ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΗΣ ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ ΣΤΑ ΕΡΓΑ
Στο πλαίσιο της εκδήλωση της “κοινωνίας αξιών” με τη συμμετοχή του Ποταμιού με θέμα “Η Φθιώτιδα ως μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης”. Ο πρόεδρος της “κοινωνίας αξιών” Στέλιος Φενέκος και ο Αντιπρόεδρος Κωνσταντίνος Κούρος σχολιάζουν την επικαιρότητα στο Star κεντρικής Ελλάδας.
Η Φθιώτιδα ως μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Η Φθιώτιδα ως μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης
Η τοπική και περιφερειακή ανάπτυξη αποτελούν καθοριστικές συνιστώσες για την συνολική εθνική ανάπτυξη. Οι περιφερειακές και οι τοπικές αρχές πρέπει να υποστηριχθούν για να ενισχυθεί η διαπραγματευτική τους δύναμη στις εθνικές πολιτικές διεργασίες και για να προβάλουν το ανταγωνιστικό τους πλεονέκτημα, έτσι ώστε να μπορέσουν να αξιοποιηθούν ενεργά οι δυνατότητές τους στις προσπάθειες για εθνική ανάπτυξη.
Η περιφέρεια Στερεάς Ελλάδος έχει επιδείξει σημαντικά επιτεύγματα στον στρατηγικό σχεδιασμό για την περιφερειακή και τοπική ανάπτυξη.
Η “κοινωνία αξιών” σε συνεργασία με το “Ποτάμι”,
ξεκινά από το Ν. Φθιώτιδος μία προσπάθεια διαμόρφωσης ενός ολοκληρωμένου προτύπου στρατηγικής για την τοπική & Περιφερειακή ανάπτυξη, που να αποτελέσει την βάση στρατηγικού σχεδιασμού και για τους άλλους νομούς της χώρας, με κατάλληλη εξειδίκευση κάθε φορά.
Επιπρόσθετα αυτών θα εξετασθούν και τα παρακάτω πεδία:
– Η ενδυνάμωση των θεσμικών και διαχειριστικών δυνατοτήτων σε τοπικό/περιφερειακό επίπεδο.
– Η επεξεργασία νέων πολιτικών και στρατηγικών που να ευνοούν την καινοτομία και η μεταφορά των καλών πρακτικών σε τοπικό επίπεδο.
– Τα ιδιαίτερα τοπικά χαρακτηριστικά, οι δυνατότητες και οι ανάγκες υποδομών και χρηματοδότησης για την ανάπτυξη των επί μέρους τομέων.
– Η προώθηση υπερεθνικών & διακρατικών δικτύων συνεργασίας.
Η εκδήλωση θα γίνει την Τετάρτη 5 Απριλίου 2017, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δήμου Λαμιέων ( Λεωνίδου 9- 11) και ώρα 18.00- 20.00 με τη συμμετοχή εκπροσώπου και του Ποταμιού.
Θα μιλήσουν (αλφαβητικά):
– Σπύρος Καχριμάνης, υπεύθυνος του τομέα αγροτικής ανάπτυξης στο “Ποτάμι”.
– Κώστας Κούρος, Β’ Αντιπρόεδρος “κοινωνίας αξιών”, υπευθ. τ. τουριστικής ανάπτυξης.
– Δημήτρης Παληάτσος, Yπεύθυνος τομέα βιομηχανικής ανάπτυξης.
– Στέλιος Φενέκος, πρόεδρος της “κοινωνίας αξιών”.
Συντονίζει ο Ταξιάρχης Ρέλλιας
Μετά το πέρας των εισηγήσεων θα δοθεί βήμα σε όλους τους εκπροσώπους φορέων και θα επακολουθήσει ανοικτή συζήτηση και δημιουργική ανταλλαγή απόψεων .
(Αναδημοσιεύω άρθρο από τις αρχές του 2013, όταν ξεκινούσε τα βήματά της η “κοινωνία αξιών”, το οποίο παραμένει επίκαιρο και συναρτάται με την καινοτόμο θέση της “κοινωνίας αξιών” για ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!!!)
