κοινωνία αξιών

‘

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Το όραμα της ‘’κοινωνίας αξιών’’ είναι να καταστήσουμε την παιδεία της χώρας μας πρότυπο και μοχλό ανάπτυξης του πολιτισμού, της οικονομίας, της κοινωνίας, της δημοκρατίας, της οικολογίας, της καινοτομίας, της επιχειρηματικότητας και του ανθρωπισμού.

Οι στρατηγικοί στόχοι:

1. Ίσες ευκαιρίες σε όλους για εκπαίδευση, μόρφωση και καλλιέργεια, με κριτήρια τη θέληση, την αξιοκρατία, την προσπάθεια και τις επιδόσεις.
2. Αριστεία σε όλες τις βαθμίδες της παιδείας και ποιότητα παντού.
3. Ολιστική ανάπτυξη του ανθρώπου μέσω της ανάπτυξης όλων των διανοητικών ικανοτήτων (αριστερό και δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου), του ενστερνισμού των θεμελιωδών ανθρώπινων και δημοκρατικών αξιών, της ανάπτυξης της υπαρξιακής, συναισθηματικής, κοινωνικής, οικολογικής και «πολιτισμικής» νοημοσύνης.
4. Διεθνοποίηση της παιδείας, ώστε η χώρα μας να γίνει παγκόσμιος προορισμός για ξένους σπουδαστές, με στόχο της δημιουργία θέσεων εργασίας, την ενίσχυση της εξωστρέφειας, των διεθνών σχέσεων και της εικόνας της χώρας, καθώς και της οικονομίας.
5. Άμεση σύνδεση της παιδείας με τις ανάγκες της οικονομίας, της εργασίας, των δημοσίων και κοινωνικών οργανισμών, της επιχειρηματικότητας και της καινοτομίας.
6. Αποδοτική χρήση των πόρων και της αποτελεσματικότητας του κάθε οργανισμού (σχολεία, ΑΕΙ, κλπ) και συνολικά του συστήματος παιδείας.
7. Εξασφάλιση των απαιτούμενων συνεργιών μεταξύ της Παιδείας, του Πολιτισμού, της Εργασίας και του Αθλητισμού.

Προτάσεις Βασικών Αλλαγών στην Παιδεία

1. Εφαρμογή συστημάτων, μεθόδων και τεχνικών μάνατζμεντ, σε όλους τους οργανισμούς και σε όλο το σύστημα παιδείας ώστε να εξασφαλίζει την αξιοκρατία, την αποδοτικότητα και την αποτελεσματικότητα μέσω  αντικειμενικών μεθόδων ελέγχου και αξιολόγησης των επιδόσεων όλων των εκπαιδευτικών, αλλά και των μονάδων (σχολείο, ΑΕΙ, κλπ).
2. Ανάπτυξη νομοθετικού πλαισίου το οποίο θα επιτυγχάνει την ελευθερία πρωτοβουλιών, τη δημιουργικότητα και την καινοτομία αλλά επίσης τον έλεγχο και την λογοδοσία σε ό,τι αφορά τις επιδόσεις τα αποτελέσματα και την αποδοτική χρήση των πόρων.
3. Διαμόρφωση μηχανισμών ανίχνευσης και προώθησης των άριστων ή ταλαντούχων μαθητών – σπουδαστών.
4. Εστίαση της παιδείας στο μαθητή, στη μάθηση και στην ολιστική ανάπτυξη του ανθρώπου, μέσω σύγχρονων, εργαστηριακών και βιωματικών μεθόδων μάθησης και αναμόρφωσης του περιεχομένου των προγραμμάτων σπουδών, ώστε να ενισχυθούν μαθήματα τεχνών και ανθρωπιστικών επιστημών.
5. Ανάπτυξη και άμεση σύνδεση της επαγγελματικής εκπαίδευσης όλων των βαθμίδων με τις ανάγκες της οικονομίας.
6. Ανάπτυξη της ενημέρωσης περί επαγγελματικού προσανατολισμού για τους γονείς και τους μαθητές, ώστε να αλλάξει η εσφαλμένη νοοτροπία της ταύτισης της επαγγελματικής επιτυχίας μόνο με την απόκτηση πτυχίου ΑΕΙ ή ΑΤΕΙ και να γίνει κατανόηση της διαφοράς μεταξύ παιδείας και επαγγελματικής εκπαίδευσης.
7. Ορθολογική κατανομή των πόρων που διατίθενται στη παιδεία με κριτήρια την αποδοτικότητα, τις οικονομίες κλίμακας και τις συνέργειες.
8. Σε όλες τις βαθμίδες της δημόσιας εκπαίδευσης οι μαθητές των γονέων με υψηλά εισοδήματα συνεισφέρουν υπό μορφή διδάκτρων – χορηγιών ένα ποσό, το οποίο αποδίδεται από τη σχολική μονάδα σε υποτροφίες αρίστων και αποδεδειγμένα φτωχών μαθητών. Η εφαρμογή αυτού του μέτρου προϋποθέτει την αξιοπιστία των δηλωθέντων εισοδημάτων.
9. Σε όλους τους μαθητές τα βιβλία δίνονται για χρήση και επιστρέφονται σε καλή κατάσταση.
10. Το Υπουργείο Παιδείας αποκτά επιτελικές δομές διαμόρφωσης στρατηγικών και επιχειρησιακών σχεδίων για την Παιδεία και τον έλεγχο των επιδόσεων.
11. Η ευθύνη της στρατηγικής και των επιχειρησιακών σχεδίων για την Παιδεία ανήκει στο Υπουργείο Παιδείας το οποίο μέσω θεσμοθετημένης διαδικασίας ενσωματώνει στο σχεδιασμό τις προτάσεις των Υπουργείων που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με την εκπαίδευση και τη Παιδεία, καθώς και της ΤΑ.

