κοινωνία αξιών

«Με το δικαίωμά σου νάσαι πολίτης
στων ιδεών την πόλι»
Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

Εορτάσιμη για την Ευρώπη η 8η Μαΐου 1945. Είναι η ημέρα της νίκης των ελευθέρων Ευρωπαίων εναντίον της βαρβαρότητας του ναζισμού και του φασισμού.  Όμως, 68 χρόνια μετά την κατατρόπωση, την τελική νομίζαμε εξόντωση των μελανοχιτώνων, η Ελλάδα βρίσκεται και πάλι υπό την απειλή οργανωμένων φασιστικών ομάδων. Τα μέλη τους διαλαλούν και πρεσβεύουν αυτό ακριβώς το οποίο αδιάκοπα και με θυσίες πολέμησαν οι δημοκράτες του κόσμου στα χρόνια της πιο αιματηρής σύρραξης που γνώρισε η ανθρωπότητα, στα χρόνια δηλαδή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Κόμματα και κινήματα με ιδεώδη και συνθήματα μισαλλοδοξίας και ξενοφοβίας, με κίνητρα σκοτεινά και ιδιοτελή, τρομοκρατούν βίαια τους πολίτες, εγκληματούν κατά των ξένων σχεδόν ατιμωρητί, και βιαιοπραγούν κατά των νομίμων εκπροσώπων της πολιτείας, ακόμη και της δημοκρατικής τάξεως. Δεν αρκεί η ομόθυμη κατακραυγή σε τέτοια φαινόμενα βαρβαρότητας. Πρέπει να γίνει από όλους αντιληπτό ότι η δήθεν φιλανθρωπική δράση των νεοναζιστών προς τις ευπαθείς κοινωνικά και οικονομικά ομάδες των συμπολιτών μας αποβλέπει σε επικοινωνιακά μόνο οφέλη.  Είναι αναποτελεσματική και επικίνδυνη με τον διχασμό που προκαλεί, καταστρέφοντας τον ιστό της αλληλεγγύης και της κοινωνικής συνοχής.

Είναι καθήκον όλων μας όχι μόνο να καταδικάσουμε και να πάρουμε τις πρέπουσες αποστάσεις από τις ομάδες αυτές, αλλά κυρίως να επιστήσουμε την προσοχή κάθε αρχής στον κίνδυνο που ελλοχεύει με την αποδοχή, ή την απλή έστω ανοχή της δράσεως των νεοναζιστών. Η δράση αυτή είναι ύβρις για τον πολιτισμό και μίασμα για τον τόπο που δίδαξε στον κόσμο την ανθρωπιά. Πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά η απενοχοποίηση που επιτρέπει φασιστικά έκτροπα ως και μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Πρέπει να αντιδράσουμε αμέσως και αποτελεσματικά, πριν η ιστορία μάς ζητήσει να λογοδοτήσουμε για έναν απαράδεκτο εφησυχασμό.

Όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο αποφασίσαμε, με τα πνευματικά μέσα που διαθέτουμε, να εμποδίσουμε τη διάδοση των κηρυγμάτων του μίσους, να αποτρέψουμε εκδηλώσεις βαρβαρότητας στην πράξη και στον λόγο, να διακηρύξουμε τον σεβασμό των πολιτισμικών και πολιτικών παραδόσεων του έθνους. Καθήκον μας να καταγγείλουμε και να καταδικάσουμε κάθε απόκλιση από τα δημοκρατικά θέσμια που μας κληροδότησε η μακραίωνη ιστορία μας.

Διαλέξαμε από την Αντιγόνη του Σοφοκλή το σύνθημα που μας ενώνει: «Γεννήθηκα για ν’ αγαπώ και όχι για να μισώ»  (ου συνεχθείν αλλά συμφιλείν έφυν).

