ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ «Τίποτα άλλο, μόνο μία ενιαία αγορά»

κοινα

 

ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
(συνεχίζουμε την παράθεση των σεναρίων και των δυνητικών επιπτώσεων ενός εκάστου για την ΕΕ και για τη χώρα μας)

“ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΕΝΑΡΙΟ”
«Τίποτα άλλο, μόνο μία ενιαία αγορά»

Στο σενάριο αυτό η ΕΕ των 27+1 δεν μπορεί να συμφωνήσει για να κάνει περισσότερα σε πολλούς τομείς πολιτικής, οπότε επικεντρώνεται ολοένα και περισσότερο στην εμβάθυνση ορισμένων βασικών πτυχών της ενιαίας αγοράς.

Δεν υπάρχει κοινή απόφαση για να συνεργαστούμε περισσότερο σε τομείς όπως η ο ενιαίος αμυντικός χώρος με κοινά Ευρωπαϊκά σύνορα, η αναδιανεμητική λειτουργία, η κοινωνική πολιτική, η μετανάστευση, η ασφάλεια η άμυνα κλπ.

Η λειτουργία της ενιαίας αγοράς γίνεται ο κύριος λόγος ύπαρξης της ΕΕ των 27+1.
Η περαιτέρω πρόοδος εξαρτάται από την ικανότητα συμφωνίας των σχετικών πολιτικών και οικονομικών προτύπων.

ΥΠΕΡ ΚΑΙ ΚΑΤΑ

Η θετική ατζέντα δράσης συνεχίζει να παράγει συγκεκριμένα αποτελέσματα, βασισμένα στην κοινή αίσθηση του σκοπού.

. Αποδεικνύεται ευκολότερο να συμφωνούμε όσον αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων και των αγαθών, (η οποία θα εξακολουθεί να μην είναι ατελώς),
• Δημιουργούνται όμως μεγάλες ανισότητες στην αγορά εργασίας.
• Τα δικαιώματα των πολιτών που απορρέουν από το κοινοτικό δίκαιο τηρούνται.
• Η ενότητα της ΕΕ των 27+1 διατηρείται, αλλά μπορεί να δοκιμαστεί εκ νέου σε περίπτωση σοβαρών κρίσεων και διαφορών.
• Η κοινή εξωτερική πολιτική βελτιώνεται ώστε να υπάρχει μία φωνή εκπροσώπησης και ενισχύεται η κοινή αμυντική συνεργασία, χωρίς όμως να ενισχύεται σημαντικά η τάση για δημιουργία κοινού Ευρωπαϊκού αμυντικού χώρου και κοινών Ευρωπαϊκών συνόρων.
• Η στάση της Ρωσίας και ο ανταγωνισμός με Κίνα και ΗΠΑ θα ενισχύσουν τις φωνές για την ενίσχυση του Ευρωπαϊκού εγχειρήματος.
• Εξελικτική πρόοδος στην λειτουργική βελτίωση της ζώνης του Ευρώ.
• Η απλή αγορά ισχυροποιείται, συμπεριλαμβανομένης της ενέργειας, του τεχνολογικού τομέα και του τομέα πληροφορικής.
• Μόνο η συλλογική αποφασιστικότητα για την από κοινού επίλυση των ουσιωδών ζητημάτων θα μπορούσε να συμβάλει στη μείωση του χάσματος μεταξύ των υποσχέσεων και στις προσδοκίες των πολιτών.
• Πλην όμως η λήψη αποφάσεων παραμένει πολύπλοκη, με σημαντικές καθυστερήσεις και δεν ικανοποιεί πάντα τις προσδοκίες των Ευρωπαίων πολιτών
• Η Συνεργασία στη διαχείριση του μεταναστευτικού και της ασφάλειας των εξωτερικών κρατικών συνόρων βελτιώνεται προοδευτικά πλην όμως αργά και με καθυστερήσεις λόγω διαφωνιών.
• Η ΕΕ διευρύνει τις συμφωνίες εμπορίου με μεσαίους κυρίως εμπορικούς συνομιλητές όπως η Ιαπωνία, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, χώρες της Λατινικής Αμερικής κλπ.
• Η διαδικασία επικύρωσης τους θα παρουσιάζει συχνές καθυστερήσεις στα κοινοβούλια των Ευρωπαϊκών χωρών λόγω διαφωνιών σε συγκεκριμένα διμερή εμπορικά ζητήματα.
Οι χώρες συνεχίζουν να προωθούν διμερείς συμφωνίες εμπορικών συναλλαγών.
• Καθυστερεί ο εκσυγχρονισμός του Ευρωπαϊκού προϋπολογισμού που να αντανακλά μία ατζέντα που να έχει συμφωνηθεί και από τους 27+1.
• Οι φωνές για μια ΕΕ πολλών ταχυτήτων με βάση τον Γερμανο-γαλλικό άξονα παραμένουν ισχυρές και ενισχύονται από τις αδυναμίες της Ευρώπης να διαχειρισθεί τις κρίσεις με ίδιους όρους για όλες τις χώρες της.
• Ο κίνδυνος για ενδεχόμενη αποχώρηση χώρας από την Ευρωζώνη θα εξακολουθεί να υπάρχει.

ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΕ «Η Ευρωπαϊκή Ένωση συνεχίζει και επικεντρώνεται στην υλοποίηση του θετικού μεταρρυθμιστικού της προγράμματος.»

κοινα

 

Με δεδομένη την συνεργασία της “κοινωνίας αξιών” στις επερχόμενες ευρωεκλογές με το “Ποτάμι”, ξεκινάμε σήμερα μία σειρά άρθρων, με τα οποία παρουσίαζονται οι δυνητικές επιλογές για το μέλλον της ΕΕ, τα υπέρ και τα κατά κάθε επιλογής καθώς και ποια επιλογή μπορεί να ευνοεί περισσότερο τα συμφέροντα της Ελλάδος.

Η πολιτική της “κοινωνίας αξιών” ως κόμμα με Ευρωπαϊκό προσανατολισμό, είναι ξεκάθαρη:

“ΣΚΕΨΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ & ΔΡΑΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ”

Η ανάπτυξη της ΕΕ (από το 1952) είναι από τα πιο επιτυχημένα ειρηνικά εγχειρήματα της ιστορίας. Τα ερωτήματα που προκύπτουν όμως σήμερα λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η ΕΕ είναι:

• Η δυνητική μετάβαση προς τις Ενωμένες πολιτείες της Ευρώπης θα ενισχύσει αυτήν την προσπάθεια για μία διαρκή ειρήνη και ευημερία;
• Μία ισχυρή ευρωπαϊκή ταυτότητα θα ενισχύσει την ασφάλεια;
• Εξακολουθούμε να προσδοκούμε για ενιαίο ευρωπαϊκό χώρο, ενιαίο αμυντικό χώρο και κοινά Ευρωπαϊκά σύνορα;
• Είναι δυνατός ο κοινός ευρωπαϊκός προϋπολογισμός;
• Είναι εφικτή μία καλύτερη Δημοκρατία στην ΕΕ των ευρωπαίων πολιτών;

Στη συνέχεια αναλύονται με διαδοχικά άρθρα 5 σενάρια όσον αφορά το ορατό μέλλον της ΕΕ (περιληπτικά όπως και στη Λευκή Βίβλο, χωρίς να εξετάζονται διεξοδικά οι νομικές ή θεσμικές διαδικασίες).

Η βασική προϋπόθεση για όλα τα σενάρια είναι ότι αυτά τα 27+1 (Ηνωμένο Βασίλειο) κράτη-μέλη συνεχίζουν να συνιστούν την ΕΕ.

ΠΡΩΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ :
«Η Ευρωπαϊκή Ένωση συνεχίζει έτσι όπως πάει και επικεντρώνεται στην υλοποίηση του θετικού μεταρρυθμιστικού της προγράμματος.»

