Η ΠΑΡΩΔΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΦΥΛΟΥ ΩΣ ΔΕΙΚΤΗΣ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ & ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

734384_146407675521048_1780842659_n

Η κοινοβουλευτική διαδικασία για την ψήφιση του νομοσχεδίου για την αναγνώριση ταυτότητας φύλου ανάδειξε όχι μόνο εσωτερικά προβλήματα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αλλά και της ΝΔ και ΔΗΣΥ. Ακόμη χειρότερα ανάδειξε την ανεπάρκεια της πλειονότητας των βουλευτών για να επιτελέσουν το έργο που τους έχουμε εμπιστευθεί.

Οι εκπρόσωποι της κοινωνίας αποκαλύφθηκαν εκ νέου ως αδιάβαστοι αμαθείς και ανεύθυνοι, αφού δεν γνώριζαν για τι πράγμα καλούνται να νομοθετήσουν. Αναλώθηκαν σε ανούσιες υπερβολές, κρύφθηκαν πίσω από αδιέξοδα στερεότυπα, με γελοία φληναφήματα και με αφελή παραδείγματα (ακόμη και για εξωγήινους ακούσαμε).

Ο εισηγητής του νομοσχεδίου, αν και νομικός, δεν μπόρεσε να φέρει ένα ολοκληρωμένο νομοσχέδιο για ένα σημαντικό κοινωνικό θέμα όπως αποδείχθηκε. Έφερε για ψήφιση ένα θέμα που επηρεάζει ζωές ανθρώπων και διχάζει την κοινωνία, σε ακατάλληλο χρόνο και χωρίς προετοιμασία, χωρίς να έχει κάνει πρώτα τον απαιτούμενο επιστημονικό διάλογο με τους αρμόδιους επιστημονικούς φορείς. Όλα όσα κάνει τα προβάλλει με μεγαλοστομίες για προσωπική προβολή αλλά τελικά αποδεικνύονται μισά και δημιουργούν μεγαλύτερα προβλήματα από αυτά που λύνουν, όπως έκανε και στον αθλητισμό.

Ο τρόπος δε που ψήφισαν οι περισσότεροι, δείχνει ότι η συνέπεια λόγων και έργων δεν είναι το βασικό προτέρημα της πλειονότητας των βουλευτών μας και πρώτη και μοναδική ίσως προτεραιότητα τους είναι η ψηφοθηρία!
Σοβαρότατο πρόβλημα υπάρχει και στη θρησκευτική ηγεσία, η οποία αποδεικνύεται εξ ίσου αδιάβαστη, δογματική και διχαστική με τους βουλευτές. Στόχευσε με στερεότυπα στο θυμικό, διαστρεβλώνοντας το θέμα με παραπλανητικά επιχειρήματα, λες και οι διεμφυλικοί-trans (transgender-transsexual) και οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι ανθρώπινα όντα και παιδιά του ίδιου θεού.

Στη “κοινωνία αξιών” ευθύς εξ αρχής είχαμε αναλύσει διεξοδικά το θέμα και είχαμε δημοσιεύσει τις θέσεις μας και ξέρουμε για τι μιλάμε. Το ζήτημα της ηλικίας, όπως κακώς εκφράσθηκε στο νομοσχέδιο, δημιούργησε σημαντικά προβλήματα κατανόησης. Το νομοσχέδιο αφορούσε τη δυνατότητα αιτήματος για αναγνώριση ταυτότητας φύλου και όχι την αλλαγή φύλου. Αυτά είναι δύο τελείως διαφορετικά θέματα και απαιτούν διαφορετική αντιμετώπιση (ιατρική και ψυχολογική). Επίσης δεν έγινε διάκριση στα άρθρα μεταξύ ενηλίκων και ανηλίκων με αποτέλεσμα η άρνηση στο ζήτημα των ανηλίκων να συμπαρασύρει και το ζήτημα των ενηλίκων και τελικά το συνόλου του νομοσχεδίου. Ούτε φυσικά όπως αποδείχθηκε έγινε ο απαιτούμενος επιστημονικός διάλογος όσον αφορά το ηλικιακό όριο και τελικά κατέληξε ο νόμος να ψηφισθεί χωρίς επιστημονικότητα αφού τελικά μετατράπηκε σε παζάρι για τα 15, τα 17 ή τα 18 χρόνια.

Και πάλι όμως έχει προβλήματα ο νόμος, γιατί δεν έχει γίνει η κατάλληλη διασταύρωση με άλλες νομικές προβλέψεις οι οποίες αφορούν υποχρεώσεις και δικαιώματα όσων επιλέγουν την αλλαγή ταυτότητας φύλου και επηρεάζονται από τον παρόντα νόμο ( “coherence check”, έλεγχος συνοχής). Και σύντομα θα αναδειχθούν εκ νέου όλα αυτά τα προβλήματα, όσο κι αν προσπαθήσουν να τα βάλουν κάτω από το χαλί.

Καταλήγοντας

Σε όλα τα συστήματα υπάρχουν ορισμένοι δείκτες αξιολόγησης & μετασχηματισμού, οι οποίοι αξιολογούν την λειτουργία τους και μας δείχνουν πως μετασχηματίζονται και αλλάζουν.

Επίσης υπάρχουν και παράγοντες μετασχηματισμού οι οποίοι λειτουργούν ως καταλύτες για τον μετασχηματισμό τους.

Το συγκεκριμένο ζήτημα είναι οπωσδήποτε δείκτης μετασχηματισμού, αφού μας έδειξε ότι στον αιώνα της πληροφορίας και της διασποράς της γνώσης, η κοινωνία μας όπως και οι περισσότεροι εκπρόσωποι της στο κοινοβούλιο εξακολουθούν να στερούνται χρήσιμης πληροφόρησης και γνώσης.

Μας έδειξε επίσης την ανεπάρκεια και την υστεροβουλία των κομμάτων και των βουλευτών, (όπως και τις φοβίες της κοινωνίας μας) και ότι ουδείς σημαντικός μετασχηματισμός έχει γίνει στο κοινοβουλευτικό μας σύστημα, στη νομοθετική αλλά και στην εκτελεστική λειτουργία, παρά τις προσπάθειες με οδυνηρό τρόπο για την κοινωνία των τελευταίων επτά χρόνων.

Το συγκεκριμένο ζήτημα όμως είναι και παράγων μετασχηματισμού, αφού λειτουργεί ως καταλύτης υπέρ της υπέρβασης στερεοτύπων, φοβιών και δογματισμών και τελικά υπέρ της αναγνώρισης ανθρωπίνων κοινωνικών και αστικών δικαιωμάτων.