Προτάσεις για Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση

1. Εισαγωγή συστημάτων αξιολόγησης και ελέγχου των επιδόσεων και σύνδεση των προαγωγών και των αμοιβών με αυτές.
2. Ελευθερία πρωτοβουλιών και εξουσία στους διευθυντές των σχολικών μονάδων να ασκούν αποτελεσματική διοίκηση και ηγεσία με ταυτόχρονη αξιολόγηση με βάση τις συμπεριφορές και τ’ αποτελέσματα από τους προϊσταμένους τους αλλά και από τους συνεργάτες τους δασκάλους – καθηγητές (360^ο αξιολόγηση) και σύνδεση των αμοιβών και της εξέλιξης τους με τις επιδόσεις τους.
3. Συγκεκριμένα κριτήρια επιλογής των διευθυντικών στελεχών των σχολικών μονάδων, απαραίτητη εκπαίδευση και εξέταση σε προγράμματα Διοίκησης και Ηγεσίας Σχολικών Μονάδων.
4. Η θητεία των διευθυντών των σχολικών μονάδων είναι τριετής και η συνέχισή της κρίνεται με βάση τα αποτελέσματα της αξιολόγησής τους.
5. Ενίσχυση των πειραματικών-πρότυπων σχολικών μονάδων.
6. Συνεχής και σχεδιασμένη επιμόρφωση των δασκάλων και καθηγητών.
7. Δημιουργία συστημάτων αναγνώρισης και επιβράβευσης μαθητών, δασκάλων, διευθυντών και σχολικών μονάδων.
8. Οργανωμένη και συστηματική ενημέρωση και συμβουλευτική των γονέων από τους δασκάλους – καθηγητές.
9. Οργανωμένη και συστηματική συνεργασία της σχολικής μονάδας με τις τοπικές κοινωνίες ώστε οι μαθητές ν αποκτούν εμπειρίες.
10. Ενίσχυση της ειδικής– εκπαίδευσης των παιδιών με μαθησιακές ιδιαιτερότητες.
11. Ειδικές δράσεις ή υπηρεσίες για παιδιά με οικονομικά, κοινωνικά, μαθησιακά ή ψυχολογικά προβλήματα.
12. Επέκταση του ωραρίου απασχόλησης των παιδιών στα σχολεία υποχρεωτικής εκπαίδευσης (6-15 ετών)
13. Ισοβαρής αντιμετώπιση των κλασσικών, θετικών, τεχνολογικών, ανθρωπιστικών, καλλιτεχνικών και αθλητικών πεδίων μελέτης.
14. Εφαρμογή σύγχρονων βιωματικών και εργαστηριακών μεθόδων μάθησης (π.χ βιωματικά παίγνια).

