κοινωνία αξιών

Όταν διέρρευσαν τα βασικά σημεία της συμφωνίας με τα Σκόπια, (ηθελημένα από την κυβέρνησή μας), είχαμε πει ότι με τον τρόπο που είχαμε διαπραγματευθεί, ήταν “too good to be true”.

Ο πρωθυπουργός διερρήγνυε τα ιμάτιά του για τον όρο “Severna Macedonjia”, (αμετάφραστο-erga omnes), και για το ότι η συμφωνία διασφάλιζε την ελληνική ταυτότητα της Μακεδονίας, ρητά και κατηγορηματικά.

Γράφαμε συγκεκριμένα: “ότι συμφωνία και να υπάρξει τελικά, θα πρέπει να δούμε τι δυναμικές μπορούν να αναπτυχθούν και πως αυτές θα τις εκμεταλλευθούμε προς όφελός μας στις μεταξύ μας σχέσεις, τόσο στο ΝΑΤΟ όσο και στην ΕΕ”.

Προειδοποιούσαμε την κυβέρνηση να μην απεμπολήσει την βασική ασφαλιστική μας δικλείδα: “ότι δηλαδή δεν θα πρέπει να δεχθούμε οιαδήποτε έναρξη συζήτησης για ένταξη των Σκοπίων σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, πριν αποδεχθούν πλήρως την συμφωνία που ανακοινώθηκε, την νομιμοποιήσουν στο εσωτερικό τους και συμμορφωθούν με όλα όσα έχουν συμφωνήσει”.

Σήμερα αποδεικνύεται ότι ο πρωθυπουργός εψεύδετο δημόσια για το “Severna Macedonia”, (αμετάφραστο-erga omnes), όπως και για την σαφήνεια των υποσημειώσεων που επικαλείτο, οι οποίες είναι τόσο αόριστες και θολές, που όχι μόνο δεν διασφαλίζουν τα συμφέροντά μας, αλλά δίνουν και ερείσματα για διαφορετικές ερμηνείες.
Αποκαλύφθηκαν επίσης και άλλες παράγραφοι που δεν θα έπρεπε να δεχθούμε να μπουν στη συμφωνία, όπως είναι οι παρακάτω:

– Η αλλαγή των βιβλίων της ιστορίας (θα αποτελέσει πεδίο σύγκρουσης και τελικά αλλοίωσης της ιστορίας με μία απαξιωτική εξίσωση για μας).

– Η αναφορά των προβλέψεων του διεθνούς δικαίου για την πρόσβαση στη θάλασσα (αφού το προβλέπει το διεθνές δίκαιο ούτως ή άλλως, έπρεπε να αφήσουμε να αποτελέσει σημείο ξεχωριστής διαπραγμάτευσης με τους δικούς μας όρους).

– Η “a priori” αποδοχή της αρμοδιότητας του διεθνούς δικαστηρίου της Χάγης, για την επίλυση των προβλημάτων που ενδεχομένως θα προκύψουν.

Συμπερασματικα:

1. Η συμφωνία θα έπρεπε επίσης να περιλαμβάνει ρήτρα για την μη δημιουργία ξένης στρατιωτικής Βάσης στα Σκόπια, ως δικλείδα ασφαλείας για μας. Και ναι μεν τις βάσεις του ΝΑΤΟ μπορούμε να τις ελέγχουμε, δεν μπορούμε όμως να ελέγξουμε στη συνέχεια, χωρίς την ρήτρα αυτή, οιαδήποτε άλλη στρατιωτική βάση που θα ήταν ενάντια στην ασφάλεια μας ή και στα συμφέροντά μας.

2. Με δεδομένο ότι η συμφωνία είναι καταφανώς ποδηγετούμενη από την Γερμανία, η οποία επιτέλους βλέπει να ενοποιείται η ζώνη επιρροής της σε όλα τα Βαλκάνια, θα πρέπει να ενεργήσουμε από τώρα για να προστατεύσουμε τα τελευταία εθνικά μας συμφέροντα.
Εάν πιστεύουμε ότι θα κυριαρχήσουμε οικονομικά στα Σκόπια έναντι της Γερμανίας, γελιόμαστε πλάνην οικτρά.
Η ένταξη τους στην ΕΕ θα μειώσει τα οιαδήποτε φορολογικά πλεονεκτήματα είχαμε μέχρι τώρα στα Σκόπια και Γερμανικά κεφάλαια-εταιρείες και τράπεζες θα εισβάλουν ανταγωνιστικά.