Η “ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΞΙΩΝ” ΔΕΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΦΟΡΕΑ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

734384_146407675521048_1780842659_n

Όταν πριν λίγους μήνες στην “κοινωνία αξιών” αποφασίσαμε συλλογικά να υποστηρίξουμε την προσπάθεια του “Ποταμιού”, για να ενωθούν οι ανεξάρτητες και άφθαρτες πολιτικές οντότητες του κεντρώου χώρου, βασιστήκαμε στο ότι ιδεολογικά κινήθηκε προς τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, ότι είναι ο μεγαλύτερος κοινοβουλευτικός σχηματισμός του χώρου και ότι φέρνει το νέο, ελπιδοφόρο και άφθαρτο στην πολιτική ζωή. Η συνεργασία μας με τα αξιολογότατα στελέχη του και τον κ. Θεοδωράκη προχώρησε άριστα σε όλα τα επίπεδα.
Η επιχειρούμενη όμως σήμερα σύνθεση του υπό σύσταση σχηματισμού με την καθοριστική συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ (προσχηματικά ως ΔΗΣΥ), απέχει πολύ από το αρχικό πλαίσιο συνεργασίας μας.
Κατόπιν αυτού μετά από συνεδρίαση των πολιτικών μας οργάνων αποφασίσαμε:
«Την μη συμμετοχή μας καθ’ οιονδήποτε τρόπο στην προσπάθεια σύνθεσης αυτού του νέου φορέα»,
για τους παρακάτω λόγους:
• Η επιχειρούμενη σύνθεση γίνεται με απόλυτη κυριαρχία από το παλαιό ΠΑΣΟΚ, το οποίο προσπαθεί επανειλημμένα να αναβιώσει, με τα ίδια στελέχη, τις ίδιες πρακτικές και στόχους. Αυτό δήλωσε ξεκάθαρα η κ. Γεννηματά στην πρόσφατη ομιλία της για τα 43 χρόνια του ΠΑΣΟΚ, συνεχίζει να το δηλώνει και να το εφαρμόζει στη πράξη και αυτό δηλώνουν αρκετοί από τους υποψήφιους γα την ηγεσία.
• Είναι ολοφάνερο ότι ο μηχανισμός του ΠΑΣΟΚ επιδιώκει να χειραγωγήσει όλη την προσπάθεια σύνθεσης . Τα προσκόμματα που τίθενται από την κ. Γεννηματά και η προσχηματική απαξίωση των αρμοδιοτήτων της επιτροπής Αλιβιζάτου, μαζί με την άρνηση για ανοικτή ηλεκτρονική ψηφοφορία, (όπως φαίνεται το επέβαλε τελικά) το επιβεβαιώνουν.
• Το τεράστιο χρέος του ΠΑΣΟΚ των 189.695.073 ευρώ, (το οποίο επιβαρύνει τους πολίτες της χώρας), δεν έχει διευθετηθεί. Δεν ξεκαθαρίζεται εάν ο νέος σχηματισμός θα είναι το πρόσχημα για να μην πληρωθεί το χρέος, για να διαγραφεί ή να μεταφορτωθεί.
• Εξ ίσου προβληματικό θα είναι εάν ο υπό σύσταση σχηματισμός διαμορφωθεί επί τη βάσει των αντιφατικών πολιτικών αντιλήψεων του κ. Καμίνη, ο οποίος δηλώνει άλλοτε “αριστερός-φιλελεύθερος” και άλλοτε πιστός οπαδός του ΠΑΣΟΚ. Εάν η ενδεχόμενη ηγεσία του είναι αντίστοιχη της ηγεσίας του στο Δήμο, τότε ο νέος σχηματισμός κινδυνεύει να ακινητεί όπως η ρόδα στο Σύνταγμα.
Στον κ. Θεοδωράκη ευχόμαστε καλή επιτυχία στην διεκδίκηση της ηγεσίας.

ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

734384_146407675521048_1780842659_n
Ξαφνιασμένη η ελληνική κοινωνία, βλέπει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας το ζήτημα των 107 φοιτητών του τμήματος Διοίκησης του Πανεπιστημίου Πατρών, οι οποίοι παρέδωσαν την ίδια εργασία σε ένα μάθημα.
Τα κόμματα, οι φοιτητικές παρατάξεις και οι πανεπιστημιακές κοινότητες έχουν επιδοθεί σε ένα μπαράζ ανακοινώσεων.
Ας δούμε λίγο τα δεδομένα αυτής της υπόθεσης:
1. Στη συγκεκριμένη σχολή μπορούν να εισαχθούν και από την θεωρητική κατεύθυνση.
2. Το μάθημα στο οποίο έγινε η αντιγραφή είναι τα μαθηματικά, επομένως οι απαιτήσεις εύλογα δεν είναι ανάλογες των τμημάτων θετικής κατεύθυνσης.
Ζούμε σε μια χώρα που τα περισσότερα παιδιά, παπαγαλίζοντας, κάνουν φροντιστήριο για να μπουν στα πανεπιστήμια και όταν μπουν, κάνουν και πάλι φροντιστήριο για να πάρουν πτυχίο. Η ουσία της γνώσης έχει απαξιωθεί πλήρως.
Ζούμε σε μια χώρα που κανένας δεν εξετάζει από πού και με ποιον τρόπο δίνονται τα πτυχία και κάθε πρακτική, ακόμα και παράνομη, για την απόκτησή τους θεωρείται κατόρθωμα.
Ας μην κλείνουμε τα μάτια. Η πανεπιστημιακή κοινότητα δε μας έχει συνηθίσει στο να είναι σχολαστική σε ανάλογα ζητήματα και επέτρεψε, με την ανοχή της, μια αήθη πρακτική.