Προτάσεις για τα ΑΕΙ

1. Τα μαθήματα, ο τρόπος εξετάσεων και ο αριθμός των εισακτέων, καθορίζεται από το κάθε ΑΕΙ και υλοποιείται με την εποπτεία του Υπουργείου, όπως μέχρι τώρα, για την εξασφάλιση του αδιάβλητου.
2. Τα ΑΕΙ είναι ελεύθερα με εσωτερικούς κανονισμούς να ενισχύουν την ευελιξία των σπουδών, των φοιτητών, σε ό,τι αφορά τα προγράμματα σπουδών και τις εξειδικεύσεις.
3. Ιδρύονται μη κρατικά ΑΕΙ που εποπτεύονται από το κράτος και οι συνθήκες ανταγωνισμού με τα κρατικά είναι υγιείς.
4. Ενισχύεται η αυτονομία των ΑΕΙ σε συνδυασμό με τον ουσιαστικό έλεγχο των επιδόσεων και την αποδοτική χρήση των πόρων.
5. Ενισχύεται η δυνατότητα των ΑΕΙ να αποκτούν πόρους εκτός κρατικού προϋπολογισμού, χωρίς κανένα περιορισμό και με βάση μηχανισμούς διαφάνειας και ελέγχου.
6. Διαμορφώνεται και υλοποιείται σχέδιο δημιουργίας ξενόγλωσσων προγραμμάτων σπουδών, τμημάτων Σχολών ή ΑΕΙ με στόχους την προσέλκυση 100.000 ξένων φοιτητών σε μια δεκαετία.
7. ΑΕΙ και Σχολή θεσμοθετεί συγκεκριμένα και διαφανή κριτήρια επιλογής και προαγωγής μελών ΔΕΠ.
8. Η χρηματοδότηση των ΑΕΙ συνδέεται με τις επιδόσεις τους όπως και οι αμοιβές των μελών ΔΕΠ.
9. Στα ΑΕΙ λειτουργούν φοιτητικοί σύλλογοι και όχι πολιτικές παρατάξεις.

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013                   

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Για να μην καταλήξουμε εδώ:

 (του Δημήτρη Χαντζόπουλου, από τα ΝΕΑ 28.2.13)

αλλά… ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΜΕ ΑΞΙΕΣ

Την Τετάρτη 22 Μαΐου 2013 και ώρα 19.00 – 21.00, στην αίθουσα διαλέξεων του Εμπορικού και Εισαγωγικού Συλλόγου Πατρών, στην Πλατεία Γεωργίου Α’ 25, στην Πάτρα,

η ‘’κοινωνία αξιών’’ και οι ‘’Δημοκρατικοί’’

σας προσκαλούν στην παρουσίαση των θέσεων τους για ‘’Μια σύγχρονη, ολοκληρωμένη και αποτελεσματική παιδεία’’.

Ομιλητές θα είναι:

1. Δημήτρης Μπουραντάς, καθηγητής Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρος της ‘’κοινωνίας αξιών’’: «Ανώτατη Εκπαίδευση με αξία στην αγορά εργασίας»,
2. Πέτρος Γρουμπός, καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών: «Η αριστεία στην Εκπαίδευση»,
3. Αθηνά Ταρλά, παιδαγωγός: «Όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω πολίτης. Η διαδρομή από το θρανίο στην κάλπη»,
4. Ποθητή Αγάθου, εκπαιδευτικός, μέλος της “νεανικής κοινωνίας αξιών”: «Παιδεία: ο μίτος για την έξοδο από το λαβύρινθο της κρίσης».

Το όραμά μας είναι να καταστήσουμε τη παιδεία της χώρας μας πρότυπο και μοχλό ανάπτυξης του πολιτισμού, της οικονομίας, της κοινωνίας, της δημοκρατίας, της καινοτομίας, της επιχειρηματικότητας, της οικολογίας  και του ανθρωπισμού.

Η αποστολή της παιδείας είναι η ανάπτυξη των αξιών, των γνώσεων και ικανοτήτων των ανθρώπων, έτσι ώστε να πραγματώνουν τις δυνατότητες τους στη ζωή και να εξασφαλίζουν την ατομική και  την κοινωνική τους ευημερία στα πλαίσια της κοινωνικής συμβίωσης.

