κοινωνία αξιών

Η εξαθλίωση και η δυσωδία του κατεστημένου πολιτικού συστήματος αναδείχθηκε σήμερα στην εξεταστική και προανακριτική επιτροπή της Βουλής, χωρίς ‘’φτιασίδια’’, αγοραία, φασιστική, υβριστική και χυδαία.

Καμία ευγένεια, κανένας πολιτικός πολιτισμός, έλλειψη ανδροπρέπειας, έλλειψη αξιών, παιδείας, πολιτισμού και καλλιέργειας.

Το παράδειγμα των πολιτικών προς τον πολίτη είναι χείριστο, πόσο μάλλον την στιγμή που έχει επιβαρυνθεί με το κόστος της ανικανότητας τους, (πέραν της ανευθυνότητας, της συνέχισης της πελατειακής συμπεριφοράς και της προστασίας των κεκτημένων τους).

Και ενώ όλοι μας ευελπιστούσαμε ότι στις παρούσες συνθήκες κρίσεως θα έδειχναν σοβαρότητα, ευθύνη, διαφάνεια, με υπεύθυνη εργασία, σθένος, αποφασιστικότητα και σεβασμό στο λειτούργημα που έχουν αναλάβει έναντι του Έλληνα πολίτη, βλέπουμε την ίδια ανεύθυνη, εγωιστική και συγκαλυπτική συμπεριφορά.

Μοναδικός τους στόχος ο αποπροσανατολισμός από τα ουσιώδη ζητήματα και η μακροημέρευση του ζέοντος τέλματος που βοηθάει στην συγκάλυψη των ευθυνών τους.

Αλίμονο! Απομυζούν και την τελευταία ελπίδα της χώρας.

«Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική, είναι να καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου».

ΠΛΑΤΩΝ

Και τι δηλαδή; Πάντα έτσι ήταν τα πράγματα; Ο σπουδαίος αυτός ελληνικός πολιτισμός που αποτέλεσε λαμπρό παράδειγμα σε κάθε λαό, αντί να χαίρει εκτίμησης, αξίζει να έχει μια τέτοια κατάληξη; Και η απάθεια είναι η λύση του προβλήματος; Και όμως… δεν ήταν πάντοτε έτσι τα πράγματα… Κάποτε η πολιτική σήμαινε προσφορά. Τώρα; Είναι συνυφασμένη με το συμφέρον, τον πλούτο, το κύρος και το γόητρο. Πρώτοι οι Αρχαίοι Έλληνες δίδαξαν την πολιτική τέχνη, καθώς ήταν ταυτισμένη με την ηθική. Σήμερα, εξαιτίας του “βούρκου”, οι νέοι νιώθουν απέχθεια για την πολιτική, με αποτέλεσμα να μην ασχολούνται και τα ηνία διακυβέρνησης της χώρας μας να τα αναλαμβάνουν αχρείοι και φαύλοι. Χαρακτηριστικό, πάντως, είναι το χιουμοριστικό μυθιστόρημα του Δημήτρη Ψαθά «Οικογένεια Βλαμμένου», που μας χαρίζει το γέλιο, αλλά και προβληματίζει. Γιατί “ΌΤΑΝ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ, ΤΟΤΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ”.

Ποιοι όμως είναι οι λόγοι απέχθειας για το πολιτικό σύστημα;

• Οι αξίες έχουν καταργηθεί και κάθε φραγμός έχει εκλείψει.
• Η παρανομία και η ανηθικότητα επικυριαρχούν.
• Η κοινωνία έχει μετατραπεί σε ωφελιμιστική και η ενασχόληση με την πολιτική δεν αποσκοπεί στην προσφορά, αλλά στην εξυπηρέτηση του ατομικού συμφέροντος.
• Οι πολιτικοί δεν σέβονται το αξίωμα τους, απροκάλυπτα παρανομούν και δεν τιμωρούνται.
• Οι κύριοι τομείς του κράτους (παιδεία, υγεία, οικονομία, τουρισμός, περιβάλλον, εσωτερική-εξωτερική πολιτική) έχουν οσμή αποσύνθεσης.
• Οι ίδιοι οι γονείς δεν βοηθούν στη διαδικασία της ορθής πολιτικοποίησης των νέων.