Σήμερα, λοιπόν, εξαντλεί την αυστηρότητά της με αντιφατικές ενέργειες, αποκλείοντας τους συγκεκριμένους φοιτητές, αρχικώς, από όλα τα μαθήματα για μια εξεταστική και στη συνέχεια αναθεωρώντας τον ίδιο της τον εαυτό. Φυσικά, τέτοιες πρακτικές πρέπει να καταδικάζονται και να τιμωρούνται με σταθερό, λογικό και συνεπή τρόπο. Επιπλέον, όμως, οι κανονισμοί θα πρέπει να εκσυγχρονιστούν, να μην τηρούνται αποσπασματικά και οπωσδήποτε να κυριαρχεί ο σωφρονιστικός έναντι του κατασταλτικού χαρακτήρα, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για νέους ανθρώπους που πάσχουν για το μέλλον τους σε ένα σύστημα σάπιο. Τέλος, θα πρέπει να υπάρχουν οι κατάλληλες ασφαλιστικές δικλείδες (ανάθεση καταλλήλων θεμάτων, εποπτεία των καθηγητών κλπ.), ώστε να μη δημιουργούνται ευκαιρίες για αντιγραφή.
Οι φοιτητικές παρατάξεις ενέχονται σε όλη αυτή μεθόδευση, δεδομένου ότι όλοι γνωρίζουν πως μοιράζουν θέματα και εργασίες στους δικούς τους και άρα υποθάλπουν αυτές τις πρακτικές, για τις οποίες σήμερα διαμαρτύρονται, έχουν οι ίδιες καλλιεργήσει και συνεχίζουν να το κάνουν, αν και ο ρόλος τους έχει αποκαλυφθεί.
Αυτό όμως που προέχει, είναι η σε βάθος αναδιάρθρωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Ας γίνει το συγκεκριμένο συμβάν αφορμή για να διορθωθούν τα κακώς κείμενα και ας μην καταφύγουμε στην προσφιλή τακτική των εξιλαστήριων θυμάτων.

Tομέας παιδείας ”κοινωνίας αξιών”

Η “ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΞΙΩΝ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

734384_146407675521048_1780842659_n

Μετά την ανακοίνωση του κ. Θεοδωράκη ότι θα διεκδικήσει την ηγεσία στο υπό διαμόρφωση νέο πολιτικό σχηματισμό της ενωμένης κεντροαριστεράς (έτσι προσδιορίζεται από την ΔΗΣΥ παρά την ευρύτερη διατύπωση από τον κ. Θεοδωράκη), η “κοινωνία αξιών” καλείται να αποφασίσει εάν θα συμμετάσχει σε αυτήν την διαδικασία και εάν θα στηρίξει την υποψηφιότητα Θεοδωράκη.

Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

Η “κοινωνία αξιών”, μερικούς μόλις μήνες πριν, είχε πάρει την απόφαση να υποστηρίξει την πρωτοβουλία Θεοδωράκη, για να ενωθούν οι πολιτικές οντότητες του κεντρώου χώρου με επίκεντρο το ΠΟΤΑΜΙ, λόγω του ότι ήταν ο μεγαλύτερος κοινοβουλευτικός σχηματισμός του χώρου, ελπιδοφόρος, με αξιολογότατα στελέχη.

Θα αναφερθώ περιορισμένα στο παρελθόν για να υπάρξει η νοητή συνέχεια.
Όταν δημιουργήθηκε το ΠΟΤΑΜΙ υπήρξαν επίσημες και μη διαβουλεύσεις και προσκλήσεις στην “κοινωνία αξιών” για να υποστηρίξει την εκλογική προσπάθεια του. Οι λόγοι που το πολιτικό συμβούλιο της “κοινωνίας αξιών” αποφάσισε αρνητικά τότε, ήταν λόγω της θολής ιδεολογικής ταυτότητας και πολιτικών θέσεων που παρουσίαζε στις αρχές το ΠΟΤΑΜΙ, όταν κορυφαία στελέχη του το ενέτασσαν ιδεολογικά στον χώρο της Σοσιαλδημοκρατίας (έτσι αυτό-προσδιορίσθηκε και στις ευρωεκλογές σε ευρωπαϊκό επίπεδο).

Όμως η “κοινωνία αξιών” ενστερνίζεται καταστατικά ως ιδεολογία τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, με ξεκάθαρες θέσεις σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα.
Στο κέντρο της ιδεολογίας μας είναι ο άνθρωπος – πολίτης με δικαιώματα και υποχρεώσεις, δεν είμαστε κρατιστές, δεν πιστεύουμε στον κεντρικό σχεδιασμό στην οικονομία, αλλά στον διαμεσολαβητικό και υποστηρικτικό ρόλο του κράτους υπέρ των δυνάμεων της ελεύθερης παραγωγικής οικονομίας, δεν πιστεύουμε στον αμετάβλητο και καθολικό χαρακτήρα της μονιμότητας στους δημοσίους υπαλλήλους, θεωρούμε ότι πρέπει να υπάρχει ιδιωτική παιδεία και να υπάρχει ανταγωνισμός με την δημόσια παιδεία κλπ., ζητήματα που μας διαφοροποιούσαν αρκετά από το ιδεολογικό πρόταγμα της σοσιαλδημοκρατίας.

Στην συνέχεια το ΠΟΤΑΜΙ ωριμάζοντας πολιτικά έκανε μία σταδιακή στροφή προς την πλευρά του κοινωνικού φιλελευθερισμού, γεγονός που επιβεβαιώθηκε όχι μόνο από την αλλαγή στον αυτοπροσδιορισμό του (κεντρώο κόμμα), αλλά και από τις θέσεις του, από την κοινοβουλευτική του παρουσία, και από την συνεργασία που ανάπτυξε με την κεντρώα- φιλελεύθερη πλευρά του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου υπό τον κ. Φερχόφσταντ.

Θεωρήσαμε τότε ότι ωρίμασαν οι συνθήκες για ένα μεγάλο κεντρώο σχηματισμό και ξεκινήσαμε την συνεργασία μας.
Η συνεργασία μας αυτή προχώρησε άριστα (γνωριστήκαμε με τα εξαίρετα στελέχη τους), με συνέπεια και από τις δύο πλευρές, με τιμιότητα και αξιοπρέπεια, χωρίς πολιτικάντικες αντιλήψεις και πολιτικές σκοπιμότητες, επί τη βάσει συμμετοχής στην διαμόρφωση των κοινοβουλευτικών θέσεων αρχικά, με σκοπό την προοδευτική ωρίμανση της πολιτικής μας συνεργασίας .
Ο κ. Θεοδωράκης ήταν άψογος στην συνεργασία αυτή και πάντα μας κρατούσε ενήμερους με ειλικρίνεια για τα βήματά του.
Προσωπικά είχα εκφράσει τις ανησυχίες μου για τα βήματα που σκεφτόταν να ακολουθήσει σε ότι αφορά την συγκεκριμένη υποψηφιότητά του.

ΟΙ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΜΕΝΗ ΚΕΝΤΡΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Θα αναφερθώ συγκεκριμένα για τις ανησυχίες αυτές:

1. Η όλη πρωτοβουλία για σύνθεση της κεντροαριστεράς εκπορεύτηκε από την ανάγκη των παλαιών στελεχών του ΠΑΣΟΚ να ξαναμαζέψουν τους οπαδούς τους που είχαν αποσκιρτήσει είτε γλυκοκοίταζαν (πολλοί εντάχθηκαν), προς τον χαμελαίοντα ΣΥΡΙΖΑ.