Η πρότασή μας για ένα σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα δίνει πρωταρχική σημασία στο παιδί/σπουδαστή και την μαθησιακή του πορεία και όχι μονολιθικά στο θεσμό. Για να επιτευχθεί η βελτίωση αυτής της μαθησιακής πορείας, απαιτείται σχεδιασμός αναλυτικών προγραμμάτων από το νηπιαγωγείο ως το τέλος της τριτοβάθμιας ή επαγγελματικής εκπαίδευσης, που να στοχεύουν στη στήριξη και προώθηση της προσωπικής ανάπτυξης των παιδιών και των νέων και πέραν της σχολικής εκπαίδευσης, στο πλαίσιο της ‘’δια βίου μάθησης’’.

Η οικογένειά μου ήταν φτωχή. Οι γονείς μου ήταν εργάτες και οι δύο, εργαζόμενοι από την εφηβεία τους. Γνωρίστηκαν στη Γερμανία, διπλοβάρδιες στα εργοστάσια, αιματηρές οικονομίες για να αγοράσουν οικόπεδο, να χτίσουν σπίτι και να επιστρέψουν στην πατρίδα, όπου δεν είχαν τίποτα. Εγώ και η αδερφή μου μεγαλώσαμε σχεδόν μόνες μας. Από την πρώτη Δημοτικού φτιάχναμε το πρωινό μας (όχι σαν αυτό των διαφημίσεων), κλειδώναμε το σπίτι, περπατούσαμε 15 λεπτά ως τη στάση του λεωφορείου και πηγαίναμε στο σχολείο. Επιστρέφαμε, ζεσταίναμε το φαγητό μας και στρωνόμασταν αμέσως στο διάβασμα. Οι γονείς έλειπαν από τα ξημερώματα και επέστρεφαν αργά το απόγευμα. Στις διπλοβάρδιες, την επομένη το πρωί.

Η μητέρα μου μόλις επέστρεφε, πάντα έκανε την ίδια ερώτηση: Διαβάσατε;

Ήταν αγράμματη, οπότε δεν μπορούσε και να μας ελέγξει. Αν απαντούσαμε καταφατικά, μας άφηνε να παίξουμε τον υπόλοιπο χρόνο που έμενε μέχρι να πάμε για ύπνο. Αν καταλάβαινε ότι δεν είχαμε ακριβώς τελειώσει τα μαθήματα, έλεγε την φράση που έμεινε παροιμιώδης στην οικογένεια: «Να καθήσετε να τελειώσετε το διάβασμα, εκτός αν θέλετε να πάω να πλύνω τα κατσαρόλια».

Ο μύθος, που εμείς ως παιδιά είχαμε πιστέψει, ήταν πως μας είχαν αγοράσει από ένα κατσαρόλι. Το κατσαρόλι ήταν ένα μεταλλικό σκεύος, στο οποίο έβαζαν το φαγητό τους για να φάνε το μεσημέρι στο εργοστάσιο. Γιατί βέβαια δεν ξόδευαν δεκάρα για να αγοράσουν οτιδήποτε από τις καντίνες. Μας είχαν πει λοιπόν, πως αν κάποια στιγμή καταλάβαιναν πως «δεν παίρνουμε τα γράμματα», θα μας έπλεναν το ωραίο μας κατσαρόλι και θα πηγαίναμε την επόμενη μέρα για μεροκάματο. Μπορεί να μην ήξερα τι διαφορά θα είχε η δουλειά που θα έκανα τελειώνοντας το σχολείο από αυτή που έκαναν οι δικοί μου στο εργοστάσιο, αλλά ήξερα πως ο πατέρας μου όταν ήταν στο σπίτι, δεν ήταν σε θέση να κάνει τίποτ’άλλο εκτός από το να πέσει για ύπνο. Κι ευτυχώς δηλαδή, γιατί όταν δεν μπορούσε να κοιμηθεί, τα νεύρα του ήταν σε τέτοιο χάλι που κρατούσαμε την αναπνοή μας για να μην ακούει ήχους (άλλη φορά θα σας πω τι συνέβαινε, αν γινόταν το λάθος και τους άκουγε). Ήξερα ακόμα πως τα παπούτσια του ήταν γεμάτα μεταλλικά ρινίσματα (γρέζια τα έλεγε) και μαζί με τη μητέρα μου τα βγάζαμε ένα-ένα για να σώσουμε τα παπούτσια. Ήξερα ότι τα χέρια της μάνας μου είχαν ρόζους και έτριβε κάθε βράδυ τα μπράτσα και τα δάχτυλά της βογκώντας. Και κάθε φορά που άκουγα την απειλή για το κατσαρόλι, μολονότι ως σπασικλάκι που ήμουν, είχα τελειώσει τα μαθήματά μου, τους έριχνα άλλη μια ματιά για καλό και για κακό.

