υπεύθυνος τομέα οικονομίας της ”κοινωνίας αξιών”

Η “κοινωνία αξίων” από την πρώτη στιγμή που προέκυψε το ζήτημα των τρομοκρατών στη ΣΥΡΙΑ, (που κάκιστα τους αποδίδονται οι χαρακτηρισμοί “ISIS, ισλαμικό κράτος και τζιχαντιστές” από τους Δυτικούς), μίλησε για την ανάγκη επίτασης του “Διαθρησκευτικού Διαλόγου” μεταξύ των θρησκευτικών ηγετών.

Μερικοί από τους άμεσους σκοπούς ενός κύκλου συναντήσεων των θρησκευτικών ηγετών στα πλαίσια του “Διαθρησκευτικού Διαλόγου” θα ήταν:

 

Σε όλη την Ευρώπη της κρίσης σήμερα, και κυρίως στην Ελλάδα, βιώνουμε την αποδυνάμωση των πολιτικών ιδεολογιών και την ανάγκη για επίτευξη πρακτικών αποτελεσμάτων, που να βελτιώνουν ή τουλάχιστον να μην επιβαρύνουν άλλο την καθημερινή ζωή των πολιτών.

Η λογική αυτή έχει απομακρύνει τις κοινωνίες από τα μεγάλα οράματα και τις φιλόδοξες επιδιώξεις για αέναη ανάπτυξη, για ενίσχυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για προώθηση πανανθρώπινων αξιών και ιδεών.