Στο σενάριο αυτό η ΕΕ των 27+1 ακολουθεί την πορεία της, εστιάζει στην εφαρμογή και την αναβάθμιση της τρέχουσας ατζέντας μεταρρυθμίσεων μέχρι το 2025. Οι προτεραιότητες επικαιροποιούνται τακτικά, αντιμετωπίζονται τα προβλήματα καθώς προκύπτουν και εκδίδεται νέα νομοθεσία. Η ΕΕ εξακολουθεί να επικεντρώνεται:

• Στην απασχόληση,
• Στην ανάπτυξη και στις επενδύσεις,
• Ενισχύει την ενιαία αγορά
• Στο περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή
• Ενισχύει τις επενδύσεις σε ψηφιακές, μεταφορικές και ενεργειακές υποδομές

ΥΠΕΡ ΚΑΙ ΚΑΤΑ

• Η θετική ατζέντα δράσης συνεχίζει να παράγει συγκεκριμένα αποτελέσματα, βασισμένα στην κοινή αίσθηση του σκοπού.
• Τα δικαιώματα των πολιτών που απορρέουν από το κοινοτικό δίκαιο τηρούνται.
• Η ενότητα των μελών της διατηρείται, αλλά μπορεί να δοκιμαστεί εκ νέου σε περίπτωση σοβαρών κρίσεων και διαφορών.
• Η κοινή εξωτερική πολιτική βελτιώνεται ώστε να υπάρχει μία φωνή εκπροσώπησης και ενισχύεται η κοινή αμυντική συνεργασία, χωρίς όμως να ενισχύεται σημαντικά η τάση για δημιουργία κοινού Ευρωπαϊκού αμυντικού χώρος.
• Η στάση της Ρωσίας και ο ανταγωνισμός με Κίνα και ΗΠΑ θα ενισχύσουν τις φωνές για την ενίσχυση του Ευρωπαϊκού εγχειρήματος.
• Εξελικτική πρόοδος στην λειτουργική βελτίωση της ζώνης του Ευρώ.
• Η απλή αγορά ισχυροποιείται συμπεριλαμβανομένης της ενέργειας, του τεχνολογικού τομέα και του τομέα πληροφορικής. Οι χώρες συνεχίζουν να προωθούν συμφωνίες εμπορικών συναλλαγών.
• Μόνο η συλλογική αποφασιστικότητα για την από κοινού επίλυση των ουσιωδών ζητημάτων θα μπορούσε να συμβάλει στη μείωση του χάσματος μεταξύ των υποσχέσεων και στις προσδοκίες των πολιτών.
• Πλην όμως η λήψη αποφάσεων παραμένει πολύπλοκη, με σημαντικές καθυστερήσεις και δεν ικανοποιεί πάντα τις προσδοκίες των Ευρωπαίων πολιτών
• Η Συνεργασία στη διαχείριση του μεταναστευτικού και της ασφάλειας των εξωτερικών συνόρων βελτιώνεται προοδευτικά πλην όμως αργά και με καθυστερήσεις λόγω διαφωνιών.
• Η ΕΕ διευρύνει τις συμφωνίες εμπορίου με μεσαίους κυρίως εμπορικούς συνομιλητές όπως η Ιαπωνία, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, χώρες της Λατινικής Αμερικής κλπ.
• Η διαδικασία επικύρωσης τους θα παρουσιάζει συχνές καθυστερήσεις στα κοινοβούλια των Ευρωπαϊκών χωρών λόγω διαφωνιών σε συγκεκριμένα διμερή εμπορικά ζητήματα.
• Καθυστερεί ο εκσυγχρονισμός του Ευρωπαϊκού προϋπολογισμού που να αντανακλά μία ατζέντα η οποία να έχει συμφωνηθεί και από τους 27 (+1).
• Οι φωνές για μια ΕΕ πολλών ταχυτήτων με βάση τον Γερμανο-γαλλικό άξονα παραμένουν ισχυρές και ενισχύονται από τις αδυναμίες της Ευρώπης να διαχειρισθεί τις κρίσεις, με ίδιους όρους για όλες τις χώρες της.
• Ο κίνδυνος για ενδεχόμενη αποχώρηση χώρας από την Ευρωζώνη θα εξακολουθεί να υπάρχει.

ΠΟΙΟΣ ΕΚΛΕΨΕ ΤΟ ΦΕΜΙΝΙΣΜΟ;

KATHRINE SWITZER ΠΡΩΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΣ ΒΟΣΤΩΝΗ 1967

Ο φεμινισμός που σημειωτέον δεν αποτελεί μία μόνο θεωρία είναι μια από τις έννοιες για τις οποίες έχει χυθεί πολύ μελάνι κυρίως μέσα στον 20ο αιώνα.