Ένα από τα βασικότερα ζητήματα της πολιτικής με άμεσο οικονομικό, περιβαλλοντικό και συνολικά κοινωνικό αντίκτυπο, είναι η σχέση του κράτους με την επιχειρηματικότητα και συνακόλουθα με τις εταιρείες. Σε όλο τον κόσμο διαπιστώνεται ένα σφιχταγκάλιασμα πολιτικών και κομμάτων με τις εταιρείες, κυρίως για λόγους χρηματοδότησης και ιδιοτελών συμφερόντων, εις βάρος του οικονομικού, ηθικού και τελικά κοινωνικού περιβάλλοντος. Πολλές μάλιστα μεγάλες εταιρείες επηρεάζουν προς όφελός τους τις πολιτικές αποφάσεις.
Μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers όμως και την οικονομική κρίση που πυροδοτήθηκε, η τάση που δημιουργείται σήμερα σε όλον τον Δυτικό κόσμο είναι να αυξάνονται οι έλεγχοι και οι ρυθμίσεις στις εταιρείες. Τα κράτη αναθεωρούν βάναυσα εν πολλοίς την σχέση τους με αυτές.
Δύο είναι τα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν αυτήν την σχέση:
1) Τα εταιρικά σκάνδαλα: Η τάση προς την απάτη ήταν και θα παραμείνει πρόβλημα για τις εταιρείες, ιδίως σε περιόδους ραγδαίας ανόδου του χρηματιστηρίου. Το πρόβλημα επικεντρώνεται στο εάν τα έμμισθα διευθυντικά στελέχη θα αποδειχθούν άξια εμπιστοσύνης για να υπηρετήσουν τα συμφέροντα των μετόχων με σύννομο και δεοντολογικό τρόπο. Η σύννομη και δεοντολογική λειτουργία των επιχειρήσεων αποδεικνύεται στη πράξη, ότι είναι προς το συμφέρον των μετόχων.
2) Η εταιρική ευθύνη σε σχέση με την κοινωνική και περιβαλλοντική ευθύνη:
– Η μία αντίληψη θεωρεί ότι οι εταιρείες φέρουν ευθύνη μόνο έναντι των μετόχων. Αυτή η αντίληψη βρίσκεται σήμερα σε υποχώρηση σε όλο τον κόσμο.
– Αλλά και η κοινωνική και περιβαλλοντική ευθύνη υποχωρεί. Οι εταιρείες σήμερα στην Ευρώπη, από την Γερμανία ως την Ελλάδα αλλά και στις χώρες του πάλαι ποτέ κομμουνιστικού κόσμου, προσπαθούν να ανατρέψουν το εργασιακό καθεστώς καταφανώς σε βάρος των εργαζομένων , να μειώσουν τη συμμετοχή τους στις κοινωνικές τους υποχρεώσεις και να υποβαθμίσουν τις περιβαλλοντικές ευθύνες τους. Τα συνδικάτα εμφανίζονται αδύναμα να αντιδράσουν αφού έχασαν πολλή από την δύναμη του παρελθόντος. Ως αποτέλεσμα βλέπουμε σε αρκετές χώρες πολύ χαμηλούς μισθούς, άνοδο της εποχιακής, της ευκαιριακής και της ανασφάλιστης εργασίας, κατακόρυφη άνοδο της ανεργίας, σημαντικές υστερήσεις στις ασφαλιστικές καλύψεις των εργαζομένων και στασιμότητα αν όχι οπισθοδρόμηση στις περιβαλλοντικές μέριμνες . Το ίδιο συμβαίνει και στην Ιαπωνία αλλά και στην Κίνα όπου ιδιωτικοποιημένες εταιρείες επιχειρούν να απαλλαγούν από τις κοινωνικές υποχρεώσεις που τους είχε επιβάλλει το κράτος.
ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΑΣ ΛΥΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
Δεν θα πρέπει όμως παρά τα όσα κρίσιμα ζητήματα προαναφέρθηκαν, να δούμε τις εταιρείες σαν πρόβλημα αλλά σαν μια τεράστια δυνατότητα που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο ολόκληρο.