3. Η πρόσβαση τους στη θάλασσα και η αύξηση του εμπορίου μέσω αυτής της δυνατότητας είναι μία προοπτική με μεγάλους όμως κινδύνους, λόγω των διεκδικήσεων που θα προβάλλουν οι Σκοπιανοί.

4. Η πρόσβαση διαίτερα στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης θα πρέπει να αποκλειστεί από εμάς και να παρασχεθεί (πάντα κατόπιν διαπραγματεύσεων και συγκεκριμενων ανταλλαγμάτων), το λιμανι της Ηγουμενίτσας.
Η θέση ότι το λιμάνι της Θεσσαλονίκης είναι πολύ επιβαρυμένο και ότι με την Ηγουμενίτσα δίνεται το πλεονέκτημα να έχουν θαλάσσια επικοινωνία και με τις μεσογειακές Ευρωπαϊκές χώρες μέσω της Ιταλίας, είναι μία επαρκής και καλή αιτίολογία για αυτήν την διευθέτηση.

5. Έτσι αποκλείονται από το Αιγαίο με δεσμευτική-κανονιστική μορφή, καθώς και από τα οιαδήποτε δικαιώματα θα μπορούσαν να προκύψουν από αυτό, και τα οποία θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τεράστια προβλήματα, (λόγω και της πιθανής επιρροής που θα προσπαθήσουν να αποκτήσουν οι Τούρκοι στα Σκόπια).

6. Ταυτόχρονα μειώνονται οι επεκτατικές τους βλέψεις, σπάει η λογική της γεωγραφικής ενοποίησης, που θα ενισχυόταν και μέσα από τις εμπορικές σχέσεις και διατηρείται η έννοια της Βόρειας Μακεδονίας ως ξεχωριστής, ανεξάρτητης οντότητας.

Η “΄κοινωνία αξιών” ήδη επεξεργάζεται πλήρες σχέδιο για την εξέλιξη της συμφωνίας (εάν τελικά επικυρωθεί), σε όλα τα στάδιά της, έτσι ώστε να λειτουργήσει το δυνατόν καλύτερα προς τα συμφέροντά μας.

Έχουν περάσει 85 ημέρες και δεν υπάρχει εξέλιξη στην υπόθεση των δύο φυλακισμένων συμπατριωτών μας.
Και δεν πρόκειται να υπάρξει σύντομα, αφού η κυβέρνηση κυρίως, αλλά και οι “συμπατριώτες” στην Ελλάδα, ελάχιστα έχουμε κάνει για να τους βοηθήσουμε.

Και για να γίνω συγκεκριμένος.

Η “κοινωνία αξιών” (αμέσως μετά την σύλληψή τους) έκανε τεκμηριωμένη πρόταση στην κυβέρνηση για Σύσταση Ομάδας Ειδικού Σκοπού (TaskGroup), ολιγομελή, στελεχωμένη από κατάλληλους εξειδικευμένους ανθρώπους, ώστε να διαμορφωθεί μία στρατηγική διεθνούς πίεσης και επικοινωνίας σε όλο τον κόσμο.
Από την άλλη πλευρά καμία πίεση δεν ενασκήθηκε προς την Τουρκία, από οικονομικά αντίμετρα που θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε ΟΛΟΙ όσοι αισθανόμαστε συμπατριώτες με τους φυλακισμένους, αυτοβούλως, χωρίς να χρειαζόμαστε την καθοδήγηση οιουδήποτε, αλλά και οργανωμένα.

Οι διεθνείς μας ενέργειες είναι αναιμικές, αποσπασματικές, ασαφείς, χωρίς αποφασιστικότητα και δριμύτητα.

Πως αλήθεια περιμένουμε να συμμορφωθεί ο Ερντογάν; Εκτιθέμενος στην κοινή γνώμη όπως είπε ο πρόεδρος της Βουλής κ. Βούτσης;

Αναδημοσιεύω μέρος από τις προτάσεις μας, ακόμη υπάρχει χρόνος για να τις υιοθετήσει η κυβέρνηση.

ΟΜΑΔΑ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ (TASK GROUP)

” …..Η κυβέρνηση έχει αποδεχθεί παθητικά την αδυναμία της, και περιμένει πάλι τον από μηχανής θεό να δώσει λύση ή ακόμη χειρότερα να φέρει κάτι άλλο στο προσκήνιο, για να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας.

Θα επιμείνω στις δυνατότητες που μας παρέχουν οι διεθνείς Οργανισμοί, οι συμμαχίες μας, και το διεθνές περιβάλλον, καθώς και στην δύναμη της επικοινωνίας και των κοινωνικών δικτύων σήμερα.