Ελένη Αρβελέρ, Νίκος Αλιβιζάτος, Θανάσης Βαλτινός, Βασίλης Βασιλικός, Θάνος Βερέμης, Παντελής Βούλγαρης, Κώστας Γαβράς, Χρήστος Γιανναράς, Νίκη Γουλανδρή, Αγγελος Δεληβορριάς, Αλκη Ζέη, Παντελής Καψής,  Χαρά Κιοσσέ, Μιχάλης Κοπιδάκης, Μένης Κουμανταρέας, Γιώργος Κουρουπός, Εμμανουήλ Κριαράς, Στάθης Λιβαθινός, Γιώργος Λούκος, Δημήτρης Μαρωνίτης, Ναταλία Μελά, Νίκος Μουζέλης, Γιώργος Νταλάρας, Σταύρος Ξαρχάκος, Τίτος Πατρίκιος, Γιάννης Πρετεντέρης, Στέλιος Ράμφος, Μιχάλης Σταθόπουλος, Αννα Συνοδινού, Παναγιώτης Τέτσης, Κώστας Τσόκλης, Μαρία Φαραντούρη, Αλέκος Φασιανός, Θανάσης Φωκάς, Παναγής Ψωμόπουλος.

Πηγή: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_09/06/2013_523265

«Η Παιδεία είναι ο δεύτερος ήλιος για τους ανθρώπους».

Πλάτων

Παιδεία… Μια διαχρονική αξία, για την οποία πολλά έχουν ακουστεί και πολλά έχουν γραφτεί. Μια λέξη που έχει στο ενεργητικό της μια σωρεία από ορισμούς και άλλους τόσους εννοιολογικούς «βιασμούς». Με μια πιο συνειδητή προσπάθεια όμως, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι παιδεία είναι η προσπάθεια εκείνη για πνευματική, σωματική και ηθική ανάπτυξη του ανθρώπου, μέσω όλων των κοινωνικών φορέων. Παιδεία λοιπόν, είναι ό,τι προάγει τον άνθρωπο σε μια ανώτερη και ολοκληρωμένη προσωπικότητα, δίνοντας του τη δυνατότητα για μια καλύτερη ποιότητα ζωής, μαθαίνοντάς του αξίες όπως είναι η ελευθερία, η φρόνηση, η ακεραιότητα, η αλληλεγγύη και η συνεργασία.

Που όμως χωλαίνει η κατάσταση; Στο ότι οι περισσότεροι έχουν την ψευδαίσθηση ότι η κρίση είναι μόνο οικονομική. Η κρίση ήταν και παραμένει πρωτίστως αξιακή και αυτό ακριβώς θίγω με τον τίτλο του άρθρου που έχω επιλέξει. Η παιδεία, είναι εκείνο το μέσο που θα φωτίσει το δρόμο για έξοδο από την κρίση. Είναι εκείνη που θα βοηθήσει να διορθωθούν τα κακώς κείμενα, η νοοτροπία και οι άνθρωποι, διότι για να υπάρξει σωστότερη παιδεία και μια κοινωνική συνοχή, πρέπει πρωτίστως να αλλάξουμε όλοι εμείς.

Δεν χωράει αμφιβολία ότι τα προβλήματα ή και τα λάθη αν θέλετε, του σημερινού εκπαιδευτικού μας συστήματος και της παιδείας γενικότερα, είναι πολλά. Όπως για παράδειγμα, η μετατροπή από ανθρωποκεντρικό σε χρησιμοθηρικό εκπαιδευτικό σύστημα, ο διαχωρισμός σε πρωτεύοντα και δευτερεύοντα μαθήματα, η έλλειψη υλοτεχνικής υποδομής καθώς και η έλλειψη για σωστότερο Επαγγελματικό Προσανατολισμό στα σχολεία, είναι τα πρώτα ρήγματα. Το κακό όμως δεν σταματάει εδώ, ο δάσκαλος έχει χάσει την πραγματική του διάσταση, που αντί να τεχνουργεί νέους ανθρώπους, περιορίζεται στην απλή μεταφορά πληροφοριών. Στον δε χώρο της Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, η εκμετάλλευση των φοιτητών, θεωρώντας τους ως απλές «τσέπες», προς όφελος των τοπικών κοινωνιών-αγορών, η έλλειψη πόρων, η κακή επιλογή συγγραμμάτων, ο κομματικός χρωματισμός των Πανεπιστημίων, καθώς και η έλλειψη αυτοδιοικούμενης δυνατότητας του κάθε Πανεπιστημίου, συνθέτουν την εικόνα μια υποβαθμισμένης παιδείας.