Κάνοντας μια σύντομη ιστορική αναδρομή θα δούμε τη συνάντηση της φεμινιστικής θεωρίας με τον Διαφωτισμό και την Γαλλική Επανάσταση (1789) που οδήγησε, το 1791, στην Διακήρυξη των Δικαιωμάτων της Γυναίκας.

Όμως ουσιαστικά το φεμινιστικό κίνημα αρχίζει να οργανώνεται κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα με την διεκδίκηση της ψήφου καθώς και την επίλυση οικιακών και εργασιακών προβλημάτων που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες.
Έτσι λοιπόν το 1848 γίνεται στη Νέα Υόρκη το πρώτο συνέδριο για τα δικαιώματα των γυναικών.
Ημέρα ορόσημο του φεμινιστικού κινήματος είναι η 8η Μαρτίου 1857 που γίνεται η πρώτη μαζική απεργία στην οποία συμμετέχουν 20.000 εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας για να διεκδικήσουν, παρά την απαγόρευση του συνδικαλισμού, μειωμένο ωράριο εργασίας και ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς.
Τέλος το 1888 γίνεται και πάλι στις ΗΠΑ το πρώτο φεμινιστικό συνέδριο.

Οι γυναίκες που πρωτοστάτησαν σε αυτά τα αρχικά φεμινιστικά κινήματα αποκαλούνται συχνά φεμινίστριες του πρώτου κύματος.

Από το 1960 και μετά έχουμε το δεύτερο κύμα του φεμινιστικού κινήματος και παρόλο που αυτό δεν έχει τερματίσει την πορεία του πρόσφατα εμφανίστηκε μια νέα γενιά φεμινιστριών που έχει ξεκινήσει το τρίτο κύμα. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι πολλοί σχολιαστές υποστηρίζουν πως η σιωπηλή πλειοψηφία των σύγχρονων φεμινιστριών έχει περισσότερα κοινά στοιχεία με τις φεμινίστριες του πρώτου κύματος παρά με αυτές του δεύτερου.
Καλό είναι να επισημάνουμε ακόμα ότι ο φεμινισμός ως κίνημα έχει διασπαστεί σε πολλές επιμέρους κατηγορίες: αμερόληπτος, φιλελεύθερος, ριζοσπαστικός, σοσιαλιστικός, ψυχαναλυτικός, αμαζονικός, φεμινισμός-τρίτου κόσμου, αναρχο-φεμινισμός κ.α

Σήμερα που βρισκόμαστε πια στον 21ο αιώνα είναι ίσως η κατάλληλη χρονική στιγμή να αναρωτηθούμε:

Μήπως όλοι ,άντρες και γυναίκες , έχουμε λανθασμένη εντύπωση σχετικά με το τι είναι και τι πρεσβεύει ο φεμινισμός;

Θεωρείται σωστό να μιλάμε για ισότητα ανδρών και γυναικών ή θα πρέπει να αναφερόμαστε στην αμερόληπτη ισότητα που δεν αφορά το φύλο αλλά ισχύει για όλους τους ανθρώπους;

Είναι άραγε ορθό ο φεμινισμός να τάσσεται υπέρ των γυναικών και σε βάρος των ανδρών λες και πρόκειται για ένα διαγωνισμό στον οποίο κερδισμένες πρέπει να βγούν οι γυναίκες;

Έχει διαπράξει ατοπήματα ο φεμινισμός; Στο ερώτημα αυτό οδηγούμαστε λαμβάνοντας υπόψη ότι το δεύτερο φεμινιστικό κύμα, έφτασε στην ακρότητα να θεωρεί ανεξάρτητες μόνο τις λεσβιακές σχέσεις. Επίσης δεν είναι λίγες οι φορές που οι διαφορετικές πολιτισμικές κουλτούρες συχνά παραγκωνίζονται καθώς οι λευκές μεσοαστές κυριαρχούν στο κίνημα, παραμελώντας όμως την διεκδίκηση των δικαιωμάτων για γυναίκες άλλης καταγωγής (π.χ. στην περίοδο του δεύτερου κύματος, στις Η.Π.Α. δεν υπερασπίστηκαν καθόλου τις έγχρωμες γυναίκες, που ήρθαν αντιμέτωπες με τον φυλετικό ρατσισμό).