Και τώρα; Αφού εντοπίσαμε το πρόβλημα, τι επιλέγουμε; Να μείνουμε ανενεργοί και απαθείς πολίτες; Ή να ενωθούμε όλοι σαν μια γροθιά για το κοινό καλό; Γιατί μην ξεχνάμε, πάντα υπάρχουν τρόποι αντιμετώπισης, και εκεί θα πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας και ν’ αγωνιστούμε, για να πετύχουμε:

• τη δημιουργία σωστής και πρότυπης παιδείας, ώστε ξεχασμένες, αλλά θεμελιώδεις, αρχές όπως, η ελευθερία, η φρόνηση, η ακεραιότητα, η αλληλεγγύη και η συνεργασία, να πάρουν σάρκα και οστά,
• μέσω της ενημέρωσης, της ενθάρρυνσης και της παρότρυνσης των γονιών προς τα παιδιά τους,  αυτά ν’ αποκτήσουν τη διάθεση για ενεργή συμμετοχή στα κοινά του τόπου μας, με σωστή πολιτικοποίηση, όπου η πολιτική ασκείται για προσφορά και όχι για κύρος και χρήμα,
• μέσω των ενεργών νέων με νέα πολιτική αντίληψη, ευνοϊκότερες συνθήκες για την καταπολέμηση της διαφθοράς και την απομάκρυνση και την τιμωρία των φαύλων πολιτικών του παρελθόντος, με στόχο τη θεμελίωση μιας καλύτερης κοινωνίας,
• το χτίσιμο μιας νέας ανεξάρτητης και ανεπτυγμένης πατρίδας, πρότυπο για όλους, που να αποτελέσει κληρονομιά στα παιδιά μας και στην ανθρωπότητα.

Οι άμεσες επιδιώξεις μας πρέπει να οδηγήσουν στην ολοκληρωμένη λειτουργία του τρίπτυχου: πολιτισμός-παιδεία-εργασία, στην ασφάλεια της κοινωνίας, σ’ ένα κράτος υπηρέτη, και στην εκ βάθρων ανασυγκρότηση  της χώρας.

Είναι χρέος όλων μας να ξαναχτίσουμε την πατρίδα μας. Αυτό που χρειάζεται είναι η ενεργή συμμετοχή ΟΛΩΝ μας, ώστε να ανατραπεί το παρηκμασμένο και σάπιο σύστημα, και που σαν καρπό θα δώσει τη δημιουργία μιας νέας υγιούς κοινωνίας.

Ας επαναστατήσουμε ειρηνικά προς όφελος της κοινωνίας. Γιατί μόνο με τη δική μας συμμετοχή μπορεί η κοινωνία μας να θέσει υγιείς βάσεις, με στόχο τη συνοχή και την πρόοδό της.

Ερωτηθείς τι έστιν ελπίς, «Εγρηγορότος», είπεν, «ενύπιον».

Μτφρ: Όταν ρωτήθηκε τι είναι ελπίδα, «Το όνειρο ενός ξύπνιου», είπε.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

Αγάθου Ποθητή

Συντονίστρια Νεολαίας & Μ.Μ.Ε. της “κοινωνίας αξιών” Ν. Κορινθίας

Από την αρχή θέλω να διαφωνήσω με την έννοια της επιτυχίας που μας έχει επιβάλει το σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε. Επιτυχημένη προσωπική και επαγγελματική ζωή δεν σημαίνει πλούτη, φήμη, δόξα και εξουσία. Ο Σοπενχάουερ υποστήριξε ότι όλα αυτά είναι όπως το νερό της θάλασσας. Όσο περισσότερο πίνεις τόσο περισσότερο διψάς.

Η ζωή που αξίζει να ζήσουμε είναι αυτή που εμείς θέλουμε να ζήσουμε, ώστε όταν φτάσουμε στο τέλος να μην αισθανόμαστε μια πίκρα ανεκπλήρωτων ονείρων και ότι ζήσαμε μια αβίωτη ζωή. Από τη στιγμή που εξασφαλίζουμε μια αξιοπρεπή διαβίωση, δηλαδή την ικανοποίηση των βασικών μας αναγκών –όπως τροφή, στέγη, υγεία, ένδυση κλπ.– η ευημερία, η ευδαιμονία και η ευτυχία δεν εξαρτώνται από την απόκτηση και κατανάλωση υλικών αγαθών. Η «καλή ζωή» μας (σύμφωνα με τη φιλοσοφική έννοια) σημαίνει ψυχική ηρεμία και γαλήνη, χαρά, δημιουργία, περιπέτεια, παιχνίδι, άθληση, πνευματικότητα· πάνω απ’ όλα σημαίνει αυτοσεβασμό, αυτοεκτίμηση και αγάπη του εαυτού μας, την αποδοχή του ως άνθρωπο με τα θετικά και τα αρνητικά του, καθώς και την αποδοχή των όσων έχουμε πράξει ή ζήσει στο παρελθόν.

