κοινωνία αξιών

Η ιστορία είναι γεμάτη από αστέρια, από ανθρώπους που πήραν τη δύσκολη απόφαση, που έκαναν το μεγάλο άλμα. Όσο πάμε πιο πίσω, οι άνδρες και οι γυναίκες που έγραψαν ιστορία είναι όλο και μεγαλύτερου αναστήματος, σχεδόν ημίθεοι! Καλοί ή κακοί, άγγελοι ή δαίμονες δεν έχει σημασία, ήταν τεράστιες προσωπικότητες. Σήμερα πού είναι αυτοί οι άνθρωποι; Χάθηκε η ράτσα; Άλλαξε κάτι; Μας καταράστηκαν οι θεοί; Όχι!

Άλλαξαν απλά οι καιροί και μαζί με αυτούς η ανθρωπότητα οργανώθηκε και αναπτύχθηκε. Δεν χρειάζονται πια αρχηγοί της φυλής για να οδηγούν το λαό τους στα σκοτάδια. Δεν χρειάζεται ο Γκάλης να πάρει τη μπάλα από τη μια ρακέτα για να βάλει το καλάθι στην άλλη, κατατροπώνοντας το σύνολο της Σοβιετικής ομάδας. Τώρα το παιχνίδι είναι ομαδικό. Θέλει γνώση, υπομονή και τακτική. Ο ηγέτης δεν ξεχωρίζει από το πλήθος. Είναι ένας από αυτό. Είναι αυτός που έχει τις αρετές να κρατά την ομάδα ενωμένη, να διδάσκει δια του παραδείγματός του την αυταπάρνηση, το ήθος και την προσήλωση στο στόχο.

Δε χρειαζόμαστε πια ήρωες του μπαλκονιού, ρήτορες που μιλάνε για ώρες χωρίς νόημα. Δε θέλουμε γυμνασμένους που κοιτάνε τα μπράτσα τους στον καθρέφτη. Θέλουμε εργάτες με γνώση. Θέλουμε καμίνια να λιώνουν σίδερο και όχι τζάκια του σαλονιού.

Κάποτε ανοίγαμε το στόμα μπροστά στα πολιτικά μας αστέρια και κάποιοι μας άδειαζαν τις τσέπες στα όρθια, αφού είχαμε τυφλωθεί από τη λάμψη.

Οι ηγέτες, όπως τους ξέραμε, πέθαναν. Οι σούπερ ήρωες δε θα ξανάρθουν. Ο καθένας θα γίνει ηγέτης της ζωής του, στη δουλειά του, στην οικογένεια του. Κάποιοι άνθρωποι, καθημερινοί, με γνώση, ψυχή και πείσμα θα γίνουν οι νέοι ηγέτες. Χωρίς χρυσά μανικετόκουμπα, χωρίς βαρύ ζεϊμπέκικο.

Δρ. Ιωάννης Χαραλαμπόπουλος, Γεωπόνος
Μέλος του τομέα Αγροτικής Οικονομίας της “κοινωνίας αξιών”

 

Η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα σε πόρους, διαθέτει πλεονεκτική γεωστρατηγική θέση και ένα λαό με αδυναμίες αλλά και εξαιρετικές αρετές όπως εργατικότητα, πείσμα, ευρηματικότητα, φιλότιμο, λεβεντιά, υπερηφάνεια που στο παρελθόν στις έχει επιδείξει αλλά και τις επιδεικνύει στις ξένες χώρες. Ταυτόχρονα, τα τελευταία τριάντα χρόνια, η χώρα βρέθηκε μπροστά σε ιστορικές ευκαιρίες για ανάπτυξη, πρόοδο και πραγματική ευημερία όπως η είσοδός της στην Ε.Ε. το 1981, οι νέες αγορές στο σύνορά της με την φιλελευθεροποίηση των πρώην σοσιαλιστικών χωρών, οι αγορές της Μεσογείου καθώς και η για δεκαετίες άνοδος της παγκόσμιας οικονομίας.