2. Η πρώτη πρωτοβουλία ξεκίνησε με τους 58 και απέτυχε, συνεχίσθηκε με την ΔΗΣΥ και απέτυχε εκ νέου, και τώρα παίρνει νέα μορφή με το πρόσχημα της μεγάλης ενωμένης κεντροαριστεράς, με βάση τα ίδια πρόσωπα που έχουν φορέσει προσωπεία και έχουν ως προκάλυμμα κάποιους άφθαρτους και φιλόδοξους νέους.

3. Είναι προφανές ότι η προσπάθεια αυτή είναι προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ για να ανανεώσει την εικόνα τους (θα απαλλαγεί και απ’ τα χρέη;), αφού η ρητορική, οι ιδέες και κυρίως οι πρακτικές, ελάχιστα αφίστανται του ένδοξου παρελθόντος.

4. Σήμερα το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ανάγκη για ανανέωση των προσώπων, αλλά κυρίως η ανάγκη για νέες αντιλήψεις, για ΙΔΕΕΣ και πρακτικές.

5. Η επιτροπή Αλιβιζάτου που θεωρείται ως αδέκαστη (και μπορεί να είναι όπως εγγυάται η προσωπικότητα του επικεφαλής της), θα εισηγηθεί μία διαδικασία για την εκλογή του αρχηγού της νέας οντότητας (βέβαια ακόμη δεν ξέρουμε πως θα λέγεται και τι χαρακτήρα θα έχει αυτή η οντότητα). Όμως οι προτάσεις της επιτροπής θα τύχουν της βασάνου των συμμετεχόντων, και λογικό είναι να κυριαρχήσουν οι θέσεις του υπερισχύοντος πολιτικού σχηματισμού που είναι η ΔΗΣΥ, συνεπικουρούμενη από τους άλλους ομοϊδεάτες οι οποίοι συμμετέχουν απ’ τη πρώτη στιγμή.
Συνεπώς το ΠΟΤΑΜΙ ως πολιτική οντότητα θα είναι μειοψηφία και ανίσχυρο για να μπορέσει να διαπραγματευθεί με αξιώσεις. Πόσο μάλλον όταν ακόμη δεν έχει ληφθεί η έγκριση από τη βάση του, ώστε να είναι σίγουρος ο κ. Θεοδωράκης ότι θα έχει την ζωτική εκλογική υποστήριξη των ψηφοφόρων του ΠΟΤΑΜΙΟΥ στην ηλεκτρονική ψηφοφορία ((εάν τελικά συμφωνηθεί).
Εκτιμάται ως σχεδόν αδύνατο, όσες υποσχέσεις και να του έχουν δοθεί, να μπορέσει να διασπάσει τον σκληρό ΠΑΣΟΚΙΚΟ πυρήνα στην εκλογική διαδικασία (πόσο μάλλον εάν δεν διασφαλίσει την υποστήριξη των στελεχών και ψηφοφόρων στη βάση του ΠΟΤΑΜΙΟΥ) .

6. Μπορεί στην πρώτη εκλογή να καταφέρει να βγει ανάμεσα στους δύο, λόγω της διαφαινόμενης πολυδιάσπασης των ΠΑΣΟΚΟΓΕΝΩΝ υποψηφίων (θα υπάρξουν και εκπλήξεις), όμως στην δεύτερη αναμέτρηση οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ θα συσπειρωθούν και θα βγάλουν τον δικό τους.
Και τότε η μεγάλη ενωμένη κεντροαριστερο-δεξιά , όπως ελπίζει ότι θα είναι ο κ. Θεοδωράκης (αλλά δεν αναπαράγεται αυτό από την ΔΗΣΥ), θα δείξει το πραγματικό της πρόσωπο. Το αναγεννημένο ΠΑΣΟΚ θα μας δείξει το αποτέλεσμα του Lifting που έκανε.
Ως συνέπεια το ΠΟΤΑΜΙ θα έχει αποδομηθεί, και ο κ. Θεοδωράκης θα βρεθεί να συγκρούεται με τους Παλαιοπασόκους για μία προβεβλημένη κομματική θέση (πόσο μάλλον στην περίπτωση στην οποία το νέο ΠΑΣΟΚ δεν καταφέρει να είναι αντιπολίτευση στις επόμενες εκλογές).

7. Το μόνο του όπλο και με δεδομένη την μέχρι τώρα παθητική συμμετοχή στο γίγνεσθαι ως ΠΟΤΑΜΙ (παρά τις όποιες προσωπικές διαβουλεύσεις του κ. Θεοδωράκη), είναι η απειλή αποχώρησης, εάν αλλάξουν οι συνθήκες και δεν συμφωνηθούν οι φημολογούμενες ακόμη διαδικασίες της επιτροπής Αλιβιζάτου. Και η αποχώρηση αυτή θα είναι τεράστιο πλήγμα για το κοινοβουλευτικό ΠΟΤΑΜΙ αφού την επομένη κιόλας θα αρχίσουν διαρροές κοινοβουλευτικών στελεχών, καθώς και στελεχών (πέραν όσων στελεχών, υποστηρικτών και ψηφοφόρων είναι ήδη εν αποχωρήσει, λόγω της μη συμμετοχής τους στην απόφαση για την πρωτοβουλία Θεοδωράκη).

8. Δυστυχώς η βεβιασμένη επιλογή του κ. Θεοδωράκη έχει εγκλωβίσει το ΠΟΤΑΜΙ και τον ίδιο, το οποίο καλείται πλέον να κάνει “Damage Control“ (διαχείριση ζημιάς), και όχι δημιουργική πολιτική βελτίωσης και μεγέθυνσης του ΠΟΤΑΜΙΟΥ ως κοινοβουλευτικού κόμματος, και του εαυτού του ως τον ηγέτη του κεντρώου χώρου που τόσο ανάγκη έχει ο τόπος.

Ευχόμαστε να κάνουμε λάθος στις εκτιμήσεις μας, για το καλό του ΠΟΤΑΜΙΟΥ και του κ. Θεοδωράκη.

ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ

Η “κοινωνία αξιών” καλείται να αποφασίσει για τα επόμενα βήματά της, μετά την οριστικοποίηση της πρωτοβουλίας του κ. Θεοδωράκη.
Και επειδή τις αποφάσεις τις παίρνουμε συλλογικά, τις αμέσως επόμενες ημέρες θα συγκληθεί συμβούλιο όλων των στελεχών μας για να αποφασίσουμε από κοινού.

​ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΚΑΙ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΦΥΣΙΚΩΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΩΝ

Δυστυχώς επιβεβαιώθηκε πάλι με τις φωτιές ότι το σύστημα πολιτικής προστασίας εμφανίζεται αδύναμο να αντιμετωπίσει μεγάλης κλίμακας καταστροφές, ιδιαίτερα σε διοικητικό επίπεδο, χωρίς την αναγκαία συνδρομή των Ενόπλων Δυνάμεων.
Συγκεκριμένα εδώ και καιρό έχουμε προτείνει επίσημα τα παρακάτω, τα οποία δυστυχώς δεν εισακούσθηκαν από την κυβέρνηση, για την αναθεώρηση ολόκληρου του συστήματος αντιμετώπισης καταστροφών και του συναφούς σχεδίου Ξενοκράτης. Μάλιστα με αφορμή τους σεισμούς στη Λέσβο πρόσφατα το επαναφέραμε γράφοντας τα παρακάτω:
«ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΒΕΛΤΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΩΝ
Τα τελευταία χρόνια λόγω της αύξησης του πληθυσμού της γης, της κινητικότητας των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, της μεγάλης αστικοποίησης και των μεγάλων συγκεντρώσεων που παρατηρούνται, του όγκου των εκδηλώσεων, του μεγέθους κτιρίων και του πλήθους ανθρώπων που κατοικούν ή εργάζονται σε αυτά, της πολυπλοκότητας μεταφορικών μέσων και δικτύων καθώς και του αριθμού ανθρώπων που διακινούνται με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, όλο και περισσότερες δυσκολίες παρουσιάζονται στην αντιμετώπιση φυσικών και μη φυσικών καταστροφών στον πλανήτη.
Ταυτόχρονα υπάρχουν πολλές ενδείξεις για δριμεία αλλαγή των φυσικών φαινομένων, η οποία σε ένα μεγάλο βαθμό οφείλεται στην ανθρώπινη παρέμβαση.
Οι χώρες που πλήττονται από ανάλογες καταστροφές και αδυνατούν να τις διαχειριστούν και να αμβλύνουν τις επιπτώσεις, εκτός των ανθρώπινων και υλικών απωλειών υφίστανται μεγάλες οικονομικές απώλειες καθώς και την απώλεια της εμπιστοσύνης των πολιτών.
Η Ελλάδα πάντα παρουσίαζε και παρουσιάζει σημαντική δυσχέρεια στην διαχείριση ακόμη και μικρού βαθμού φυσικών καταστροφών (νεροποντές, πυρκαϊές, μικροσεισμούς κλπ), πόσο μάλλον στην διαχείριση καταστροφών μεγαλύτερης κλίμακας (μεγάλες πυρκαϊές, καταστροφικοί και φονικοί σεισμοί κλπ.)
Οι λόγοι αυτής της δυσχέρειας διαχείρισης εις βάρος των πληγέντων ανθρώπων οφείλεται με εξαντλητική επαναληψιμότητα στα παρακάτω:
• Στην κακή οργάνωση και την ελλιπή διοικητική ανταπόκριση του κρατικού μηχανισμού αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών, με μεγάλες επιπτώσεις στην επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα.

• Στην μειωμένη διαθεσιμότητα μέσων επιτήρησης, έγκαιρης προειδοποίησης και αντιμετώπισης.

• Στην μειωμένη διαθεσιμότητα άμεσα εκταμιευόμενων κονδυλίων, τα οποία απαιτούνται για τις πρώτες ενέργειες αντιμετώπισης της κρίσης.

• Στην μεγάλη γραφειοκρατία για την αποδέσμευση περεταίρω κονδυλίων.

• Πολλές από τις υποσχέσεις ξεχνιούνται, τα αιτήματα για χρηματοδότηση και αποκατάσταση μπαίνουν στα συρτάρια, οι διαμαρτυρίες έχουν γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς μας, μέχρι την επόμενη καταστροφή, όπου θα επαναληφθεί με τραγική ακρίβεια ο ίδιος κύκλος αναποτελεσματικότητας.
Δεν έχουν λείψει και κωμικοτραγικές αντιμετωπίσεις από αρμόδιους κρατικούς λειτουργούς. Και φυσικά οι τοπικές δημοτικές και περιφερειακές αρχές ερίζουν με την κεντρική κυβερνητική αρχή για τα κονδύλια, την αμεσότητα συνδρομής και την τελική διευθέτηση.
Η “κοινωνία αξιών” έχει προτείνει την αναθεώρηση του εθνικού σχεδίου “Ξενοκράτης”, αλλαγές στον προϋπολογισμό, καθώς και αλλαγές διοικητικών και οικονομικών αρμοδιοτήτων του Καλλικράτη για την αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών, όπως παρακάτω:
1. Ενίσχυση των αρμοδιοτήτων της τοπικής αυτοδιοίκησης για την διαχείριση φυσικών καταστροφών, με την δυνατότητα άμεσης δημιουργίας “cluster σκοπού” (συστάδας/δέσμης υπηρεσιών, φορέων και οργανισμών για πολύπλευρη συνέργια), προσανατολισμένου στην αντιμετώπιση της φυσικής καταστροφής.
Η αντίληψη αυτή θα πρέπει να μεταβάλλει την φιλοσοφία του σχεδίου “Ξενοκράτης” και απαιτεί:
• Αλλαγές στο οργανόγραμμα όσον αφορά το διοικητικό μέρος και την διαλειτουργικότητα.

• Αναθεώρηση και εκσυγχρονισμό του συστήματος επιτήρησης και έγκαιρης προειδοποίησης.

• Ρεαλιστικές ασκήσεις (αυτές που γίνονται τώρα είναι εικονικές και αποδεικνύονται αναποτελεσματικές), με τα πλέον δύσκολα σενάρια, όπου θα συμμετέχουν στη πράξη όλες οι διοικητικές βαθμίδες, τα επιχειρησιακά μέσα αντιμετώπισης και οι υπηρεσίες συνδρομής (δυνάμεις πολιτικής προστασίας, τμήματα ενόπλων δυνάμεων, αστυνομικές δυνάμεις, συναφείς οργανισμοί, υπηρεσίες ΔΕΚΟ κλπ).

• Η διαδικασία διοικητικής μετάπτωσης των συμμετεχόντων και των επιχειρησιακών δυνατοτήτων να είναι γρήγορη, ευέλικτη, χωρίς πολλές γραφειοκρατικές διαδικασίες.