Είναι αναγκαίο να δεχθεί πιέσεις η Τουρκία για να επιταχύνει τις διαδικασίες, για να διασφαλισθούν οι καλύτερες δυνατές συνθήκες, και να αφεθούν τελικά ελεύθεροι οι δύο στρατιώτες μας.

ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ – TASK GROUP

1. Για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται μία συγκεκριμένη στρατηγική, που να χαραχθεί από ομάδα ανθρώπων συγκεκριμένου έργου (task group), οι οποίοι:
– να γνωρίζουν πολύ καλά το διεθνές περιβάλλον,
– πως λειτουργούν οι διεθνείς Οργανισμοί,
– ποιες ακριβώς είναι οι συμφωνίες και τα καταστατικά τους κείμενα,
– πως μπορούν να αξιοποιηθούν,
– πως λειτουργεί η γραφειοκρατία τους,
– ποιές πηγές του Διεθνούς Δικαίου μπορούν να αξιοποιηθούν,
– πως μπορεί να αξιοποιηθεί το διεθνές θεσμικό περιβάλλον για τα ανθρώπινα δικαιώματα,
– ποιες αντίστοιχες περιπτώσεις έχουν υπάρξει στο παρελθόν μεταξύ της Ελλάδος και της Τουρκίας αλλά και σε άλλες χώρες, και πως αυτές διευθετήθηκαν,
– πως μπορούν να αξιοποιηθούν οι σχέσεις μας με άλλες χώρες, οι οποίες να μπορούν να παίξουν ρόλο και να ενασκήσουν πίεση,
– πως μπορούμε να ενασκήσουμε ως χώρα πιέσεις στην Τουρκία για να υποχωρήσει (πρέπει να επεξεργαστούμε και να δημιουργήσουμε διαπραγματευτικά όπλα),
– ποιες άλλες εναλλακτικές ενέργειες μπορούν να εξετασθούν σε πολιτικό, διπλωματικό, οικονομικό αλλά και αμυντικό επίπεδο και ασφαλείας.

2. Επίσης θα πρέπει να ξεκινήσει μία επικοινωνιακή στρατηγική που να εκθέτει τον ίδιο τον Ερντογάν, τις φασιστικές πρακτικές του, την ανυπαρξία δικαιοσύνης στη Τουρκία με συγκεκριμένα στοιχεία, και να υπάρξει συγκεκριμένη προβολή της άδικης μεταχείρισης των δύο στρατιωτών μας.

3. Η ομάδα αυτή θα πρέπει να αναλάβει τάχιστα το συγκεκριμένο έργο, κατάλληλα συνεπικουρούμενη και από κατάλληλους διεθνείς δρώντες, οι οποίοι να προσληφθούν ειδικά γι’ αυτό το σκοπό.

Καταλήγοντας:

Οι οιεσδήποτε κυβερνητικές ενέργειες θα πρέπει να είναι καλά σχεδιασμένες και υποστηριζόμενες στα πλαίσια της στρατηγικής αυτής, και να πάψουν οι σπασμωδικές και επιφανειακές ενέργειες για ευτελείς προσωπικούς επικοινωνιακούς σκοπούς, οι οποίες αποδυναμώνουν παρά ενισχύουν τις προσπάθειες, οι προσωποπαγείς και ιδεοληπτικές ενέργειες, οι φτηνοί βερμπαλισμοί χωρίς ουσία και αξία, τα φληναφήματα και οι άστοχες ρητορικές οιουδήποτε κυβερνητικού και πολιτειακού παράγοντα.

Επίσης θα πρέπει επιτέλους να σταματήσουν τα ξεχωριστά δίκτυα επικοινωνίας με την άλλη πλευρά, και να ενοποιηθεί το σύστημα λήψης αποφάσεων, σε μία συνεκτική στρατηγική πολλών επιπέδων.

Στέλιος Φενέκος

Πρόεδρος της “κοινωνίας αξιών”