Παρόλα αυτά, αντί να είναι σήμερα η πιο ισχυρή και προηγμένη χώρα της Νότιας Ευρώπης, της Μεσογείου και των Βαλκανίων, έφθασε στην οικονομική, κοινωνική και εθνική χρεοκοπία και έγινε το παγκόσμιο παράδειγμα προς αποφυγήν. Από αυτή την πολύπλευρη χρεοκοπία δεν θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε αν δεν αντιμετωπίσουμε δραστικά τη θεμελιώδη αιτία ή τη ρίζα του κακού.

Πράγματι, η χώρα είχε και έχει πρόβλημα θεσμών σε όλους τους τομείς, (κόμματα, Βουλή, κράτος, συνδικάτα, Δικαιοσύνη, νόμοι κλπ). Όμως την ευθύνη της δημιουργίας, της αποδοτικής αποτελεσματικής και χρηστής λειτουργίας, των θεσμών έχει το πολιτικό σύστημα το οποίο και αυτό με τη σειρά καθορίζεται από την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού. Αν λοιπόν αξιολογήσουμε την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού που κυριάρχησε και κυριαρχεί στο πολιτικό μας σύστημα με κριτήρια την αξιοκρατία και την εντιμότητα τότε μπορούμε, με ακρίβεια να εξηγήσουμε το γιατί η Ελλάδα ουσιαστικά καταστράφηκε και συνεχίζει να καταστρέφεται.

Πρώτον, η συντριπτική πλειοψηφία των επαγγελματιών πολιτικών (βουλευτών, κυβερνητικών στελεχών, αιρετών ΤΑ, Συνεταιρισμών, Συνδικάτων κλπ), εκτός κάποιων εξαιρέσεων, χαρακτηρίζεται επιεικώς από μετριότητα από άποψη γνώσεων και ικανοτήτων. Ουσιαστικά υπήρξε και υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμμα αξιοκρατίας. Με αυτό το κριτήριο μπορούμε να διακρίνουμε τρεις μεγάλες κατηγορίες πολιτικού προσωπικού. Η πρώτη είναι αυτή των ανεπάγγελτων δηλαδή, αυτοί που δεν εργάσθηκαν ποτέ ή εργάσθηκαν ελάχιστα και αναρριχήθηκαν στην πολιτική λόγω οικογενειοκρατίας, κομματικών και συνδικαλιστικών μηχανισμών. Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτοί που είχαν μέτριες και συνήθως κρατικοδίαιτες καριέρες (κυρίως ως ελεύθεροι επαγγελματίες, δικηγόροι, μηχανικοί, γιατροί) αλλά λόγω πελατειακών σχέσεων, ή οικονομικής άνεσης ή υποστήριξης από συμφέροντα ή πρόσβασης στα ΜΜΕ κατάφεραν να κάνουν πολιτική καριέρα. Η τρίτη κατηγορία είναι αυτοί που είχαν καριέρα στο δημόσιο τομέα (π.χ. στρατιωτικοί, καθηγητές) και εξάντλησαν την ιεραρχία. Κι εδώ, οι περισσότεροι από αυτούς αναρριχηθήκαν στην ιεραρχία λόγω κομματικής υποστήριξης, ρουσφετιού και διασυνδέσεων. Για παράδειγμα, αν αξιολογήσουμε τους καθηγητές πανεπιστημίου που είναι στην πολιτική (σε όλα τα κόμματα) με τις δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά και τις αναφορές από άλλους επιστήμονες στο έργο τους, θα διαπιστώσουμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς δεν θα έπρεπε να ήταν ούτε λέκτορες με βάση τα ακαδημαϊκά κριτήρια του νόμου.