Τα ερωτήματα βέβαια αυτά τίθενται σύμφωνα πάντα με την Δυτική κουλτούρα καθώς οποιαδήποτε μορφή ισότητας σε μέρη όπως είναι τα μουσουλμανικά κράτη θεωρείται αδιανόητη.

Καταλήγοντας είναι γεγονός ότι οι γυναίκες ,τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι, ιστορικά βρίσκονται πάντα στο περιθώριο και είναι τα εύκολα θύματα των πολιτικών και θρησκευτικών συστημάτων Όμως δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε ότι το φεμινιστικό κίνημα υπήρξε καταλύτης στη διευθέτηση βασικών ζητημάτων καθώς και στην διεκδίκηση κάποιων δικαιωμάτων.

Στον αντίποδα διαπιστώνεται ότι σε μια εποχή κρίσης τόσο κοινωνικής όσο και οικονομικής, ακριβώς επειδή έχει διασπαστεί, έχει χάσει ένα μεγάλο μέρος της δυναμικής του. Έχει επίσης καταφέρει με την άκαμπτη θέση ορισμένων φεμινιστριών να απομακρύνει από το κίνημα τους άνδρες θεωρώντας τους ως αντιπάλους.

Το τελικό ερώτημα που ανακύπτει είναι εάν μπορεί κανείς να αναζητήσει την αμερόληπτη ισότητα σε συστήματα που παραμένουν ίδια.

Η απάντηση θα οδηγήσει στον τρόπο δράσης…κι αυτό δεν θα αφορά μόνο το φεμινιστικό κίνημα!

(Σημ.Ο τίτλος είναι δανεισμένος από το βιβλίο της Christina Hoff Sommers, “Who stole the feminism”,1995)

Eκδήλωση στο Money Show 2019:Πως εξαφανίζεται ένα νησί-Διεθνείς συγκυρίες και εθνικά θέματα

50279598_2097242913716316_3926053614140784640_n

H Ακαδημία Πολιτικής “Αλέξανδρος Παπαναστασίου” που αποτελεί τον φορέα πολιτικής εκπαίδευσης και έρευνας της «κοινωνίας αξιών» οργανώνει εκδήλωση με θέμα τα εθνικά ζητήματα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπη η χώρα. μετά και από τις τελευταίες διεθνείς εξελίξεις, στα πλαίσια της διοργάνωσης του Money Show 2019 .

Εισηγητές:
Δρ. Κωνσταντίνος Φίλης, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων
Κλεάνθης Κυριακίδης, Διεθνολόγος
Δημήτρης Παληάτσος, Ναύαρχος ε.α
Στέλιος Φενέκος, Πρόεδρος της «κοινωνίας αξιών»

Μετά το πέρας των εισηγήσεων οι ομιλητές θα δεχθούν ερωτήσεις

Είσοδος για το κοινό ελεύθερη

Πληροφορίες/Δηλώσεις συμμετοχής
Νικολέττα Διαμαντάκου
Τηλ.6974345720

Η υπόθεση της συμφωνίας των Πρεσπών αποκαλύπτει όλη τη παθογένεια του Ελληνικού πολιτικού συστήματος

κοινα

– ΠΡΟΤΑΣΗ ΔΥΣΠΙΣΤΙΑΣ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΨΗΦΟ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ
– ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ
– ΤΑ ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΑΝΤΙΝΟΜΙΑΣ

Η υπόθεση της συμφωνίας των Πρεσπών αποκαλύπτει όλη τη παθογένεια του Ελληνικού πολιτικού συστήματος και τις μικροπολιτικές που κυριαρχούν (εις βάρος κάποτε και των εθνικών συμφερόντων) στις πολιτικές επιλογές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εγκλωβισμένος στις ιδεοληψίες του, εκμεταλλεύθηκε την αδύναμη θέση της αντιπολίτευσης στο ζήτημα των Σκοπίων και την έλλειψη πρότασης εκ μέρους της, και μηχανεύθηκε μία κακή συμφωνία, εκφρασμένη με τέτοιο τρόπο ώστε η απόρριψή της να μας πονάει περισσότερο από την αποδοχή της.