Η «καλή ζωή» πηγάζει επίσης από τις σχέσεις μας με τους άλλους, όπως η δυνατότητα να δίνουμε και να παίρνουμε αγάπη, τρυφερότητα, έρωτα, στοργή, συμπάθεια, συμπόνια, χαρά, συντροφιά, γνήσια και βαθιά φιλία, γενναιοδωρία, συνεργασία, υποστήριξη, εκτίμηση, αναγνώριση και ευγνωμοσύνη. «Καλή ζωή» σημαίνει να ζούμε με όνειρα, σκοπό και στόχους που μας συνεπαίρνουν, δίνουν νόημα στην καθημερινότητά μας και την ευκαιρία να ταξιδέψουμε σε γοητευτικές και απολαυστικές διαδρομές για να τα φτάσουμε. «Καλή ζωή» σημαίνει ακόμη ανεξαρτησία, αυτονομία και ελευθερία από προσταγές, επιταγές, επιθυμίες, πιστεύω, φόβους και απαιτήσεις των άλλων, που μας εμποδίζουν να είμαστε ξεχωριστοί, μοναδικοί, δηλαδή να είμαστε ο εαυτός μας και να αξιολογούμε με βάση τις δικές μας αξίες και τα στάνταρντ. «Καλή ζωή» σημαίνει συνεχή προσωπική καλλιέργεια, ανάπτυξη του πνεύματός μας, των ικανοτήτων και των δυνατοτήτων μας, να δημιουργούμε, να αξιοποιούμε ευκαιρίες, να αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά τις προκλήσεις, τα προβλήματα, τις δύσκολες καταστάσεις, τις αβεβαιότητες και τις απειλές του περιβάλλοντος και της ζωής μας. Καλή και «επιτυχημένη» ζωή, τέλος, σημαίνει να ζούμε με πάθος (όχι πάθη) και με έρωτα για τη ζωή.

Το ερώτημα είναι: Πώς και με ποια εφόδια μπορούμε να έχουμε επιτυχημένη ζωή στο κόσμο που ζούμε;

Δημήτρης Μπουραντάς, καθηγητής, συγγραφέας και επικεφαλής του κόμματος “κοινωνία αξιών”. 

Οι τελευταίες απαράδεκτες και εμπρηστικές δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας κ. Νταβούτογλου, αναφερόμενες στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στην Κύπρο, επαναφέρουν την απειλή της διχοτόμησης του νησιού και αποδεικνύουν ότι το νέο-οθωμανικό κατεστημένο της Άγκυρας συνεχίζει την ίδια στρατηγική των προκλήσεων, προκειμένου να δημιουργήσει κλίμα ανασφάλειας και περιφερειακής αστάθειας. Ελπίζει ότι, με αυτό τον τρόπο, θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί την οικονομική κρίση τόσο της Ελλάδας, όσο και της Κυπριακής Δημοκρατίας, προκειμένου να προβάλει διεκδικήσεις και να αποκομίσει γεωπολιτικά και γεωοικονομικά οφέλη.

Η “κοινωνία αξιών” υποστηρίζει ότι ο σεβασμός των αρχών του Διεθνούς Δικαίου, η εγκατάλειψη από μέρους της Τουρκίας της αναθεωρητικής της πολιτικής, αλλά και η δική μας αξιόπιστη ικανότητα προστασίας των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, με όλα τα διαθέσιμα εθνικά μέσα, είναι οι παράγοντες οι οποίοι εμπεδώνουν κλίμα καλής γειτονίας και εμπιστοσύνης και όχι τα «ζεϊμπέκικα» και οι «κουμπαριές».

Χωρίς καμία προβλεπτικότητα, γεγονός που τον εκθέτει ανεπανόρθωτα, ο κ. Αβραμόπουλος, κατά την πρόσφατη επίσκεψη του στην Τουρκία, ακολούθησε την πολιτική κάποιων προκατόχων του όπου, προτρέχοντας με αδόκιμο ενθουσιασμό για ΥΠΕΞ, αναφέρθηκε σε «σχέσεις-μοντέλο» και διέγνωσε ότι τα ελληνοτουρκικά πάσχουν από ένα «πρόβλημα ψυχολογίας» και τίποτα μα τίποτε άλλο! Με τα λόγια «κτίζεις ανώγεια και κατώγια»!

Η Τουρκία έχει δείξει ότι επιδιώκει βεβαιότητες και δεν διακινδυνεύει κάποια ενέργεια, αν δεν έχει μεγάλες πιθανότητες για ένα θετικό γι’ αυτήν αποτέλεσμα.

Η Ελλάδα, χωρίς φοβικά σύνδρομα, αλλά και ανόητους λεονταρισμούς, χωρίς εσωστρέφεια, λόγω της δεινής οικονομικής μας κατάστασης, θα πρέπει  να καταστήσει σαφές προς όλους ότι, δεν αποδέχεται μεθοδεύσεις και πολιτικές που καταλύουν τους κανόνες Διεθνούς Δικαίου και θέτουν σε αμφισβήτηση τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

Πρέπει να υποστηρίζουμε τις θέσεις μας με μία ενεργή Εξωτερική Πολιτική και να αντιλαμβανόμαστε έγκαιρα τις διεθνείς εξελίξεις, ώστε να μπορούμε να τις επηρεάσουμε και να μην τις ακολουθούμε.

Η αδράνεια και η παθητικότητα στις Διεθνείς Σχέσεις δεν συγχωρούνται. 

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

Υπεύθυνος Τομέα Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας

(του Δημήτρη Χαντζόπουλου)