Δεύτερον, αν αξιολογήσουμε το πολιτικό προσωπικό με κριτήριο την εντιμότητα, με την έννοια της ειλικρίνειας, της συνέπειας μεταξύ λόγων και πράξεων, της διαφάνειας, της ευθύτητας, της υπευθυνότητας και της δέσμευση απέναντι στο κοινό καλό και το συμφέρον της πατρίδας, θα διαπιστώσουμε επίσης ένα τεράστιο έλλειμμα. Κανείς νομίζω ότι δεν αμφισβητεί ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών έχουν ως προτεραιότητα τη δική τους πολιτική καριέρα, μετά το κόμμα και μετά την πατρίδα. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι είναι ανέντιμη πράξη τα ρουσφέτια για λόγους εκλογικής πελατείας. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι είναι ανέντιμη η αποδοχή των νόμων περί ασυλίας και των υπολοίπων προνομίων. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι είναι ανέντιμη η προπαγάνδα. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η ψήφιση φωτογραφικών τροπολογιών για ημετέρους είναι ανέντιμη πράξη.

Αυτό το φαινόμενο του ελλείμματος αξιοκρατίας και εντιμότητας του πολιτικού προσωπικού οδηγεί σ’ ένα φαύλο κύκλο. Απαξίωσε την πολιτική και τους θεσμούς πράγμα που διώχνει όλο και περισσότερο άξιους και έντιμους από τη συμμετοχή στα κοινά με αποτέλεσμα να χειροτερεύει περισσότερο η ποιότητα του πολιτικού προσωπικού και της πολιτικής και έτσι να προσελκύει ακόμη χειρότερους. Χαρακτηριστικό αυτού του φαύλου κύκλου είναι το γεγονός ότι και στα νέα κόμματα που συμμετείχαν στις εκλογές, δύο τουλάχιστον αρχηγοί έχουν μέτριες καριέρες, παρουσίασαν πομπώδη, ασαφή και ανακριβή βιογραφικά και στενοί συνεργάτες τους καταγγέλλουν δημοσίως για διαπλοκή, ασυνέπεια, έλλειψη ειλικρίνειας, «μπέσας», διαφάνειας και για ανέντιμες πράξεις.

Ασφαλώς για αυτό το καταστροφικό φαινόμενο ευθύνη έχουμε και εμείς οι πολίτες, αφού κάνουμε δύο μεγάλα λάθη.

Πρώτον, δεν κατανοούμε τη ρήση του Πλάτωνα που υποστηρίζει: «Μια από τις τιμωρίες μας να μην καταδεχόμαστε να ασχοληθούμε με την πολιτική (τα κοινά) είναι να καταλήγουμε να μας κυβερνούν οι κατώτεροί μας».

Δεύτερον, δεν αξιολογούμε τους πολιτικούς με αντικειμενικά κριτήρια που αφορούν την επαγγελματική και κοινωνική τους διαδρομή, τα αποτελέσματα που έχουν επιτύχει, τις πράξεις και τις συμπεριφορές τους. Σκεφτόμαστε διαισθητικά και συναισθηματικά και μας συμπαρασύρει η ρητορική, ο εντυπωσιασμός, η φήμη, η διαφήμιση, το πολιτικό μάρκετινγκ και η προπαγάνδα.

Συνεπώς, αν θέλουμε να έχουμε μέλλον ως χώρα δεν έχουμε άλλη επιλογή από την αλλαγή του πολιτικού πολιτισμού, του πολιτικού συστήματος και του πολιτικού προσωπικού. Αυτό προϋποθέτει ότι πρώτα πρέπει ν’ αλλάξουμε εμείς τα κριτήρια αξιολόγησης και επιλογής των πολιτικών στηριζόμενοι σε τεκμήρια που εξασφαλίζουν την αξιοκρατία και την εντιμότητα.

* O κ. Δημήτρης Μπουραντάς είναι καθηγητής – συγγραφέας και Επικεφαλής του Κόμματος “κοινωνία αξιών”

Πηγή: http://www.skai.gr/news/opinions/article/228808/o-faulos-kuklos-tou-metriou-kai-anedimou-politikou-prosopikou-tis-horas/