Το γεγονός ότι υπάρχουν πολλά παθογενή στοιχεία στην οικονομική λειτουργία τους δεν οφείλονται μόνο σε αυτές, αλλά κυρίως στο σύνολο της λειτουργίας του πολιτικο-οικονομικού περιβάλλοντος στα διάφορα κράτη. Θα πρέπει συνεπώς να αναγνωρίσουμε τα προβλήματα, να δούμε τα δυναμικά στοιχεία, να ερευνήσουμε τις τάσεις που δημιουργούνται σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο για την επιχειρηματικότητα και να προσπαθήσουμε να τα διορθώσουμε.
Ας σταματήσουμε να δαιμονοποιούμε την επιχειρηματικότητα και τις εταιρείες για τα δεινά της οικονομικής μας κατάστασης.
Η εταιρεία αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα και κληροδοτήματα της Δύσης σε όλο το κόσμο. Η επιτυχία της ως μορφή οργάνωσης εδράζεται οπωσδήποτε στο ανήσυχο πνεύμα, στην δημιουργικότητα και στον ανταγωνισμό, στην προαγωγή της τεχνολογίας και στις φιλελεύθερες αρχές της. Πέραν της συνεισφοράς τους στην οικονομία του κράτους με την βελτίωση της παραγωγικότητας και την πρόοδο της τεχνολογίας, συνεισέφεραν πολλά περισσότερα στην κοινωνία. Πχ. Μία εταιρεία που παράγει ζώνες ασφαλείας για τα αυτοκίνητα, μας έμαθε και να τις φοράμε και πολλές ανθρώπινες ζωές σώζονται από αυτήν την προσπάθεια.
Οι εταιρείες έχουν την ικανότητα να αντιλαμβάνονται και να ενσωματώνουν τις κοινωνικές αλλαγές στις δράσεις τους. Η παραγωγή ζωτικών προϊόντων, η μείωση του κόστους τους και οι καινοτομίες, πέραν του ότι αλλάζουν την φυσιογνωμία της κοινωνίας, ανατρέπουν τις παλιές κοινωνικές ιεραρχίες και βελτιώνουν την συνολική παραγωγικότητα μίας κοινωνίας μεταβάλλοντας τον ρυθμό ζωής. Η τάση αυτή των εταιρειών θα συνεχίσει να εξελίσσεται προκαλώντας ρήξεις με το παρελθόν που θα μας επηρεάζουν καθοριστικά.
Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Η έννοια της επιχειρηματικότητας είναι μια από τις πιο ζωτικές έννοιες στην Ελλάδα της κρίσεως σήμερα. Η αιχμή του δόρατος σε αυτήν την επιχειρηματικότητα είναι οι εταιρείες, μικρές και μεγάλες. Οι μεγαλύτερες ιδίως, έχουν δυσφημισθεί πολύ από την αριστερή ρητορική . Κατηγορούνται για πολλά δεινά για τα οποία δεν ευθύνονται οπωσδήποτε, χωρίς μάλιστα να τους αναγνωρίζεται η σημαντική προσφορά τους στην ανάπτυξη, στην οικονομία και στην ίδια την εξέλιξη και βελτίωση της ζωής μας.
Στην Ελλάδα σήμερα οι εταιρείες κινδυνεύουν να πέσουν σε καθεστώς αρτηριοσκλήρωσης. Στο σύγχρονο ανταγωνιστικό οικονομικό περιβάλλον η επιχειρηματικότητα χρειάζεται μια μορφή εταιρείας που να είναι απαλλαγμένη από την ασφυκτική κρατική παρέμβαση, από ιεραρχικές γραφειοκρατικές δομές, και να παρουσιάζει μεγάλη ικανότητα προσαρμογής με μια οργάνωση λιτή και ευέλικτη. Οι κρατικοί έλεγχοι στο βαθμό που είναι αναγκαίοι, πρέπει να ενισχύουν την υγιή ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας. Το αντι-επιχειρηματικό θεσμικό πλαίσιο μαζί με την έλλειψη επενδυτικών κεφαλαίων που υπάρχει δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως μηχανισμός αναζωογόνησης της επιχειρηματικότητας και της οικονομίας.
Σήμερα το σημαντικότερο πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι τόσο τι προβλήματα προκαλούν οι εταιρείες στο κράτος, αλλά τι προκαλεί το κράτος στις εταιρείες.
Το ”ορατό χέρι” του κράτους αντικατέστησε βάναυσα, το ”αόρατο χέρι” της αγοράς.