Ακόμα κι όταν εκείνο το πρώτο όνειρο της επιστροφής στην πατρίδα πραγματοποιήθηκε, τα πράγματα δεν άλλαξαν και πολύ. Πάλι φορούσα τα ρούχα της αδερφής μου, πάλι τρώγαμε παγωτό μία φορά την εβδομάδα (από το φτηνό), πάλι οι γονείς μου δούλευαν όλη μέρα και δεν ξεκουράζονταν ποτέ. Κι εμείς το ίδιο.

Από 12 χρονών είχαμε μάθει να μαγειρεύουμε, να καλλιεργούμε το περιβολάκι, να φροντίζουμε τα ζώα, να διορθώνουμε τις ελαφριές ηλεκτρικές και υδραυλικές βλάβες, να βάφουμε, μέχρι και να χτίζουμε, όταν ο πατέρας μας αποφάσισε να «σηκώσει» άλλον έναν όροφο. Μόνοι μας. Εργάτης, τεχνίτης δεν πάτησε κανείς. Είχαμε ένα μικρό, συνοικειακό χρωματοπωλείο. Μάθαμε να ζυγίζουμε, να τιμολογούμε, να συναλλασσόμαστε με τους πελάτες, να παραλαμβάνουμε από τους προμηθευτές.

Η μοναδική μας πολυτέλεια, και στη Γερμανία και εδώ, ήταν το ποδήλατο. Μόνο που δεν είχαμε πολύ χρόνο να το χαρούμε, γιατί ακόμα κάθε απόγευμα η μητέρα κράδαινε το κατσαρόλι! Κι εμείς έπρεπε να είμαστε εντάξει με το σχολείο. Και λέξεις όπως φροντιστήριο ήταν απαγορευμένες. «Αν είναι να θες σαράντα πέντε μάστορες κι εξήντα μαθητάδες, άστο! Πάρε το κατσαρόλι σου, να έχεις και το κεφάλι σου ήσυχο», έλεγε η μάνα μου.

Το κατσαρόλι, λοιπόν, όσο και αν σας τρομάζει εσάς που το ακούτε πρώτη φορά, με έμαθε πολλά πράγματα. Περισσότερα από όσα, ίσως, φαντάστηκαν οι γονείς μου. Και άκουγα τον μεταλλικό του ήχο και αφού εκείνοι έφυγαν πρόωρα από τη ζωή.

Με έμαθε να εκτιμώ τους ανθρώπους που εργάζονται καταπονώντας το σώμα τους και να τους σέβομαι απεριόριστα.

Με εξοικείωσε με την ιδέα της χειρονακτικής εργασίας και όταν χρειάστηκε να εργαστώ για να τελειώσω το σχολείο και να σπουδάσω, δεν δίστασα και δεν ένιωσα άσχημα να κάνω την μαγείρισσα, την καθαρίστρια, την εργάτρια σε θερμοκήπιο και σε βιοτεχνία.

Κρατούσε το μυαλό μου προσηλωμένο στον στόχο. Σε αυτό που ήθελα να κάνω και με βοήθησε να το πετύχω έστω και μερικά χρόνια αργότερα από το κανονικό.

Με έμαθε να εκτιμώ αυτά που κερδίζει κανείς με τον ιδρώτα του, είτε εργάζεται σωματικά είτε πνευματικά. Να μην τα σπαταλώ, αν και από τη φύση μου γεννήθηκα σπάταλη. Το ισορρόπησα.

Με εμπότισε με βαθύτατη απέχθεια για τους ανέντιμους ανθρώπους, που δεν ντρέπονται να κερδίζουν χρήματα χωρίς να εργάζονται. Και για εκείνους που εκμεταλλεύονται την αγνότητα ανθρώπων όπως η μάνα μου, για να εκμεταλλευτούν τον κόπο τους παριστάνοντας τους προστάτες τους.