Οι εγκληματικές πολιτικές των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης με την ενθάρρυνση την πίεση και την ανοχή των κομμάτων της αντιπολίτευσης οδήγησαν τη χώρα στη καταστροφή. Έτσι σήμερα δίνουμε ένα πόλεμο εθνικής επιβίωσης σε πολλά μέτωπα. Δεδομένης της αβεβαιότητας, της ασάφειας και της πολυπλοκότητας που δημιουργεί η σύγκρουση συμφερόντων στο Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο τοπίο, μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι αυτός ο πόλεμος θα κερδιθεί. Η κυβέρνηση και συνολικά το πολιτικό σύστημα συνεχίζει χωρίς μια εθνική και συνεκτική στρατηγική νίκης με επιμέρους σχέδια έκτακτων μέτρων τα οποία πρέπει να υλοποιηθούν με ταχύτητα, αποφασιστικότητα, αποτελεσματικότητα, μέσω έκτακτων δομών, μηχανισμών και ανθρώπων στο κάθε κρίσιμο μέτωπο.

Το πρώτο μέτωπο που η αντιμετώπισή του καθυστερεί επικίνδυνα από το 2009, είναι η ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής η οποία συνδέεται άμεσα με την ανεργία και τα έσοδα του κράτους. Τρία χρόνια τώρα οι κυβερνήσεις εύχονται την επανεκκίνησή της οικονομίας χωρίς να κάνουν τίποτα. Χωρίς να διαθέτουν συγκεκριμένο σχέδιο μέτρων που θα μπορούσαν να υλοποιήσουν μέσα από έκτακτες δομές και μηχανισμούς και όσους ανθρώπους χρειάζονται ποσοτικά και ποιοτικά για τις μάχες που πρέπει να δοθούν, για την υποστήριξη των εξαγωγών, την ταχύτατη και αποτελεσματική αξιοποίηση του ΕΣΠΑ, την υποκατάσταση των εισαγωγών, την έναρξη των μεγάλων κατασκευαστικών και επενδυτικών έργων και την προσέλκυση επενδύσεων, την ουσιαστική ενίσχυση του τουρισμού, την αντιμετώπιση της τραπεζικής κρίσης, τη ρευστότητα των επιχειρήσεων, τη στήριξη όσων θέλουν, λόγω ανεργίας, να δραστηριοποιηθούν στον αγροτοδιατροφικό τομέα κλπ. Αντί αυτών, συνεχίζεται με συνέπεια η ίδια υφεσιακή πολιτική αύξησης των φόρων και μείωσης των μισθών που οδηγούν στην αποσύνθεση του παραγωγικού ιστού.

Το δεύτερο μέτωπο στο οποίο έπρεπε και πρέπει να δοθεί σκληρή μάχη είναι αυτό της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής, της δασμοδιαφυγής και της διαφθοράς. Εδώ, όχι μόνο δεν εφαρμόστηκαν έκτακτα μέτρα και δεν διατέθηκαν “επίλεκτες” δυνάμεις, αλλά αντίθετα αποδυναμώθηκαν οι ελεγκτικοί και εισπρακτικοί μηχανισμοί (π.χ φοροεισπρακτικοί, φορολογικά δικαστήρια, κλπ) από ανθρώπους και ηθικό. Θα έπρεπε, για παράδειγμα, να υπάρξουν έκτακτες δομές και οι άνθρωποι που απαιτούνται (και αλλού περισσεύουν) για να ελεγχθεί σε ένα εξάμηνο, το ολικό πόθεν έσχες (καταθέσεις, εντός και εκτός χώρας, περιουσιακά στοιχεία, επενδύσεις στις αγορές, τεκμήρια διαβίωσης, κλπ) για τα προηγούμενα δέκα χρόνια τουλάχιστον 200.000 οικογενειών που σ’ ένα μεγάλο ποσοστό πλούτισαν μέσω φοροδιαφυγής, εισφοροδιαφυγής, δασμοφυγής, χρηματισμού και μαύρου χρήματος γενικώς. Έτσι θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν αρκετά δις για να διοχετευθούν στην πραγματική οικονομία.

Το τρίτο μέτωπο στο οποίο αν δεν δοθεί η μάχη μπορεί να χαθεί ο πόλεμος είναι αυτό της φτώχειας και της αλληλεγγύης. Όλο και περισσότεροι πολίτες ζουν σε συνθήκες μακροχρόνιας ανεργίας, πραγματικής φτώχειας και εξαθλίωσης. Αυτό, εκτός της ανθρωπιστικής διάστασης, ίσως αποτελέσει πηγή ανεξέλεγκτης κοινωνικής έκρηξης με απρόβλεπτες συνέπειες.