Λύσεις όμως υπάρχουν και είναι αυτές που προτείνουμε όλοι εμείς οι νέοι με μια φωνή. Πράγματα αυτονόητα, που δυστυχώς, μόνο ως αυτονόητα δεν κατανοούνται. Το όραμά μας για την παιδεία λοιπόν είναι:

• Ίσες ευκαιρίες για όλους για εκπαίδευση, μόρφωση και καλλιέργεια.
• Αριστεία σε όλες τις βαθμίδες της παιδείας και ποιότητα παντού.
• Ολιστική ανάπτυξη του ανθρώπου, μέσω της ανάπτυξης όλων των διανοητικών ικανοτήτων.
• Διεθνοποίηση της παιδείας, ώστε η χώρα μας να καταστεί παγκόσμιος προορισμός για ξένους σπουδαστές, με στόχο την πολιτισμική μας αναγέννηση, τη δημιουργία θέσεων εργασίας, την ενίσχυση «πρεσβευτών», των διεθνών σχέσεων και της εικόνας της χώρας, καθώς και της εξωστρέφειας της οικονομίας.
• Άμεση σύνδεση της παιδείας με τις ανάγκες της οικονομίας των δημοσίων κοινωνικών οργανισμών, της επιχειρηματικότητας και της καινοτομίας, ώστε να εξασφαλίζεται η αποτελεσματικότητα, η ανταγωνιστικότητα και η ανάπτυξη.
• Η αποδοτική χρήση των πόρων και της αποτελεσματικότητας του κάθε οργανισμού (σχολεία, ΑΕΙ κλπ) και συνολικά του συστήματος παιδείας, μέσω σύγχρονων και αποτελεσματικών μεθόδων διοίκησης, οργάνωσης και διαχείρισης ανθρωπίνου δυναμικού (προσλήψεις, αξιολόγηση, ανάπτυξη, αμοιβές κλπ).
• Εξασφάλιση της ολοκληρωμένης συνέργειας μεταξύ του πολιτισμού, της παιδείας, της εργασίας και του αθλητισμού.

Μπορεί άραγε  το εκπαιδευτικό μας σύστημα να γίνει φορέας μιας ανάλογης ιδεολογίας;

Μπορεί, γιατί έχει χρέος απέναντι στους νέους που είναι το μέλλον του Έθνους. Είναι χρέος όλων μας να ξαναχτίσουμε την πατρίδα και να δώσουμε στους νέους την παιδεία που τους αξίζει.

«Πολιτεία που δεν έχει σαν βάση της την παιδεία, είναι οικοδομή πάνω στην άμμο».

Αδαμάντιος Κοραής

Αγάθου Ποθητή

Συντονίστρια Νεολαίας & Μ.Μ.Ε. της “κοινωνίας αξιών” Ν. Κορινθίας

Διαβάσαμε όλοι μας την ανάρτηση του Δ. Μπουραντά, όπου απευθύνει ερώτημα σε ένα αριθμό νυν και πρώην καθηγητών πανεπιστημίου, αμφισβητώντας την πληρότητα και την ποιότητα των επιστημονικών δημοσιεύσεων τους, σύμφωνα με τα θεσμοθετημένα ακαδημαϊκά κριτήρια, προκειμένου να φέρουν τον τίτλο του καθηγητού. Για τεκμηρίωση μας παραπέμπει  σε διεθνώς  αποδεκτές ανοικτές πηγές (π.χ. το Google scholar citation index, κ.α.), όπου αναγράφονται οι επιστημονικές δημοσιεύσεις των καθηγητών.

Ακούστηκαν πολλές φωνές υποστήριξης, αλλά και πολλές επικριτικές φωνές.

Ας δούμε όμως όλα τα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας.