• Αξιόπιστο σύστημα διερεύνησης και ανάλυσης των ασκήσεων και οπωσδήποτε των πραγματικών καταστάσεων στην Ελλάδα και εκμετάλλευση των εμπειριών από άλλες χώρες, για εξαγωγή συμπερασμάτων και επαναξιολόγηση των διαδικασιών του σχεδίου.
2. Εάν χρειασθεί μεγαλύτερη ενίσχυση μέσων, να είναι απρόσκοπτη και γρήγορη η συνδρομή από τις γειτονικές περιφέρειες και Δήμους.
3. Στην αρχική αυτή άμεση αντιμετώπιση να προστίθενται μεγαλύτερες κρατικές δυνατότητες υπό κεντρικό επιχειρησιακό έλεγχο. Από την πρώτη στιγμή θα πρέπει να εγκαθιδρυθεί επίσημη στενή διοικητική συνεργασία με την τοπική διοικητική αρχή, προς πλήρη συνέργια όλων των διατιθέμενων επιχειρησιακών μέσων και αποφυγή παρεμβολών με τις τοπικές επιχειρησιακές δυνατότητες.
4. Η μεταφορά δυνατοτήτων των ενόπλων δυνάμεων από άλλες περιοχές θα πρέπει να είναι ευέλικτη και άμεση όταν χρειάζεται, με αντίστοιχες νομοθετικές προβλέψεις στον “Ξενοκράτη”, χωρίς να απαιτούνται νέες νομοθετικές ρυθμίσεις με χρονοβόρες κοινές υπουργικές αποφάσεις και γραφειοκρατικές διαδικασίες.
5. Οι αυτοδιοικητικές αρχές θα πρέπει να έχουν στην αρμοδιότητα τους συγκεκριμένους οικονομικούς πόρους, άμεσα διαθέσιμους, δυνάμενους να εκταμιευθούν γρήγορα με δική τους αρμοδιότητα και χωρίς γραφειοκρατία, ώστε να μπορούν να καλύψουν τις πρώτες άμεσες και ζωτικές ανάγκες για τον πληγέντα πληθυσμό.
6. Επίσης θα πρέπει να υπάρχει αντίστοιχο κονδύλι άμεσα διαθέσιμο στον αρμόδιο Υπουργό, ώστε να μπορεί να το διοχετεύσει χωρίς καθυστέρηση εκεί όπου χρειάζεται, για να ενισχυθούν οι πόροι της τοπικής αυτοδιοίκησης για ταχεία διαχείριση της συγκεκριμένης καταστροφής.
7. Ταυτόχρονα να ενεργοποιούνται οι διαδικασίες έγκρισης περεταίρω κονδυλίων με την εκμετάλλευση του τακτικού προϋπολογισμού (προβλεπόμενα κονδύλια ή άλλα που θα πρέπει να μεταφερθούν από διαθέσιμους κωδικούς), καθώς και των Ευρωπαϊκών προγραμμάτων και ενισχύσεων, για τα έργα αποκατάστασης που θα απαιτηθούν στην συνέχεια.
8. Σημαντικότατη καθίσταται η συνδρομή των μηχανισμών και των δυνατοτήτων συνδρομής της ΕΕ καθώς και ησυνεργασία με άλλες χώρες. Θα πρέπει να υπαρξει προετοιμασία και πρόβλεψη στο σχέδιο, καθώς και συμμετοχή μας σε κοινές Ευρωπαϊκές δράσεις και ασκήσεις.
Επιτέλους ας διδασκόμαστε από τα λάθη μας και ας διορθώσουμε τις αδυναμίες του κρατικού μηχανισμού, ώστε να υπάρξει η δυνατόν πληρέστερη και αποτελεσματική μέριμνα της πολιτείας.”

Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΓΙΔΑ ΣΤΗΝ ΛΗΨΗ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ ΣΗΜΕΡΑ


Η οικονομική κατάσταση της χώρας σήμερα δημιουργεί ένα τεράστιο πρόβλημα στις Ένοπλες Δυνάμεις σε ότι αφορά στην συντήρηση του υλικού, στην ανανέωσή του και συνακόλουθα και στην επιχειρησιακή ικανότητα και στην εκπαίδευση του προσωπικού, όσο και αν ο Υπουργός και οι Αρχηγοί διατείνονται ότι:

“…το ανθρώπινο δυναμικό αποδεικνύεται ανθεκτικότερο του υλικού.”

.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα που δεν το έχουν αντιληφθεί επαρκώς, αλλά είναι ολοφάνερο, βρίσκεται στο επίπεδο των κορυφαίων οργάνων λήψεως αποφάσεων, όπου δημιουργούνται εκρηκτικά προβλήματα, αν το συνδυάσουμε με την χαμηλή διαθεσιμότητα μέσων και επιλογών που υπάρχει.
Και οφείλουμε να επισημάνουμε τα προβλήματα αυτά, που είναι τα ακόλουθα:
Ο Υπουργός και ο χειμαρρώδης χαρακτήρας του μαζί με την ακόρεστη επιθυμία του αυτοπροβολής έχει εγκλωβίσει τον τρόπο σκέψης όλων των Ενόπλων Δυνάμεων και δεν  υπάρχει κάποιος που να τον συγκρατεί, κάποιος που να μπορεί να σκέφτεται διαφορετικά, και το κυριότερο να θέλει να το εκφράσει επίσημα στα όργανα, παρουσιάζοντας καλύτερες και πλέον αξιόπιστες εναλλακτικές επιλογές.
1.   Ας δούμε τους παράγοντες αυτούς που ενέχουν τον κίνδυνο να καταστήσουν τα όργανα λήψεως των εθνικών αποφάσεων θύματα της σκέψης ομάδας ή του αρχηγού της:
• Διαστρεβλωμένη λήψη αποφάσεων σε μια ομάδα που παρουσιάζει έντονα ομοιογενή στοιχεία και στοιχεία εξάρτησης των μελών της απο εξωγενείς παράγοντες.

• Ισχυρός ηγέτης & αλληλεπίδραση, παραισθήσεις ευθύτητας, ορθότητας &  αήττητου.

• Αυταρχισμός της ηγεσίας και ευθυνοφοβία των μελών της ομάδας.

• Ομφαλοσκόπηση, αυτορρυθμιζόμενες και στερεοτυπικές συμπεριφορές
2.  Τα Συμπτώματα που καθιστούν φανερά τα προβλήματα αυτά είναι:
• Αποτυχία να ερευνηθούν πλήρως οι στόχοι & οι εναλλακτικές λύσεις.

• Απορριφθείσες επιλογές επανεξετάζονται σπάνια.

• Ανεπαρκής διερεύνηση των στοιχείων επί των δαπανών & των κινδύνων των επιλογών.

• Αδιαφιλονίκητες υποθέσεις και συμπεράσματα.

• Δυνητικές αρνητικές εκβάσεις οι οποίες δημιουργούν υπερβολικούς φόβους στην ομάδα, με αποτέλεσμα να απορρίπτουν  τις επιλογές γρήγορα και πάρα πολύ εύκολα.