Το τέταρτο μέτωπο, αφορά το κράτος. Τα τελευταία χρόνια οι επιδόσεις του κράτους σε όλους τους τομείς χειροτερεύουν και το μόνο που γίνεται είναι η συζήτηση για το πόσοι και ποιοι δημόσιοι υπάλληλοι θ’ απολυθούν. Πράγματι, μέσω της σωστής και αντικειμενικής μεθόδου αξιολόγησης, που δεν απαιτεί περισσότερο από ένα εξάμηνο, έπρεπε από καιρό ν’ απολυθούν αυτοί που τόσα χρόνια δεν τηρούσαν το συμβόλαιο εργασίας με το κράτος, δηλαδή, δεν είχαν ένα ελάχιστο επίπεδο επιδόσεων, επαγγελματικών και έντιμων συμπεριφορών. Για τους υπόλοιπους στον ίδιο χρόνο μπορούσε να γίνει ριζική ανακατανομή ούτως ώστε να εργασθούν στα μέτωπα που πρέπει να δοθούν οι μάχες. Ένα τεράστιο ζήτημα που επίσης θα έπρεπε ήδη να είχε αντιμετωπισθεί είναι τα συστήματα ελέγχου και η χρήση σύγχρονων τεχνολογιών (π.χ ηλεκτρονική διακυβέρνηση, ηλεκτρονικές προμήθειες κλπ) και η εισαγωγή σύγχρονων συστημάτων Διοίκησης Ανθρωπίνου Δυναμικού στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Το πέμπτο μέτωπο αφορά την εγκληματικότητα και την ασφάλεια των πολιτών. Είναι βέβαιο ότι ένα μεγάλο ποσοστό των αστυνομικών ασχολείται με τη γραφειοκρατία και τις υποστηρικτικές υπηρεσίες και ένα μόνο μικρό ποσοστό στο αστυνομικό έργο. Αυτά μπορούν εύκολα να τ’ αναβάλουν δημόσιοι υπάλληλοι που περισσεύουν σε άλλες υπηρεσίες και οι αστυνομικοί να ασχοληθούν με το έργο της προστασίας των πολιτών και της νομιμότητας.

Τέλος, αν οι μάχες στα προηγούμενα μέτωπα προχωρούσαν σωστά, η χώρα θ’ αποκτούσε αξιοπιστία και διαπραγματευτική δύναμη να δώσει τη μάχη στο μέτωπο της Ε.Ε, διεκδικώντας ένα σχέδιο τύπου “Μάρσαλ” και την αναπτυξιακή διευθέτηση του χρέους από τους εταίρους και τους δανειστές.

Από τις προηγούμενες διαπιστώσεις και πολλές άλλες που αφορούν επιδόσεις, αποτελέσματα, πράξεις και συμπεριφορές, φαίνεται ότι ενώ η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο με πολλά μέτωπα, η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση σκέφτονται και λειτουργούν όπως “εν καιρώ ειρήνης” με τις ίδιες λογικές και πρακτικές, το ίδιο πολιτικό προσωπικό, τις ίδιες κρατικές δομές, τα ίδια συστήματα, χωρίς προτεραιότητες, χωρίς σχέδιο, χωρίς εστίαση στα κρίσιμα μέτωπα, χωρίς ταχύτητα, αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα. Δυστυχώς, ακόμη και τώρα οι προτεραιότητες του πολιτικού συστήματος είναι το κομματικό συμφέρον, η εκλογική πελατεία και οι πολιτικές καριέρες. Αν αυτό δεν αλλάξει, ο πόλεμος είναι χαμένος.

* O Δημήτρης Μπουραντάς είναι καθηγητής, συγγραφέας, και επικεφαλής του κόμματος “κοινωνία αξιών”

Πηγή: http://www.news.gr/politikh/esoterikh-politikh/article/57077/o-polemos-hanetai-otan-eisai-adynamos-sta.html