1. Ο Δ. Μπουραντάς, δεν παραθέτει ο ίδιος τα στοιχεία, αλλά υποβάλλει το ερώτημα για τις απαραίτητες αυτές επιστημονικές δημοσιεύσεις των συγκεκριμένων νυν και πρώην καθηγητών, γιατί αυτός δεν τις βρήκε αναρτημένες στους καταλόγους αυτούς.
2. Ιδιαίτερα στην περίπτωση της κας Ρεπούση, που αρκετοί μπήκαν στον κόπο να διερευνήσουν, είναι γεγονός ότι οι επιστημονικές δημοσιεύσεις, που αναφέρονται εκεί ότι έχει κάνει, είναι σε άλλο γνωστικό αντικείμενο από αυτό που προβάλλεται δημόσια ότι κατέχει ως καθηγήτρια.
3. Δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί με σιγουριά η ορθότητα, η ακρίβεια και η πληρότητα  των στοιχείων που παρέχονται από τους  συγκεκριμένους  καταλόγους.
4. Τα ερωτήματα που θέτει ο Δ. Μπουραντάς και τα οποία δημιουργούν έντονη αμφισβήτηση για τον τρόπο εκλογής ως καθηγητών (όσων αναφέρει), συνταράζουν συθέμελα το ακαδημαϊκό οικοδόμημα. Είναι πολύ σοβαρά ερωτήματα για να τα προσπεράσουμε και  να τα αφήσουμε να πλανώνται αναπάντητα ή να στρέφουμε την προσοχή μας αλλού.
5. Οι αναφερόμενοι είναι όλοι δημόσια πρόσωπα και  είναι γεγονός ότι έκαναν πολιτική καριέρα, αξιοποιώντας την ιδιότητα του καθηγητού. Και ως καθηγητές Πανεπιστημίου τους γνώρισε και τους εμπιστεύθηκε ο Έλληνας πολίτης.
6. Επίσης, στα πλαίσια της δημοκρατίας, από αρχαιοτάτων χρόνων, τα δημόσια πρόσωπα, που έχουν αναλάβει κάποιο δημόσιο λειτούργημα, οφείλουν  να απαντούν στα ερωτήματα που τίθενται από τους πολίτες, για τα στοιχεία που συνθέτουν την συνολική πολιτική τους προσωπικότητα και πρακτική, χωρίς υπεροψία και αδιαφορία.

Συνεκτιμώντας όλα τα παραπάνω, εύκολα καταλήγει κάποιος στο συμπέρασμα ότι, οι μόνοι που μπορούν να απαντήσουν στα βασανιστικά αυτά ερωτήματα, με ακριβή στοιχεία και τεκμηρίωση, είναι οι ίδιοι οι θιγόμενοι καθηγητές.

Εάν δεν απαντήσουν δεν σημαίνει  ότι ενέχονται οπωσδήποτε, αλλά ότι αδιαφορούν για τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από την ανάληψη του λειτουργήματος τους και ταυτόχρονα θέτουν σε αμφισβήτηση την εμπιστοσύνη που τους έδειξαν οι Έλληνες πολίτες.

Αναμένουμε, λοιπόν, με μεγάλο ενδιαφέρον, τις δέουσες απαντήσεις και επεξηγήσεις από όλους τους εμπλεκόμενους.

Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό για την αξιοπιστία των θεσμών, ώστε να το μεταθέσουμε στις καλένδες.

Η ‘’κοινωνία αξιών’’ στοχεύοντας πάντα σε μία λειτουργική κοινωνία αξιών, εκμεταλλεύεται την ευκαιρία από το ζήτημα που προέκυψε με την ανάρτηση του Δ. Μπουραντά και προτείνει την δημιουργία και λειτουργία κατάλληλων θεσμών που να διαφυλάττουν το κύρος και την αξιοπιστία της Επιστημονικής κοινότητας στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς.

Συγκεκριμένα: Προτείνει την σύσταση, αποτελεσματική στελέχωση και λειτουργία ενός ‘’Ειδικού Γραφείου για την Ερευνητική Ακεραιότητα’’, ώστε να αποτραπεί  η επιστημονική απάτη. Επίσης προτείνει θέσπιση κατάλληλων διαδικασιών ελέγχου των άρθρων που δημοσιεύονται από τα επιστημονικά περιοδικά, πριν από τη δημοσίευσή τους, με συνεργασία των εκδοτών, της Πανεπιστημιακής κοινότητας και του ‘’Γραφείου για την ερευνητική δραστηριότητα’’. Επίσης, υιοθέτηση και εφαρμογή του ‘’Διεθνούς Κώδικα Επιστημονικής Δεοντολογίας για τις δημοσιεύσεις (COPE)’’, πέραν των πανεπιστημιακών προβλέψεων και διασφαλίσεων που πρέπει να υπάρχουν και να τηρούνται αυστηρά, στην διαδικασία εκλογής και αξιολόγησης των καθηγητών στα πανεπιστήμια.