Γέννησε μέσα μου τον έρωτα για την Παιδεία! Όχι την άγρα πτυχίων. Την αληθινή. Την αγάπη για την εργασία και την προσφορά. Την επιδίωξη της αξιοπρέπειας και της αυτάρκειας. Αυτά ονειρεύτηκα να μεταδώσω σε όσους θα μου έκαναν την τιμή να γίνουν μαθητές μου.

Μου έδωσε το θάρρος να αντιμετωπίσω διεστραμμένες αντιλήψεις γονέων, που με προσλάμβαναν νομίζοντας πως η δουλειά μου είναι να φροντίζω να πηγαίνουν τα παιδιά τους στο σχολείο με λυμένες τις ασκήσεις.

Το κατσαρόλι ήταν το σύμβολο της πραγματικής ζωής. Θα νόμιζε κανείς πως ένα παιδί, ακούγοντας με τη φαντασία του τον μεταλλικό του ήχο, θα αποκτούσε φοβίες για τη φτώχεια, την χειρωνακτική εργασία, την ταπεινή καταγωγή. Θα έκανε όμως λάθος!

Για εμένα και την αδερφή μου, το κατσαρόλι είπε αυτά που οι αγράμματοι γονείς μας δεν είχαν την ικανότητα να εκφράσουν: Ο μόνος αξιοπρεπής τρόπος ζωής είναι να εργάζεσαι, να παράγεις, να προσφέρεις. Με κάποιον τρόπο πρέπει μόνος σου να γεμίζεις το κατσαρόλι σου, να κερδίσεις τη ζωή σου. Καθήκον σου είναι να το γεμίσεις. Δική σου απόφαση αν θα καταπονήσεις το πνεύμα ή το σώμα. Κάθε επιλογή αποδεκτή, αρκεί να είναι αυτό που σου ταιριάζει.

Διαλέγεις και παίρνεις!

Αθηνά Ταρλά

Πηγή: http://skepteon.blogspot.gr/2013/05/blog-post.html

«Χτες και σήμερα ίδια κι όμοια, χρόνος μπρος, χρόνια μετά…
Η ύπαρξή σου σε σκοτάδια όλο πηχτότερα βουτά.
Τάχα η θέλησή σου λίγη, τάχα ο πόνος σου μεγάλος;
Αχ, πούσαι νιότη, που ‘δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!»

           Κώστας Βάρναλης

Το σκηνικό:   

Η Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, των περικοπών των μισθών, των απολύσεων και των ανέργων, η Ελλάδα που καθημερινά ματώνει.

Πρωταγωνιστούν κατά σειρά εμφανίσεως:

Ένα νομοσχέδιο που φιλοδοξεί να βελτιώσει το εκπαιδευτικό έργο που παρέχει η δημόσια εκπαίδευση, το οποίο δε βελτιώνεται εδώ και δεκαετίες με πληθώρα νόμων, αρκετοί από τους οποίους έφεραν το βαρύγδουπο τίτλο «Νόμος πλαίσιο», καθώς δεν εφαρμόζονται στην πράξη ή εφαρμόζονται κατά το δοκούν και κατά περίσταση, μένοντας  στην ουσία ανενεργοί. Κυρίως, όμως, γιατί, όπως και το τελευταίο νομοσχέδιο, δε λαμβάνουν υπόψη την πραγματικότητα της εκπαιδευτικής πράξης. Με την αύξηση του διδακτικού  ωραρίου, έστω και κατά δύο ή τρεις ώρες την εβδομάδα που επιβάλλεται στους εκπαιδευτικούς και τη συγχώνευση σχολικών μονάδων προκαλείται αναγκαστική μετακίνηση ή και πιθανά απόλυση εκατοντάδων εκπαιδευτικών. Δε λαμβάνει υπόψη, επίσης, ότι στις περισσότερες σχολικές μονάδες δεν υπάρχουν οι υποδομές (δεύτερο εργαστήριο με υπολογιστές και σύνδεση στο διαδίκτυο, αλλά και αίθουσα με βιβλιοθήκη) για να δίνεται στον εκπαιδευτικό η δυνατότητα να προετοιμάσει αποτελεσματικά τα μαθήματά του, στη διάρκεια ενός διευρυμένου υπηρεσιακού ωραρίου.