• Επιφανειακές αναζητήσεις πληροφοριών για ορθολογικοποίηση και μόνο των ήδη ειλημμένων αποφάσεων. Αποκλείονται επιλεκτικά τα στοιχεία που «δεν ταιριάζουν με την εικόνα (προκατειλημμένο φιλτράρισμα), και ενισχύονται ανακριβώς τα στοιχεία που την επιβεβαιώνουν.

Οι συνέπειες από τις επιφανειακές προσεγγίσεις ενέχουν πολλούς κινδύνους, πέραν του ότι οδηγούν σε αναποτελεσματική εφαρμογή, σε μειωμένο έλεγχο, και σε μεγάλες δαπάνες και κόστη (οικονομικά και πολύ πιθανόν και σε ανθρώπινες ζωές).
3. Τα συμπτώματα της επιβολής του ίδιου τρόπου σκέψης σε μία ομάδα (Group Think) είναι τα παρακάτω:
• Ψευδαίσθηση για τις δυνατότητες.

• Η ομάδα αναπτύσσει την πεποίθηση ότι δεν μπορεί να κάνει καμία λανθασμένη επιλογή. Η λογική που κυριαρχεί είναι: «Η προσέγγιση και η οργάνωσή μας είναι υγιείς. Είμαστε βέβαιοι, ισχυροί & απολαμβάνουμε καλής φήμης. Εάν όλοι εργαζόμαστε μαζί και με τον ίδιο τρόπο δεν μπορούμε να πάμε στραβά».
Τρόποι αποφυγής: Συστηματική εφαρμογή της μεθόδου του “συνηγόρου του διαβόλου” με αξιοποίηση των εργαλείων που μας έχει δώσει η τέχνη του διαλόγου όπως είναι π.χ. ο διαλεκτικός αντιλογισμός, η Σωκρατική μαιευτική, η Πλατωνική διαλεκτική (διαίρεση, διχοτόμηση, ταξινόμηση, συλλογισμός), η Αριστοτελική αναλυτική (συνεπαγωγή, επιστημολογία), οι Στωϊκοί (αιτιώδης σύνδεσμος, συνάρτηση αιτίου αιτιατού). Αλλά και πλέον σύγχρονα εργαλεία, όπως το ξυράφι του Occam (αρχή της απλούστευσης), κριτική και ορθός λόγος του Καντ, ορθολογισμός, κριτικός ορθολογισμός και επαληθευσιμότητα του Popper (falsification test), με κατακλείδα την ρήση του Russell, “…δεν θα πέθαινα ποτέ για τις ιδέες μου, γιατί μπορεί να έκανα λάθος…”.

Οι στρατιωτικοί έχουν ορκισθεί να μάχονται για τις αξίες του πολιτισμού μας και όχι για τις προσωπικές τους ιδέες. Κατόπιν αυτού η φράση αυτή ερμηνεύεται σε σχέση με τον κίνδυνο να πεθάνουν άλλοι άνθρωποι για εσφαλμένες, προσωποπαγείς ιδέες.
4. Αναπαραγωγή επικίνδυνων Στερεοτύπων για δικαιολόγηση αποφάσεων και θέσεων είτε για ικανοποίηση του κοινού.

Τα στερεότυπα χρησιμοποιούνται είτε εκ πεποιθήσεως είτε εργαλειακά και μπορούν να είναι ανακριβή, παραπλανητικά και πολύ επικίνδυνα τελικά. Όταν συνδυάζονται με την παραίσθηση του άτρωτου – οι απόψεις ενός “ξένου” σώματος στην ομάδα ή εκτός αυτής (ακόμα κι αν είναι εμπειρογνώμονας), μπορεί να μην λαμβάνονται υπ΄ όψη και ακόμη χειρότερα να δυσφημισθούν.
5. Πεποίθηση ότι εκφράζει την ιδιαίτερη ηθική των Ενόπλων Δυνάμεων ή προσφυγή σε αυτήν ως προκάλυμμα.
• Δογματική και αυστηρά κανονιστική αντίληψη. Η ομαδική σκέψη όχι μόνο κυριαρχεί, αλλά αν κάποιος αντιδράσει, μπορεί να εκληφθεί ότι δεν τηρεί τις παραδόσεις και ότι αρνείται τον ηθικό κώδικα των Ε.Δ .

• Η προσφυγή στην ευθύτητα και στον ηθικό κώδικα των Ε.Δ. κάνει τον προσφεύγοντα να νοιώθει άτρωτος.

• Αισθάνεται ότι κάνει το σωστό πράγμα και θεωρεί ότι υπάρχει η αιτία για να υποστηριχτεί ηθικά.
Η θεραπεία στα προβλήματα πεποιθήσεων περί παραδόσεων και ηθικού κώδικα είναι εξαιρετικά δύσκολη και οι καταστάσεις αυτές αντιμετωπίζονται μόνο με τολμηρές και ριζοσπαστικές αλλαγές.

• Η δύσκολη απόφαση πρέπει να ληφθεί και το κυριότερο να εφαρμοσθεί αποτελεσματικά.

• Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί στην ευαισθησία που χρειάζεται στις ενδεχόμενες ζημιές που επέρχονται στα άτομα / τις μειονότητες (που αποκλείονται από την επιλογή.) Ενδεχομένως να θιγούν τα ιδιαίτερα συμφέρονται ορισμένων ανθρώπων.  Η εγκαθίδρυση επαγγελματικά αντικειμενικών κριτηρίων θα βοηθήσει στην καλύτερη και δικαιότερη απόφαση και στην καλή εφαρμογή της.

• Αξιολόγηση με ακριβή στοιχεία και συνεχής επαναξιολόγηση της ορθότητας των αιτίων, προκειμένου να προληφθούν αδικίες και να γίνουν οι αναγκαίες διορθωτικές κινήσεις .
6. Η αυτό- λογοκρισία και αυτοσυγκράτηση είναι κρίσιμος παράγων κάθε μέλους της ομάδας λήψεως αποφάσεων. Αν και είναι απαραίτητος ιδιαίτερα σε όσους έχουν την ευθύνη να εκφράζονται με δημόσιο λόγο προς τους πολίτες, (αλλά και στο εσωτερικό των Ε.Δ. προς τα στελέχη), εν τούτοις δεν έχει ως σκοπό να στραγγαλίσει την “άλλη άποψη” στο επίπεδο λήψης αποφάσεων. Εκεί θα πρέπει να ενισχύεται η απρόσκοπτη δυνατότητα τεκμηριωμένης έκφρασής της ξεκάθαρα.Τα συμπτώματα του στραγγαλισμού και της μονομέρειας είναι τα παρακάτω:
• Τα μέλη υποβάλλονται σε αυτολογοκρισία για λόγους συμμόρφωσης και συμφωνούν, χωρίς να εκφράζουν τεκμηριωμένο αντίλογο.