Εάν διανύαμε την εποχή του χαρτιού και της γραφομηχανής θα άρχιζα κάπως έτσι : “πολύ μελάνι έχει χυθεί ….”, επειδή όμως διανύουμε την εποχή του Η/Υ των social media , του autocorect κλπ, θα ξεκινήσω κάπως έτσι :
Πολλές ανθρωποώρες έχουν αφιερωθεί στην αναπαραγωγή και αντιγραφή σημείων του Γενικού Κανονισμού ΕΕ 679/2016 γνωστού και ως GDPR και για την ανάγκη προσαρμογής των εταιρειών στις νέες απαιτήσεις αναφορικά με την προστασία και επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Αν κανείς επιχειρούσε να τοποθετήσει την ενασχόληση με το θέμα σε ένα διάγραμμα με τον ένα άξονα να είναι ο χρόνος, με σημείο εκκίνησης τον 5ο του 2016 και τέλος τον 5ο του 2018 και το άλλο ο όγκος της πληροφορίας-ενημέρωσης, θα παρατηρούσε ένα απίστευτο σχεδόν κατακόρυφο limit up από 10/5/18 έως σήμερα, και ως ερμηνεία θα έδινε την κλασική : “εεεε, εμείς οι Έλληνες της τελευταίας στιγμής είμαστε, no worries , το αποδείξαμε και στους Ολυμπιακούς του 2004”.
Σε αυτό το κλίμα , κάποιοι προσπαθούν να φέρουν τον πανικό και να σπείρουν φόβο σε εταιρείες διότι οι κακοί πολίτες τους περιμένουν στην γωνία και από 26/5 και εφόσον δεν έχουν συμμορφωθεί θα πληρώσουν αμύθητα ποσά σε πρόστιμα , μέχρι του σημείου εξαφάνισης τους. Και ποιος κερδίζει από όποιους τελικά τσιμπάνε; Μα φυσικά όλοι όσοι (συμπεριλαμβανομένου και εμού) ασχολούμαστε με το θέμα παρέχοντας τις σχετικές υπηρεσίες προς την κατεύθυνση της συμμόρφωσης.
Για να βάλουμε όμως τα πράγματα σε μια σειρά και να δούμε με τι έχουμε να κάνουμε :
1. όσοι ακολουθούσαν την ισχύουσα μέχρι σήμερα νομοθεσία αναφορικά με τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, δεν έχουν λόγω να ανησυχούν και είναι ελάχιστες οι κινήσεις που θα πρέπει να κάνουν.
2. όσοι δεν την ακολουθούσαν και έγραφαν τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, καλά κάνουν και ανησυχούν
3. όσοι “καλοπροαίρετοι ” πολίτες πιστεύουν ότι έχουν κάτι να κερδίσουν (σε τάλαντα) αν προχωρήσουν σε καταγγελίες κλπ, πλανώνται πλάνη οικτρά
4. όσοι αναρωτιόνται γιατί και ενώ είναι σε γνώση μας (λέμε τώρα) ήδη από τον 5ο του 16 ο Κανονισμός, δεν έχει γίνει τίποτα μέχρι σήμερα, να κάνουν παρέα με το πολιτικό επιτελείο το οποίο έχει ακριβώς την ίδια ερώτηση (ακόμη αναμένουμε την ελληνική εκδοχή του πάντοτε maximalistikou Έλληνα νομοθέτη)
5. αυτό που αλλάζει με τον νέο Κανονισμό και είναι άξιο αναφοράς , είναι ότι η ευθύνη εφαρμογής του φεύγει από την Αρχή Προστασίας και πάει στο κάθε νομικό πρόσωπο ξεχωριστά , το οποίο και είναι υπόλογο για την εφαρμογή του (αρχή λογοδοσίας), ότι η συναίνεση ή η άρνηση προς επεξεργασία θα πρέπει να είναι ρητή και να προκύπτει ξεκάθαρα, ότι το υποκείμενο των δεδομένων έχει δικαιώματα τα οποία πρέπει να του επικοινωνηθούν και να του είναι εύκολη η άσκηση τους.
6. δεν υπάρχει καμία διαδικασία πιστοποίησης DPO (Υπεύθυνου Προστασίας Δεδομένων) και κανείς δεν μπορεί να σας επι τίποτα για τον νέο Κανονισμό και να είναι 100% σίγουρος για την ερμηνεία των διατάξεων του και κατ επέκταση την εφαρμογή τους (δεν υπάρχει πρακτικη, ακόμη και η ίδια η Αρχή δεν γνωρίζει πολλά πράγματα, δεν έχει ψηφιστεί σχετικός νόμος που να καλύπτει όσα κενά έχει αφήσει ο Κανονισμός).

Έχοντας πει αυτά, ας προβληματιστούμε, ας σκεφτούμε ψύχραιμα και ας μην μας πιάνει ο πανικός της τελευταίας στιγμής για το GDPR με αποτέλεσμα να γίνουμε GTI, TypeR, ST κλπ προσδιοριστικά ταχύτητας, διότι ως γνωστόν ο δρόμος της ξαφνικής επιτάχυνσης και κατανάλωση σημαίνει και λάδια καίει.
Καλό καλοκαίρι αναφορικά με τον Κανονισμό και τα λέμε από Φθινόπωρο κατόπιν ωρίμου σκέψεως και ελληνικής πολιτειακής βούλησης.