Οι εκπαιδευτικοί είναι στο σύνολό τους απαξιωμένοι από την κοινωνία, η οποία έχει μια στρεβλή εικόνα του έργου τους και των περιορισμών του και όχι σπάνια και από τους ίδιους, ιδίως όταν κάνουν κριτική στη δημόσια εκπαίδευση, έχοντας το ρόλο και του γονιού. Μια μεγάλη μερίδα από αυτούς εργάζονται με μεράκι και όραμα πολύ περισσότερες ώρες από αυτές που ζητάει το τελευταίο νομοσχέδιο, αλλά δεν τους αναγνωρίζεται, γιατί δεν υπάρχει κανενός τύπου αξιολόγηση, πέρα από αυτή των μαθητών τους και των γονέων και γιατί ανέχονται να μην αναγνωρίζεται η δουλειά τους για χάρη εκείνων των «συναδέλφων» τους που αδυνατούν ή δε θέλουν να δουλέψουν. Μια δεύτερη μεγάλη μερίδα εκπαιδευτικών θωρακίζεται πίσω από «κεκτημένα» πολυήμερων σχολικών διακοπών, αργιών και αδειών, αποσπάσεων σε θέσεις  που δε φαίνονται και μπορούν να μην προσφέρουν έργο, στην έλλειψη σοβαρής αξιολόγησης , στη μετάθεση ευθυνών στο αναλυτικό πρόγραμμα, στις υποδομές, στη γραφειοκρατία, αλλά και στην ανοχή των συναδέλφων τους που αγωνίζονται στις ίδιες αντίξοες συνθήκες , και καταφέρνει να  αργεί  καθ’ όλο το διδακτικό έτος.

Η Ο.Λ.Μ.Ε., το συνδικαλιστικό όργανο των εκπαιδευτικών, οι εκπρόσωποι που στην πλειονότητά τους  μετράνε χρόνια συνδικαλιστικών αγώνων, αλλά πολύ λίγες ώρες μέσα στην τάξη, σε σχέση με τους μαχόμενους εκπαιδευτικούς. Με τις προτάσεις της, δεκαετίες τώρα, δεν κατάφερε να συνταχθεί ένα νομοσχέδιο που να κάνει πράξη την επιμόρφωση και την ουσιαστική αξιολόγηση. Δεν κατάφερε να φρενάρει την ασυνέπεια ή τις κομματικές επιλογές στελεχών στην εκπαίδευση, δεν κατάφερε η έννοια της αξιοκρατίας να μην είναι σύντομο ανέκδοτο. Κατάφερε όμως με τις κατά καιρούς προτάσεις της να ενισχύσει το κλίμα απαξίωσης του εκπαιδευτικού και του έργου του.

Το έργο:

Η αναμενόμενη πρόταση αγώνα: Απεργία κατά τη διάρκεια των εξετάσεων. Και μόνο με την εξαγγελία της άρχισε να κάμπτεται το ηθικό των μαθητών που είναι υποψήφιοι και θα δώσουν πανελλαδικές εξετάσεις. Οι μαθητές χρησιμοποιούνται ως  Ιφιγένεια για να γίνει ο τρωικός πόλεμος. Οι μαθητές όμως είναι τα σημαντικότερα πρόσωπα στην εκπαιδευτική καθημερινότητα των εκπαιδευτικών, πώς μπορούμε να τα θυσιάσουμε;  Ή τους θεωρούμε τους σημαντικούς άλλους της καθημερινής εκπαιδευτικής μας πράξης ή τα εξιλαστήρια θύματα, κάθε φορά που δεν καταφέρνουμε να αρθρώσουμε σοβαρό και υπεύθυνο αντίλογο;

Η αναμενόμενη απάντηση στην πρόταση αγώνα: Επιστράτευση ή αλλιώς αυτή τη φορά το «Περιμένοντας τους βαρβάρους» ευοδώθηκε.

Τώρα τι θα σώσουν οι βάρβαροι είναι πολύ μεγάλο ζήτημα για μια πολύπαθη χώρα που επιμένει να συμμετέχει ή να παρακολουθεί έργα του παραλόγου.

Σταυρούλα Χαϊδεμενάκου, εκπαιδευτικός

Mέλος της “κοινωνίας αξιών”