Στέλιος Φενέκος
Πρόεδρος της ”κοινωνίας αξιών”
Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ ΜΕΡΚΕΛ ΑΝΑΒΑΘΜΙΖΕΙ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΣΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΕ.
Το μέλλον της Γερμανίας αλλά και της Ευρώπης μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο καθορίστηκε στην ουσία από την Διάσκεψη της Γιάλτας, η οποία πραγματοποιήθηκε στο μέγαρο της Livadia που βρίσκεται κοντά στην πόλη της Γιάλτας. Τα θέματα που διαπραγματεύτηκαν οι “Τρεις Μεγάλοι” (ΗΠΑ, Ρωσία, Αγγλία), αφορούσαν την μεταπολεμική πολιτική που θα ακολουθούσαν σχετικά με τις χώρες που είχε καταλάβει η Ναζιστική Γερμανία αλλά και με την τύχη των χωρών που είχαν συμμαχήσει με αυτήν. Σε αυτήν τη διάσκεψη αποφασίστηκε και η εκμηδένιση του γερμανικού μιλιταρισμού, ώστε να μην μπορέσει ξανά η Γερμανία να απειλήσει την παγκόσμια ειρήνη.
Στην συνέχεια και μέχρι τις μέρες μας τα περισσότερα από αυτά που είχαν συμφωνηθεί αναιρέθηκαν de facto και η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, η ΕΕ και η κατάρρευση της ΕΣΣΔ έδωσαν την ευκαιρία στην Γερμανία να ανακάμψει και να αποδεσμευθεί από τους περιορισμούς που είχαν τεθεί με την Διάσκεψη της Γιάλτας.
Σήμερα, η Γερμανία ως de facto ηγέτιδα δύναμη της Ευρώπης διεκδικεί να διαχειριστεί το μέλλον της ΕΕ αλλά και το δικό της παγκόσμιο status, σε ένα νέο κύκλο συναντήσεων και συμφωνιών με τον νέο ηγέτη των ΗΠΑ, ο οποίος επιχειρεί να ανακτήσει ξεκάθαρα την οικονομική κυριαρχία των ΗΠΑ και τον παγκόσμιο ρόλο τους με όρους ισχύος.
Αναγκαστικά συνεπώς μπαίνουν στο τραπέζι όλα τα υπολείμματα των παλαιών αυτών συμφωνιών, που είναι η πλήρης αποδέσμευση στην πράξη της Γερμανίας από κάθε περιορισμό στους αμυντικούς εξοπλισμούς, η ενίσχυση του ρόλου της στην αμυντική συμμαχία του ΝΑΤΟ και κατ’ αποτέλεσμα και της στρατιωτικής της ισχύος, και το μοίρασμα της τράπουλας στα ζητήματα οικονομικών σχέσεων και ισορροπιών στην Ευρώπη και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, οι οποίες για τις ΗΠΑ παρουσιάζουν ξεχωριστό ενδιαφέρον για την στρατηγική ελέγχου της Ρωσίας.
Προσφυγικό, διατλαντικό εμπόριο, οικονομικές σχέσεις, ΝΑΤΟ, Ρωσία, Ουκρανία και Αφγανιστάν ήταν μερικά από τα κεντρικά ζητήματα επί των οποίων συζήτησαν (φανερά), Τραμπ και Μέρκελ.
Ο Αμερικανός πρόεδρος υπογράμμισε στην καγκελάριο την “ισχυρή υποστήριξή του” στο ΝΑΤΟ, αναβαθμίζοντας τον ρόλο του. Επίσης πίεσε την Μέρκελ να αυξήσει τις δαπάνες για το ΝΑΤΟ και έστειλε μήνυμα σε όλες τις συμμαχικές χώρες να πληρώνουν το μέρος που τους αναλογεί για την άμυνα της Συμμαχίας.
Αυτό υποδηλώνει τρία σημαντικότατα πράγματα:
1. Το ΝΑΤΟ θα αναλάβει ρόλους προς όφελος της Αμερικανικής επιβολής της θέλησης της και σε περιοχές πέραν της περιοχής ευθύνης του και τις ποίες ήδη έχει εντάξει ως πιθανές περιοχές παρεμβάσεων, με αναφορές που έχουν ήδη γίνει στα στρατηγικά κείμενα της συμμαχίας και τα οποία έχουν εγκριθεί από όλες τις χώρες.