Η ΝΔ εγκλωβισμένη στην ρητορική της και προκειμένου να διατηρήσει την συνοχή της, αδυνατεί να κάνει μία ρεαλιστική αντιπρόταση και επαμφοτερίζει για το τι είναι καλύτερο γι αυτήν:

α) Να αφήσει το ΣΥΡΙΖΑ να περάσει τη συμφωνία, ώστε να κλείσει μία χαίνουσα πληγή, χωρίς δικό της κόστος ή να πάρει αυτή τη καυτή πατάτα “του μετά” στα χέρια της και να αναγκάζεται να διαχειριστεί τις διαφαινόμενες δυσμενείς επιπτώσεις (σε διεθνές επίπεδο), από την άρνησή της να την αποδεχθεί;

β) Να κάνει πρόταση μομφής έγκαιρα, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλία (χρειάζεται τον απόλυτο αριθμό των βουλευτών -151 και πάνω) ή να αφήσει το ΣΥΡΙΖΑ να πάρει πρωτοβουλία, ενεργοποιώντας την δυνητική διαδικασία για ψήφο εμπιστοσύνης (με 120 βουλευτές πλέον κατώτερο όριο), πριν φέρει την συμφωνία των Πρεσπών στη Βουλή;

Ο ΣΥΡΙΖΑ αιτούμενος και παίρνοντας ψήφο εμπιστοσύνης (ακόμη και με πολύ λιγότερους των 151 βουλευτών-120 κατ ελάχιστο), θα μπορέσει να ξεπεράσει τα προβλήματα που του δημιουργεί η ενδεχόμενη άρνηση Καμένου να ψηφίσει τη συμφωνία, γιατί στη συνέχεια, έχοντας κατοχυρώσει την εμπιστοσύνη του κοινοβουλίου, θα επιδιώξει να στηριχτεί στις ψήφους άλλων βουλευτών πλην Καμένου και των πιστών του (όσων του απομείνουν), για να περάσει η συμφωνία (μπορεί να την περάσει και με λίγο λιγότερους από 151-αν και θα επιδιώξει να την περάσει με 151).

Το ΠΑΣΟΚ και ο Λεβέντης καιροφυλακτούν λαϊκίζοντας για να καρπωθούν τα οφέλη από την σύγκρουση και την αποτυχία των δύο άλλων και δεν κάνουν οιαδήποτε αντιπρόταση.

Και όλοι αυτοί στρέφουν τα βλέμματά τους στο Ποτάμι, που δυσκολεύεται να ξεκαθαρίσει τη θέση του, αφού κρίνει ότι η συμφωνία παρά τα προβλήματά της είναι καλύτερα να περάσει (με ορθολογική διαχείριση στην εφαρμογή της στη βάση κόστους οφέλους) και δεν συμφωνεί με τα μικροπολιτικά παιχνίδια.
Από την άλλη όμως, δεν θα ήθελε να είναι αυτό που θα δώσει παράταση ζωής στη κυβερνητική αντινομία ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Τελικά η μικροπολιτική τα στερεότυπα και οι ιδεοληψίες, κυριαρχούν του ορθολογισμού και του συμφέροντος του τόπου.

Και το δίλημμα παραμένει:
Όσο άσχημο είναι να χρησιμοποιείται η συμφωνία αυτή για να πέσει η κυβέρνηση άλλο τόσο είναι άσχημο να χρησιμοποιείται και για να κρυφθούν οι χρόνιες κυβερνητικές αδυναμίες και αντινομίες ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Το τι θα ήταν καλύτερο να κάνει το Ποτάμι, κατά την άποψή μου είναι ένα και μοναδικό:

α) Να αναλάβει πρωτοβουλία και να ζητήσει από την αντιπολίτευση (χρειάζονται 50 βουλευτές), να υποβληθεί κοινή πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης (για την τις αντιφάσεις και την αντινομία της θέσης Καμένου), πριν να έλθει η συμφωνία στη Βουλή και πριν να προλάβει ο κ. Τσίπρας να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης.
β) Εάν η πρόταση αυτή για μομφή κατά της κυβέρνησης δεν υιοθετηθεί από την αντιπολίτευση, τότε έχει κάθε λόγο να ψηφίσει υπέρ της συμφωνίας, αφού θα έχουν αποκαλυφθεί οι προθέσεις όλων.
γ) Εάν η πρόταση του για υποβολή μομφής υιοθετηθεί, και περάσει στο κοινοβούλιο (αναγκασθεί δηλαδή να ψηφίσει υπέρ της και ο κ. Καμμένος), τότε δεν θα υφίσταται πλέον δίλημμα.
δ) Εάν όμως δεν εγκριθεί η πρόταση μομφής από το κοινοβούλιο, τότε και πάλι αποκαλύπτεται η αντινομία και οι πραγματικές προθέσεις όλων και απαλλάσσεται το Ποτάμι από την ευθύνη για την διάσωση αυτής της στρεβλής κυβέρνησης.

ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ

Στο ισχύον Σύνταγμα η αρχή της διατήρησης της κυβέρνησης ρυθμίζεται με υποχρεωτικό ή δυνητικό χαρακτήρα στο άρθρο 84.
ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ
• Συγκεκριμένα ορίζει ρητά από την πρώτη διάταξη του άρθρου ότι υποχρεωτικά: « η κυβέρνηση οφείλει να έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής».
• Η δεύτερη μορφή της πρότασης εμπιστοσύνης είναι η δυνητική. Αυτή υποβάλλεται με πρωτοβουλία της κυβέρνησης οποιαδήποτε στιγμή μέσα στη βουλευτική περίοδο.
• Η κυβέρνηση μπορεί να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης οποτεδήποτε άλλοτε με γραπτή ή προφορική δήλωση του Πρωθυπουργού στη Βουλ.ή
• Σε κάθε περίπτωση (υποχρεωτική ή δυνητική πρόταση ) η συζήτηση για την πρόταση εμπιστοσύνης αρχίζει μετά δύο ημέρες από την υποβολή της και η ψηφοφορία διεξάγεται αμέσως μετά το τέλος της συζήτησης, μπορεί όμως να αναβληθεί για σαράντα οκτώ ώρες, αν το ζητήσει η κυβέρνηση.
• Η ψηφοφορία είναι πάντοτε ονομαστική και αν η κυβέρνηση λάβει ψήφο εμπιστοσύνης τη διατηρεί όσο βρίσκεται στην εξουσία , εκτός αν εκδηλωθεί δεδηλωμένη δυσπιστία.
• Σύμφωνα με το Σύνταγμα, για να γίνει δεκτή η πρόταση εμπιστοσύνης πρέπει « να εγκριθεί από την απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων βουλευτών , η οποία όμως δεν επιτρέπεται να είναι κατώτερη από τα δύο πέμπτα του όλου αριθμού των βουλευτών»
• Το Σύνταγμα αναφέρεται στην απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων βουλευτών και όχι του συνόλου και θέτει ως ελάχιστο όριο τους 120 βουλευτές, αν αυτοί αποτελούν την πλειοψηφία των παρόντων βουλευτών στη συνεδρίαση.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΔΥΣΠΙΣΤΙΑΣ
Πρόταση δυσπιστίας είναι η προς το κοινοβούλιο αίτηση της αντιπολίτευσης να άρει την εμπιστοσύνη που έχει παράσχει στην κυβέρνηση με προηγούμενη απόφασή του.
• Το κοινοβούλιο έχει τη δυνατότητα να αποσύρει την εμπιστοσύνη του από την κυβέρνηση ή από κάποιο μέλος της με την υποβολή πρότασης δυσπιστίας, σύμφωνα με το άρθρ. 84 §2 εδ. α’.
• Για να υποβληθεί πρόταση δυσπιστίας πρέπει να είναι υπογεγραμμένη από το ένα έκτο τουλάχιστον των βουλευτών (50 κατ’ ελάχιστο) και να περιλαμβάνει σαφώς τα θέματα για τα οποία θα διεξαχθεί η συζήτηση.
• Μοναδική εξαίρεση που θέτει το Σύνταγμα είναι ότι «πρόταση δυσπιστίας μπορεί να υποβληθεί μόνο μετά την πάροδο εξαμήνου αφότου η Βουλή απέρριψε πρόταση δυσπιστίας», εκτός εάν είναι υπογραμμένη από την πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών.
• Το σύνταγμα όμως διαφοροποιείται στο θέμα της πλειοψηφίας που απαιτείται για να γίνει δεκτή η πρόταση δυσπιστίας.
• Προβλέπει πως «πρόταση δυσπιστίας γίνεται δεκτή, μόνο αν εγκριθεί από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών» (Δηλαδή 151 κατ ελάχιστο).

e