Πολυχρόνης Κοκκινίδης
Αντιπρόεδρος της « κοινωνίας αξιών»

Όσοι κατοικούμε στην γεωγραφική περιοχή με το όνομα Ελλάδα, έχουμε ενστερνιστεί την ιστορία της και την κουλτούρα της, έχουμε αναπτύξει συναισθηματικούς δεσμούς εξάρτησης μαζί της, συμπεριφερόμαστε σαν να διανύουμε μια διαρκή, αιώνια θα την έλεγα, εφηβεία.
Πέρα από τα θετικά που εμπεριέχει η έννοια της εφηβείας (αυθορμητισμό, ιδέες, όνειρα, έκφραση συναισθημάτων, αμφισβήτηση, σύγκρουση κλπ) έχει και αρκετά αρνητικά, όπως είναι η συμπεριφορά , που χαρακτηρίζεται από αστάθεια, όπως και οι απόψεις και οι αντιλήψεις των εφήβων.
Είναι απρόβλεπτοι, καθώς στον ψυχικό τους κόσμο εναλλάσσεται η υπερβολική ανασφάλεια και η υπερβολική αυτοπεποίθηση. Είναι ενθουσιώδεις και άπειροι και αυτό τους κάνει ευάλωτους και ευεπηρέαστους. Έτσι παρασύρονται εύκολα, και εκτίθενται σε σοβαρούς κινδύνους. Επιπρόσθετα δεν έχουν αναπτυγμένη κριτική ικανότητα και ταυτόχρονα νιώθουν έντονη την ανάγκη να ανήκουν κάπου. Για αυτό και υιοθετούν συχνά λανθασμένα πρότυπα.
Έτσι και η έννοια Ελλάδα (που την συνθέτουν ο γεωγραφικός τόπος, η ιστορία, η κουλτούρα και αντιλήψεις των ανθρώπων που έχουν ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς με τα ανωτέρω) αν και κοντά 200ετη από την εκκίνηση της απελευθέρωση της, ακόμη αναζητεί τα πατήματα , την σταθερότητα της, και όχι αδικαιολόγητα.
Από το 1821 και έως και το 1974, συνέβησαν συγκλονιστικά γεγονότα, που άφησαν ανεξίτηλα σημάδια και σμίλευσαν τα χαρακτηριστικά της Ελλάδας. Επιτυχίες, αποτυχίες, η μέθη της ελευθερίας , η ευθύνη διαχείρισης της ανεξαρτησίας, το βαρύ φορτίο σχεδιασμού του μέλλοντος, ήταν μερικά από αυτά που έπρεπε να διαχειριστεί η νεαρά Ελλάδα. Η δυσκολία και άγνοια διαχείρισης τέτοιων καταστάσεων, την οδήγησε στην αναζήτηση έξωθεν βοήθειας, μια αναζήτηση που συνεχίζεται ακόμη και σήμερα .
Αυτό το σκηνικό δεν πρόκειται ν’ αλλάξει αν δεν περάσουμε στην ενηλικίωση…
Πως θα γίνει αυτό;
1. Ανάληψη των ευθυνών που μας αναλογούν
2. Αναγνώριση και περιγραφή του τι έχει συμβεί
3. Αναγνώριση του πως αυτό που συνέβη μας έχει επηρεάσει και συνεχίζει να μας επηρεάζει
4. Ορισμό ενεργειών που πρέπει να γίνουν σήμερα κιόλας ώστε να αλλάξει η εικόνα
5. Απεξάρτηση από το παρελθόν, και διεξαγωγή κάθε συζήτησης με όρους του σήμερα.
Πρέπει κάποια στιγμή να βάλουμε φρένο στους κάθε είδους παλιμπαιδισμούς (από τον ορισμό ξένων διαιτητών για διεξαγωγή εγχώριων αθλητικών διοργανώσεων, μέχρι την ελλιπή προετοιμασία για την αντιμετώπιση κάθε σοβαρού θέματος και την αναγνώριση του χρέους που έχουμε απέναντι στα παιδιά μας) και ν΄αφήσουμε πίσω τις μπουζουκερί, το κλικ, τον αυτοπροσδιορισμό μας μέσω της κατανάλωσης, το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» , την «κατσίκα του γείτονα».
Πρέπει κάποια στιγμή να ενδιαφερθούμε για τον διπλανό μας και να κατανοήσουμε ότι αν τον βοηθήσω να γίνει η ζωή του καλύτερη, τότε θα γίνει και η δική μου.
Με μια λέξη, πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη που μας αναλογεί και να ζήσουμε με αυτή.
Πολυχρόνης Κοκκινίδης
Αντιπρόεδρος της « κοινωνίας αξιών»