2. Το ΝΑΤΟ θα συνεχίσει να ελέγχει την Ρωσία και τις συμμαχίες της.
3. Το ΝΑΤΟ θα είναι έμμεσα ο ελεγκτικός μηχανισμός της ΕΕ αλλά και της στρατιωτικής επεκτατικότητας της Γερμανίας. Καλύτερα η Γερμανία να είναι ισχυρή και σύμμαχος εντός του ΝΑΤΟ, το οποίο είναι αναγκαίο για να χειραγωγεί και την Ευρώπη (ιδιαίτερα μετά το ΒΡΕΧΙΤ), παρά να αποδυναμωθεί το ΝΑΤΟ και να αφεθούν η ΕΕ και Γερμανία σε αυτόνομη πορεία.
Οι προθέσεις του αποκαλύφθηκαν επίσης και με την δήλωσή του για την εξάλειψη του ISIS (έτσι το απεκάλεσε). Είναι προφανής η πρόθεσή του να δράσει συνεργατικά στην περιοχή αυτή και για αυτό επιδιώκει να αυξήσει τις εκστρατευτικές δυνατότητες του ΝΑΤΟ και προβολής ισχύος του. Αυτό φυσικά έχει τον κίνδυνο της εμπλοκής με την Ρωσία και απαιτεί εξαιρετικούς διπλωματικούς χειρισμούς, αλλά δεν φαίνεται να ορρωδεί μπροστά στα ζητήματα αυτά.
Υπογράμμισε επίσης ότι είναι αναγκαίο να εξευρεθεί μια “ειρηνική” λύση στην κρίση της Ουκρανίας, γεγονός που υποδηλώνει έναν νέο κύκλο συζητήσεων και διαπραγματεύσεων κρυφών και φανερών για τις ζώνες επιρροής στην Ανατολική Ευρώπη με την Ρωσία και την Γερμανία. Συζήτησαν επίσης και τον εγκλωβισμό τους στην αποστολή στο Αφγανιστάν, που είναι πολύ επώδυνη οικονομικά χωρίς τα καλύτερα αποτελέσματα και για τους δύο.
Όσον αφορά τις οικονομικές σχέσεις ο Τραμπ δήλωσε ότι “δεν πιστεύει στον απομονωτισμό”, αλλά ότι είναι υποστηρικτής ενός “δίκαιου” εμπορίου, που φανερώνει την έναρξη συζητήσεων για το πώς θα μοιρασθεί η πίτα προς όφελος των δύο χωρών. Αν και η Μέρκελ προσπάθησε να δείξει ότι μιλάει εκ μέρους της ΕΕ προς στιγμήν, ήταν φανερό ότι συζητούν για τα συμφέροντα των χωρών τους και ότι η ΕΕ είναι εργαλείο για να εξυπηρετηθούν αυτά.
Αναμενόμενο στη συνέχεια είναι και μία συνάντηση σύντομα με τον Ολάντ (ή τον νέο πρόεδρο της Γαλλίας), για να ισχυροποιήσει τις σχέσεις με τη Γαλλία ως αντίβαρο στην Γερμανική ισχύ εντός της ΕΕ.
Και φυσικά αναμενόμενη είναι η αντίδραση της Ρωσίας γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά στις ενέργειες αυτές του Τραμπ, καθώς επίσης και της Τουρκίας η οποία με όχημα τον ισλαμισμό επιχειρεί να ενισχύσει τον ρόλο και να διευρύνει τα ερείσματά της στην ευρύτερη περιοχή.
Η Ελλάδα σε αυτές τις κρίσιμες γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές εξελίξεις, βρίσκεται χωρίς εθνική στρατηγική και με μία κυβέρνηση επαμφοτερίζουσα στο εσωτερικό της αλλά κυρίως στις εξωτερικές σχέσεις της χώρας. Είναι ολοφάνερη η αδυναμία της για να μπορέσει να εκμεταλλευθεί τις αλλαγές αυτές και να υποστηρίξει με ευστροφία και αποτελεσματικότητα τα συμφέροντα της χώρας.
κοινωνία αξιών 
You must be logged in to post a comment.