• Αποσύρουν  τις οιεσδήποτε αντιρρήσεις μπορεί να έχουν, όταν αυτές απορρίπτονται από τον ηγέτη ή τους ισχυρούς υποστηρικτές του.

• Αδυναμία αντιλόγου σε παραδοσιακές θέσεις, σε στερεότυπα  και σε προκαταλήψεις, καθώς και σε δυναμικές θέσεις.

• Η απαξία στην μειονότητα του ενός η οποία ενέχει τον κίνδυνος της ταπείνωσης & της πίεσης.  Αυτό που κυριαρχεί κάκιστα είναι: «Εάν είσαι μόνος σου αντίθετος καλύτερα να μη μιλάς και μετά έξω να παραμείνεις σιωπηλός για την απόφαση».

Ο Δείκτης που αποκαλύπτει τον απολυταρχισμό στην διαδικασία αυτή, είναι όταν ο ηγέτης χρησιμοποιεί  λαιμητόμο για να συντομεύσει τη συζήτηση και εκφράζει την υπόθεση ότι επικρατεί «συναίνεση».

Η τακτική που ακολουθεί για να κλείσει την πόρτα σε όσους υπάρχει ενδεχόμενο να διαφωνήσουν, εκφράζεται άμεσα με την συνηθισμένη φράση: “Ο καθένας εξέφρασε τις απόψεις του. Εισακούσθηκαν και προχωράμε στο επόμενο’’
Ο τρόπος αντίδρασης από τα μέλη που διαφωνούν είναι ένας και μοναδικός:

Να είναι πολύ καλά προετοιμασμένοι και με συγκεκριμένα στοιχεία όταν έχουν διαφωνίες, να είναι ψύχραιμοι και μεθοδικοί και οπωσδήποτε να έχουν τόλμη, ώστε να συνεχίσουν να υποστηρίζουν την θέση τους, οιεσδήποτε επιθέσεις και αν δεχθούν. Και κυρίως να αντιληφθούν ότι η διαφωνία δεν είναι θέμα προσωπικής αντιπαλότητας, αλλά επαγγελματισμός και υποχρέωση προς τις ευθύνες του δημοσίου λειτουργήματος που επιτελούν.

Η σιωπή συμβάλλει στην ψευδαίσθηση ότι υπάρχει ομοφωνία.
7. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε μία ομάδα λήψης απόφασης, είναι οι “Φύλακες της σκέψης” του αρχηγού.

Είναι οι «Προστάτες» που ορίζονται είτε αναλαμβάνουν αυτοβούλως το έργο να προστατεύουν τον ηγέτη από τους αποστάτες και τους αμφισβητίες.

Συνήθως ο ηγέτης τους βάζει (ή αυτό-ορίζονται), να υποστηρίξουν θέσεις και να προσπαθήσουν να επηρεάσουν τα μέλη της ομάδας  αντ΄ αυτού.

Η αντιμετώπισή τους είναι ιδιαίτερα δύσκολη, γιατί πολλές φορές ο ρόλος τους είναι αφανής και συνήθως καλύπτονται πίσω από την επίκληση της πλειοψηφίας και της δημοφιλίας μίας επιλογής.
Τρόπος αποφυγής είναι η παράκαμψή τους και η μετάθεση της ευθύνης αντεπιχειρήματος στον ίδιο τον ηγέτη, ώστε να αναγκαστεί να τοποθετηθεί και να φανεί η αδυναμία των θέσεων του. Εάν ο ηγέτης αποκαλυφθεί, αλλάξει άποψη είτε είναι πραγματικά ανοικτός για να ακούσει την έκφραση απόψεων και τον αντίλογο, τότε αυτοί που από την αρχή αυτό-ορίσθηκαν ως υπερασπιστές του θα αποδυναμωθούν, είτε θα μεταβάλλουν τάχιστα άποψη και θα εκτεθούν εύκολα.
Καταλήγοντας:
Προκειμένου να αποφευχθούν οι κακές συνέπειες  όλων των παραπάνω προβλημάτων της σκέψης ομάδας (Group Think), πέραν των τρόπων ενεργείας που έχουν αναφερθεί ξεχωριστά για κάθε ένα,  θα πρέπει να διασφαλίζονται και τα παρακάτω:
• Αρμοδιότητες σε συγκεκριμένα μέλη του ομάδας  για να αξιολογούν τις διαδικασίες και να προτείνουν βελτιώσεις. Πρέπει να λειτουργούν για να συνεισφέρουν στην ποιότητα λήψης απόφασης και όχι ως ένας μηχανισμός γκρίνιας και παραπόνων.

• Επικέντρωση στις αμφιβολίες και στις αβεβαιότητες.

• Απόκτηση πλήρους πληροφόρησης. Έλεγχος και κριτική στα στοιχεία (σημαντικότητα + αξιοπιστία). Συνάφεια και συνεκτικότητα στα στοιχεία και στα επιχειρήματα που παρατίθενται και κριτική προσέγγιση στις υποθέσεις.

• Οι ηγέτες πρέπει να επιδιώκουν να λαμβάνουν ανάδραση (feedback)  και να γνωρίζουν όλες τις κριτικές, ώστε να επανελέγχουν την κρίση τους για ένα ζήτημα.

• Αποφυγή εμπαθειών, μνησικακιών και τιμωρίας των διαφωνιών και της κριτικής.

• Διαλείμματα που να οδηγούν τους συμμετέχοντες για να ξανασκεφθούν, να επαναδιατυπώσουν τις θέσεις τους συλλέγοντας περισσότερα στοιχεία,  να επανέλθουν και να επανατοποθετηθούν, εάν η προηγούμενη τοποθέτησή τους δεν ήταν καλή.

• Αποσύνθεση του ζητήματος που είναι πολύπλοκο  και ανάθεση σε υποομάδες, για να κάνουν πιο ενδελεχή εξέταση του. Στην συνέχεια  επανατοποθέτηση του και κατάλληλη σύνθεση των εναλλακτικών.
Το παρόν ελπίζω να ληφθεί υπ΄ όψη από τον κ. Καμμένο που επιτελεί ένα κρίσιμο δημόσιο λειτούργημα, αυτό του Υπουργού Εθνικής Αμύνης, αλλά κυρίως από τους συμμετέχοντες δημόσιους λειτουργούς στα όργανα λήψεως κρίσιμων  αποφάσεων για την άμυνα της χώρας.

Στέλιος Φενέκος

Πρόεδρος της “κοινωνίας αξιών”